Ik droom weg

De zonnestralen op mijn gezicht doen me denken aan de tijd dat vriendinnetjes en ik stukken wandelden met onze poppenwagens, echte mini-moedertjes. Of we verkleedden ons met ‘vintage’ kleding van onze moeders en te grote hakken. Op dagen dat we ons verveelden, bedachten we zelf spellen. En anders wel een geheime club. Vaak deden we met die club dezelfde dingen als altijd, maar in elk geval waren we een dag zoet met het bedenken van allerlei regels en een rangorde waar de leden zich aan moesten houden. Met heel lekker weer speelden we in het badje of deden spoorzoekertje, met minder weer op iemands zolder met de treinen. Ik kan me dus niet herinneren dat het ooit echt saai was (maar goed, mogelijk heb ik een selectief geheugen). Er was eigenlijk bijna altijd wel iemand was om mee te spelen.

Puberale verveling

Een tijdje terug hing de oudste echter verveeld op de bank. Zodanig, dat ik na een tijdje zelf ook hangerig begon te worden.
– ‘Ga eens wat doen,’ zei ik tegen haar.
– ‘Nehh, geen zin. Ik weet niet wat ik moet doen.’
– ‘Ga een stukje fietsen. Of krijten? Bellenblazen? Met je diabolo spelen? Rondjes rijden op je spacescooter? Skaten? Springtouw?’
– ‘Nee, allemaal saai.’
– ‘Nou dan haal je iemand op en dan bedenk je samen een spelletje.’
– ‘Maar wat dan?’
– ‘Dat is het leuke, dat mag je dus helemaal zelf gaan verzinnen.’
– Ze kijkt me even bevreemd aan. ‘Nee dat vind ik ook niet leuk. Wat deden jullie vroeger eigenlijk, toen je mijn leeftijd had?’
– ‘Wij speelden vaak verstoppertje met de hele buurt. Of maakten een clubje, deden klapspelletjes, tikkertje of spoorzoekertje.’
– ‘O. Wat is dat, spoorzoekertje?’

‘Spoorzoekertje? O een spel van heel lang geleden, toen mijn moeder jong was’

Na mijn uitleg is ze gematigd enthousiast – een hele eer op deze leeftijd. Het klinkt zelfs best oké. Ze haalt twee vriendinnetjes op die haar enthousiasme bevestigen en de meiden halen wat stoepkrijt bij ons. Ik leg nog een keer uit wat precies de bedoeling is en ze beginnen aan de tocht door de buurt. Een klasgenoot rijdt langs. ‘Wat doen jullie nou weer?’ ‘Oh, spoorzoekertje,’ klinkt het met een houding alsof ze het al jaren spelen. Ook hij heeft geen idee waar ze het over hebben. ‘Wat is dat dan?’ vraagt hij, waarop June antwoordt: ‘O, dat is een spelletje van echt heel lang geleden. Uit mijn moeders tijd nog.’ Tot zover dus meteen de illusie dat ik met 31 jaar nog best jong ben.

Is buitenspelen nog wel zo vanzelfsprekend?

Het dringt tot me door dat haar leeftijdsgenoten vrij weinig buitenspelen. Hoogstens voetballen of halsbrekende toeren uitvoeren op het klimrek, maar rondlopen met poppenwagens? Of collectief balletje trap met de hele buurt? Nee, zelfs hier thuis, waar onze kinderen grotendeels zonder de digitale wereld opgroeien, blijken de eindeloze mogelijkheden van ouderwets buitenspelen helemaal niet zo bekend te zijn. Aan ons om dat gat te dichten. Hopelijk kijkt ze dan over twintig jaar net zo enthousiast terug op haar jeugd als ik (en beseft ze meteen dat 31 helemaal niet oud is!)

Spelen de kinderen in jullie buurt nog wel echt buiten?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Spoorzoekertje voor June: ‘een spelletje van heul lang geleden!’

  1. Haha zat aan het begin gelijk aan spoorzoekertje te denken, hoe leuk dat wel niet is/was.. Maar alles voor het digitale tijdperk is voor jongeren volgens mij iets van ‘vroeger’..

    1. Haha ouderwets op de typemachine 😀 Of cassettebandjes.. Kunnen ze zich helemaal niks bij voorstellen!
      Wat te denken van ons echte spel (dombi?)? Hele middag bezig geweest om het te maken, dat zijn echt leuke herinneringen!

  2. Raar dat dat zoveel anders is geworden toch? Of blokkeren wij de herinneringen aan lusteloze dagen waarop we niet wisten wat te doen?

    1. Sommige kinderen weten niet meer wat ze moeten doen als ze niet op de computer, tablet, laptop of telefoon mogen. Maar los daarvan denk ik best dat ik een selectief geheugen heb hoor haha! Ik denk dat we ons best weleens verveelden, maar misschien minder. Er waren veel kinderen in onze buurt vroeger, dus altijd wel iemand om mee te spelen. Nu is het aanbod minder, omdat ze vaker binnen spelen in hun eentje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge