Begeleiding schoolreisje verloren in smartphone

KLENG! Het hek dat peuters en oudere kinderen moet scheiden, knalt open. Zeven uit de kluiten gewassen kleuters stormen binnen en springen de ballenbak in. Met opgetrokken wenkbrauw volg ik ze. Ze gooien met ballen en grote bouwblokken naar elkaar, vliegen de glijbaan af. Kort blik ik opzij naar mijn kleine meisjes. Ze kunnen wel iets hebben, maar dit is geloof ik wat te veel van het goede. Niet veel later lijken we beland in een kleuterparadijs met op zijn minst twintig kinderen. Leuk, zo’n schoolreisje! De één na de ander springt als bezetene rond. Begeleiding is niet te bekennen; de moeders zijn zo te zien diep verzonken in hun smartphone, waar Facebook-timeline en app-sessies belangrijker zijn.

Kleuters in peutergedeelte

Ondertussen raakt mijn geduld op. Ik blijf het hek sluiten voor het geval peuterlief besluit er vandoor te gaan en bovendien zie ik aan haar gezicht dat ze klaar is voor een avontuur in de ballenbak. Ik vind het eigenlijk eng, maar laat haar toch maar gaan. Kan haar moeilijk de hele ochtend op de bank vasthouden. Passerende kleuters roep ik toe dat ze het hek moeten sluiten. Sommigen kijken me brutaal aan en lopen gewoon verder. Vriendin en haar dochter komen niet veel later bij ons zitten en ook zij gaat snel spelen. Gelukkig keert de rust uiteindelijk wel terug. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk best een tijd goed.

Kleine hormonale uitbarsting van ondergetekende

Maar dan zie ik twee grotere jongens (rond de vier jaar) ballen pakken en de dochter van mijn vriendin (2) bekogelen. Ik aarzel geen moment en spring erop af. ‘Je houdt daar onmiddelijk mee op! En jij ook. Je gaat toch geen ballen gooien op andere kinderen? Als je er niet snel mee ophoudt, zet ik je buiten de ballenbak. Dan ga je maar lekker ergens anders klieren!’ Twee paar ogen kijken me verschrikt aan. Briesend kruip ik weer terug door het gat, plof neer op de bank en zucht dat het toch niet normaal is. De moeder die toezicht hield op de jongens zwijgt en kijkt toe.

Oeps, hij huilt

Niet veel later staat een betraand jongetje bij zijn moeder. ‘Je boodschap kwam in elk geval aan,’ zegt de moeder die zojuist zwijgend toekeek nu met vriendelijke glimlach. Ik glimlach terug, maar vind het eigenlijk best ongemakkelijk. Ik word normaal gesproken nooit zo kwaad, maar kon me niet meer inhouden. En ik weet het best, die kinderen kunnen er zelf niets aan doen. Maar al die ouders, die hun telefoon vele malen belangrijker vinden dan de maximaal vier kleuters waarop ze moeten letten, wel. Het is niet de eerste keer dat me dit opvalt (en stoort). Of ben ik nu zo ouderwets?

  Discussieer mee: gebruik je smartphone in de speeltuin met mate.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

10 Replies to “Smartphone gebruiken in de indoor speeltuin: wat vind jij daarvan?

  1. Ik merk vaak met dit soort `klussen`ik mijn smartphone vergeet, eerst de kids en dan de rest. Ik zou mij voor de kop slaan, mocht er 1 van de kids iets overkomen. Alleen soms wil ik stiekem wel even een fotootje maken..en dan op Instagram plaatsen! Oeps, #grapjenatuurlijk
    Barbara onlangs geplaatst…Shoppen voor kids TagMy Profile

    1. Haha foto’s maak ik ook wel hoor, maar inderdaad.. Zeker als ze nog redelijk klein zijn, dan wil je toch weten waar ze uithangen (althans, wij).

  2. Oh wat ben ik blij dat ik niet de enige ben die zo reageert 🙂 Dan maar ouderwets. Als ik een uitstapje maak, zelfs met alleen eigen kind, dan blijft die telefoon doorgaans gewoon in de tas. Ik ben ooit zo tekeergegaan tegen een meisje van een jaar of 7 wat mijn zoon van toendertijd 2 van een balk probeerde te duwen in een binnenspeel’paradijs’ (voor mij de pure beleving van ‘hel’). Achteraf voel ik me daar, jaren later, nog steeds een misbaksel om. Maar zelfs toen ik dat meisje zei dat ik haar ‘heel stout’ vond, vertrokken de ouders, die verderop met phone en koffie zaten, geen spier. Dank voor dit stuk 😀 xx
    Marije onlangs geplaatst…Burn up!My Profile

    1. Wederzijds dat het fijn is om te horen dat ik niet de enige ben 🙂
      Ik snap je helemaal. Je hoort toch te zien waar je kind mee bezig is? En dat te corrigeren… Ik heb mijn telefoon alleen in mijn hand als ik een foto wil maken (dat dan weer wel), maar zit vrijwel altijd met de kinderen samen en weet waar ze uithangen. Je bent helemaal geen misbaksel hoor, ook niet zo voelen! Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge