'straatkrantverkoper'

De ‘straatkrantverkoper’: ik word er een beetje ongemakkelijk van

Ik word ongemakkelijk van een ‘straatkrantverkoper’

Bij vrijwel elke supermarkt in ons dorp staat iemand die de daklozenkrant verkoopt. Althans, dat veronderstel ik. Toen ik op Wikipedia keek, zag ik namelijk dat deze alleen in de grote steden worden uitgegeven. Verklaart wel meteen waarom die bij ons een stapeltje metro’s op het boodschappenwagentje had liggen. Maar goed, daar gaat het dus niet om. Vermoed dat jullie nu wel een beeld hebben waar het om gaat: zo’n ‘straatkrantverkoper’ zonder echte straatkranten. Daar word ik ongemakkelijk van. Al vind ik zoiets eigenlijk not done om te zeggen, omdat je daarmee hardvochtig oordeelt over iemand wiens verhaal je niet kent.

Kleine aanvulling: het gaat hier dus niet om verkopers van de officiële straatkranten zoals je die in grote steden vindt. Maar echt mensen die zonder badge een stapeltje kranten bij zich hebben, in een dorp staan en waarvan je geen idee hebt wie ze zijn, wat ze daar doen en/of verkopen.

Waarom ongemakkelijk?

Dat heeft meerdere redenen:

Medelijden

Wanneer ik die eenzame man zie zitten op zijn krukje, zijn groezelige handen om de stapel kranten gevouwen, voel ik medelijden. Of wanneer de vrouw bij een andere supermarkt zich heel dienstbaar opstelt en me ongevraagd te hulp schiet. Wie zijn deze mensen? Kiezen ze voor dit bestaan en zo ja, waarom? Ik vraag me af of ze zijn gevlucht uit een land waar de omstandigheden onmenselijk zijn. Of ze misschien nog familieleden daar hebben wonen en die elke dag missen, terwijl ze hun kostje bij elkaar proberen te scharrelen met de verkoop van wat krantjes. Maar ook of ze geen drijfveren hebben die groter zijn, of dat deze mensen zich erin schikken dat dit hun lot is.

Wantrouwen

Zoals het een Hollander betaamt, komt in deze situatie ook wantrouwen om de hoek zetten. In combinatie met dat medelijden raak ik helemaal uit balans: misschien veroordeel je dankzij dat wantrouwen iemand die huis en haard achter liet en ondanks alle treurnis nog steeds kan lachen. Maar toch vraag ik me weleens af: zijn dat legale krantjes die daar liggen? Rijden ze niet straks weg in de nieuwste Mercedes (zoals ik echt meerdere keren heb gehoord van betrouwbare ooggetuigen)? En – misschien nog de meest verachtelijke veroordeling van allemaal – waarom werken ze niet gewoon? Tot zover mijn goede voorbeeld in ‘niet veroordelen’ en ‘mensen in hun waarde laten’. Hopeloos gefaald als ouder.

Besluiteloosheid

Ik heb werkelijk geen idee wat ik ermee aan moet. Een praatje aanknopen? Maar dan zie ik een ander dat doen, die net iets langer blijft kletsen dan ik prettig vind. Het past niet bij me. Bovendien heb ik de kinderen bij me en die staan vast niet te wachten op zo’n gesprek. Geld geven? Ben ik eigenlijk niet zo’n voorstander van: wie weet waar dat naartoe gaat. En daarnaast heb ik geen idee hoeveel ik moet geven. Los daarvan leven we zelf van één salaris, dus het is ook niet dat ons geld aan de boom groeit. En tegelijkertijd (ja, gebrek aan balans all over) ben ik voorstander van delen wat je hebt, maar dan geef ik liever voedsel en een fles drinken. Kortom, dat gaat dus állemaal door me heen, terwijl die ‘straatkrantverkoper’ daar nog altijd nietsvermoedend staat te staan.

Schuldgevoel

Naast dit alles bekruipt me een enorm schuldgevoel. Dat ik deze mensen überhaupt een moment veroordeel terwijl ik werkelijk geen idee heb wat er met ze aan de hand is en waarom ze dit doen. En dat ik ze niks geef. Of aanspreek. Ik probeer het voor mezelf goed te praten, terwijl ik hen dus eigenlijk afkoop met een glimlach en een ‘goedemorgen’, niet wetend of die morgen voor hen wel zo goed is. Of ze die dag te eten hebben en hun gezin kunnen verzorgen zoals ik vind dat iedereen zou moeten kunnen.

En dus loop ik maar door

Ik vind het echt verschrikkelijk van mezelf. Dat ongemak. Waarom kan ik dan niet voor mezelf de keus maken dat ik gewoon pertinent niet help, omdat ik al geef aan alle collectes die langskomen, giro 555-acties, Serious Request en hulpbehoevende daklozen. Dat ik dat voldoende barmhartigheid vind en me niet verantwoordelijk voel voor een onbekende.

Concrete hulp

Maar gek genoeg help ik dus wel gelijk als iemand het me rechtstreeks vraagt. Ooit liep een verwilderde kerel over de Lijnbaan in Rotterdam, die me vroeg om vijf euro voor de trein. Ik aarzelde geen moment – althans, niet meer nadat ik een schietgebedje had gedaan om te voorkomen dat hij mijn portemonnee zou jatten – en gaf hem het geld. Ook kwamen we een paar jaar later tijdens het uitgaan een jonge jongen tegen, misschien drie jaar jonger dan wijzelf. Hij vertelde dat hij door ongelukkige omstandigheden op straat terecht was gekomen en een euro nodig had om die nacht bij het Leger des Heils te kunnen slapen. Ik gaf hem al mijn kleingeld, bijna een tientje. Met tranen in mijn ogen bedankte hij me. Kijk, misschien waren beide mannen dolblij dat ze weer een shotje konden nemen die avond of een paar literflessen slecht bier konden kopen, maar ik hoop echt dat ik ze heb geholpen.

Wat nu?

Tja… Ik weet het niet zo goed. Ik voel me er niet gemakkelijk bij om korte praatjes te houden over het weer, terwijl ik ook twee kinderen in het gareel probeer te houden. Dat ligt me ook niet. En geld geven, dat vind ik eigenlijk evenmin een prettige manier van helpen. Om een lang verhaal nog langer te maken: ik schreef deze tekst omdat ik me afvroeg of ik de enige ben met dit gevoel. Die mengelmoes van schuldgevoelens, medelijden, besluiteloosheid en toch ook een beetje wantrouwen. Daarom de vraag van vandaag:

Wat doe jij als je zo’n ‘straatkrantverkoper’ ziet?

Zwerver – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

26 Replies to “De ‘straatkrantverkoper’: ik word er een beetje ongemakkelijk van

  1. Ik vind het ook moeilijk hoor.
    En ik heb eens een reportage gezien (hele tijd geleden) waardoor bleek dat die mannen in een bende zaten en hun gekregen centjes moesten afgeven aan de grote baas om dan een habbekrats te krijgen.
    Sindsdien ben ik nog wantrouwiger geworden en dat vind ik eigenlijk van mezelf erg!
    Kreanimo onlangs geplaatst…Vijf groene bloggers op een rij voor Earth DayMy Profile

  2. Ik snap je gedachtengang in deze wel. Ik weiger altijd het krantje, al staan ze hier volgens mij wel met een daklozenkrant. Als ik cash bij me heb, geef ik vaak een euro of ik laat de kids een euro geven. Als ik niks heb, doe ik t niet. Ik groet altijd vriendelijk. Ik hoop mijn kids barmhartigheid bij te brengen en delen wanneer je kunt. Ken idd het verhaal niet en wil niet oordelen. Aan de andere kant; iedereen is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen leven. Dus ik voel me niet schuldig als ik een keer niet geef. Gaat er niet om of je wel of niet geeft, denk ik.. gaat erom of je een mens kunt zien.

  3. Ik heb meestal ook geen cash op zak, dus ik heb eigenlijk nog nooit een krant gekocht. In het buitenland vind ik het meestal wel ongemakkelijk, omdat je daar als rijke toerist gezien wordt. Maar ik vind het altijd heel lastig, omdat je niet weet of diegene ook echt dakloos is. Met name in San Francisco waren er heel veel bedelende mensen op straat.

  4. Bij ons in het dorp heb ik het eigenlijk nog nooit meegemaakt, dus kan hier niet echt een antwoord op geven. Ik denk dat ik niet altijd wat zou kopen maar af en toe misschien een keer.

  5. Ik heb ook bijna nooit kleingeld mee en voel me dan ook best schuldig. Vroeger kocht ik vaker de daklozenkrant bij een man in een lokaal supermarktje. Deze man was altijd heel vriendelijk en ook echt dakloos. Op een of andere manier was dan toch die herkenning of – want ik ken jou – de factor waardoor ik toch die krant kocht. Vreemd hoe dat werkt.

  6. Vind het ook altijd wel ongemakkelijk. Als ik met de bus naar huis ga, komt ook altijd een bedelaar langs. Ik ben dan altijd bang dat als ik er eenmaal aan begin hij mij altijd wel weet te vinden. Heel eerlijk heb ik ook zelden kleingeld op zak. Ik pin alles

  7. In mijn stad hebben we er niet zoveel in het straatbeeld. Tijdens mijn recente trip naar New York was het wel de normaalste zaak dat mensen op straat leven en bedelen. Zo’n dingen werken snel op mijn gemoed en ik zorgde steeds dat ik enkele stukken fruit of een broodje op zak had. Zodoende kon ik deze uitdelen.

  8. Ik voel me ook altijd een beetje ongemakkelijk. Ik groet ze wel, en bedank vriendelijk. Ik heb ook wel eens een kop koffie gegeven (op station bijvoorbeeld) waar altijd heel fijn op gereageerd wordt. Op 1x na. Die wilde ik een croissant geven (hij vroeg om geld) en werd boos dat ik hem dat broodje wilde geven. Jammer.
    Cassandra onlangs geplaatst…Verjaardag nummer twee: Best wel een dingetjeMy Profile

  9. Ik groet en bedankt vriendelijk voor de krant en loop snel door. Ik heb er echt geen zin in. Sowieso weet ik dat degene die bij onze supermarkt de krant verkoopt niet eens dakloos is. Maar ik wil gewoon op straat niet lastig gevallen worden met dit soort dingen. Ik geef geld aan het KWF omdat ik dat wil en dat is voldoende. Verder hou ik er niet van als je actief moet weigeren om nee te zeggen. Het zou iets moeten zijn dat uit jezelf komt, niet iets dat half gedwongen gebeurt.
    Nicole onlangs geplaatst…Een koopwoning, was dat nou zo verstandig?My Profile

  10. Ik vind het wel apart dat je je wel ongemakkelijk voelt bij een straatkrantverkoper, waar als het goed is een gedegen organisatie achter zit. Maar wel geld geeft aan iemand die bedelt (want dat is wat het is en ook nog eens verboden…).
    Ik geef in beide gevallen niets, maar zeg ze wel gewoon gedag en blijf vriendelijk. Want mij lijkt het ook niets om op zo’n manier te moeten leven en als mensen je dan ook nog eens negeren, is helemaal niet tof. Maar ik heb er wel moeite mee om geld te geven als ik niet weet waar dat naartoe gaat (of als ik het niet nodig heb, zoals die straatkrant), dus dat doe ik dan niet.
    Ik heb ooit een rondleiding gehad door Amsterdam door een dakloze, dat vond ik erg verhelderend en heeft een deel van mijn vooroordelen weggenomen, zou het je zeker aanraden! En daar heb ik het dan weer wel voor over om geld te geven. 😉
    Jacqueline onlangs geplaatst…Komt dat zien: Misiconi Dance Company in april, mei en juni!My Profile

    1. Misschien moet ik het beter verwoorden in mijn blog. In Rotterdam en andere grote steden heb je echte straatkrantverkopers, dat vind ik toch anders. Maar hier in het dorp ligt een stapeltje metro’s bij één van hen. Ze hebben geen officiële badge of iets anders dat wijst op lidmaatschap van de overkoepelende organisatie. Bij straatkranten wordt gecontroleerd of iemand echt dakloos is etc. en nu blijft dat ergens in het midden hangen.

      Denk dat het misschien altijd zo is. Als je iemand spreekt en die vertelt wat zijn verhaal is, dan zit het volgens mij in de menselijke aard om te willen helpen. Daarom is het ook makkelijker te oordelen over ‘de vluchtelingen’ dan over een moeder die huilend vertelt hoe ze haar zoon al tijden niet heeft gesproken.

      1. Ok, dat is dan wel vaag en in mijn ogen gewoon bedelen als je een gratis krant wil verkopen.
        Maar dan snap ik nog niet het verschil tussen een vluchteling en een huilende moeder, in mijn ogen hebben ze allebei een verdrietig verhaal. En wat het verhaal ook is: ik heb totaal geen behoefte om wildvreemden dan te helpen.
        Dit is overigens geen kritiek hoor, ik vind het juist wel interessant om te zien hoe mensen hierin zo verschillen van mening, ook in de andere reacties.
        Jacqueline onlangs geplaatst…Komt dat zien: Misiconi Dance Company in april, mei en juni!My Profile

        1. Ja dat is het ook. Maar goed, ik weet natuurlijk het mijne niet van de situatie aangezien ik het ze niet vraag 😀

          Ik bedoel meer dat als je spreekt over een ‘vluchteling’ dan oordelen mensen sneller dan wanneer je het verhaal vertelt van die vluchteling (in mijn voorbeeld een huilende moeder).

          Je hebt gelijk, ik vind het ook interessant. Zelf heb ik die behoefte wel – tot op zekere hoogte.

  11. Ik vind het ook altijd lastig. Ze staan hier altijd bij diverse supermarkten in hun nieuwe Nikes de kranten te verkopen. Dat geeft mij het gevoel het niet te moeten doen. Terwijl ze misschien die Nikes gewoon van een gulle gever hebben gekregen. Ik heb eigenlijk ook nooit cash op zak. Dus dat gebruik ik altijd maar als excuus. Maar inderdaad, als iemand echt hulp nodig heeft, dan ben ik echt de beroerdste niet.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Theeleuten #6My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge