We wilden dus iets bijzonders geven voor de tiende verjaardag van onze oudste – naast haar boekje vol liefde. De link met een eigen surpriseparty was natuurlijk snel gelegd en we gingen op zoek. Zoals jullie in mijn andere blog konden lezen, ging daar best veel werk in zitten. Maar hoe beleefde ze haar feest zelf eigenlijk? En hoe lokten we haar die kant op, zonder dat ze door zou hebben wat we in ons schild voerden?

Olifantje zoeken

‘Nee!’ riep Ro hardop toen we bij het tankstation stonden. ‘Ik ben olifantje vergeten bij Ravot.’ (even ter info: dé Heilige Graal als het gaat om onze peuter; zonder slaapt ze niet). En natuurlijk, dit was allemaal vooropgezet, maar dat wist onze oudste natuurlijk niet. Voor zover zij wist, zouden we naar een feest gaan van een haar nog onbekend neefje. ‘En nu?’ vroeg ze. ‘Hm, het is net zeven uur geweest,’ blikte ik op mijn telefoon, ‘we zouden kunnen kijken of hij nog open is? Joh en als we met zijn vijven zoeken, dan is het zo gebeurd en kunnen we naar die verjaardag toe.’

Op het laatste moment toch nog verklapt?

We reden er snel heen en zagen wat auto’s staan. ‘Gelukkig,’ zei ik opgelucht, ‘we gaan we gewoon kijken of we even mogen zoeken. Ze zullen vast niet moeilijk doen!’ Intussen was ik zenuwachtiger dan ooit, alsof het mijn eigen feest was. Naast ons parkeerde intussen een grote SUV. Eén van haar klasgenoten stapte uit en wilde al bijna komen feliciteren, het cadeautje voor zich uit gestoken. Ro sprong snel de auto uit en vertelde hem zachtjes wat de bedoeling was, terwijl ik de oudste probeerde af te leiden. Nerveus lachte ik. ‘Nou, wat een toeval hè,’ ratelde ik. ‘Kom, laten we ook maar uitstappen. Loop jij maar voorop, ik kom eraan!’ Ze keek me bevreemd aan, maar deed toch wat ik van haar vroeg. Achter haar rug trok ik mijn shirt aan en naast me deed Ro zijn overhemd uit (met daaronder zijn eigen shirt trouwens – geen gekke dingen!).

‘Lang zal ze leven!’

Oma startte de felicitatie toen ons meisje om het hoekje keek en al snel zong iedereen uit volle borst mee. Ze stond aan de grond genageld. Trillend draaide ze zich om en vroeg ons of dit allemaal voor haar was. Ik voelde dat bij mij de emoties onverwacht ook best hoog zaten en het zou natuurlijk su-per-gênant zijn als haar moeder zou gaan huilen. We sloegen een arm om haar heen en vertelden dat dit ons grote cadeau was aan haar, van zowel haar vader, Ro als mij. Ze dook in mijn armen (wat is het toch heerlijk als ze dan weer even je meisje zijn!) en ging even later de gasten één voor één langs. De kinderen, die stonden te trappelen van ongeduld, duwden haar een pakje in handen en renden door naar de trampolines. Zelf ging ze hen niet veel later achterna, dolblij – toen ze eenmaal bekomen was van de schrik natuurlijk.

Topdrukte

Vanaf dat moment begon de drukte. Gasten wilden iets aan me vragen of even bijkletsen, bij de keuken stonden taarten en kleine hapjes die geserveerd moesten worden en ik zag al snel hoe de hitte zorgde voor een stormloop op water en limonade. Even was ik bang dat we veel te weinig zouden hebben, maar dat viel mee. En na een poosje werd het rustiger. Ik keek naar de springende kinderen, jongens en meisjes die met rode wangen en plakkende haren snel een cupcake naar binnen propten en weer verder gingen. Ouders die gezellig met elkaar kletsten, familieleden die elkaar tijden niet gesproken hadden en onze peuter die genoot van alle aandacht. De last was van mijn schouders, gelukkig geen geheimen meer, en onze jarige straalde aan alle kanten.

Geslaagd feestje voor haar tiende verjaardag!

Tegen tien uur was het feest afgelopen. Wat overbleef was een meisje dat zich overweldigd voelde door de liefde en gezelligheid. Ze vertelde hoe ze helemaal niets doorhad tot ze binnenkwam. En hoe haar klasgenoten eindelijk openlijk konden praten over hun grote geheim (wat op zichzelf een wonder is: twintig kinderen in groep 7 die hun mond kunnen houden). Ze was benieuwd naar alle cadeaus, maar voelde zich vooral heel blij.

Onze missie was geslaagd. Tien turbulente jaren werden deze avond beklonken met een onvergetelijk feest.

Dit was de tweede keer dat ik een surpriseparty organiseerde, maar zeker de spannendste. Heb jij weleens een verrassingsfeest geregeld voor iemand? En hoe ging dat?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Surpriseparty voor haar tiende verjaardag: gelukt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge