Slapen is zo ondergewaardeerd

Ergens in de verte hoor ik een kinderstemmetje. Nog suf kijk ik op mijn telefoon en zie teleurgesteld dat het al kwart voor zes is. Het loont de moeite niet meer om nog te gaan slapen. Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed, zo soepel als dat gaat om kwart voor 6 in de ochtend en strompel naar de babykamer. Mijn haar staat nog recht overeind en ik voel me het eenendertigjarige equivalent van Ma Flodder, zonder de sigaar natuurlijk. Ik ben dol op haar, maar niet op dit tijdstip.

Ik ben ’s avonds op mijn best

Van nature ben ik geen ochtendmens: mijn bioritme begon ooit rond acht/negen uur, als ik de kans kreeg zou ik inmiddels al blij zijn met een uur of 7. June is niet anders sinds haar geboorte: een echt avondmens. Rose daarentegen is een heel vroeg, vrolijk vogeltje. Die zit om zes uur enthousiast rechtop in bed te kletsen tegen haar teddybeer of te bladeren in een boekje. Gelukkig kon ik vast wennen doordat ik in de zwangerschap haar ritme overnam, waardoor ik inmiddels wel gewend ben aan 6 uur. Maar had me dit twee jaar geleden verteld, dan had ik je voor gek verklaard.

Automatische piloot

Nu er een kleine baby bij gekomen is, draait mijn automatische piloot overuren dankzij de borstvoeding, korte en gebroken nachten, lange dagen… Ro staat er iets anders in: voor zijn werk gaat hij al jaren om een uurtje of zes zijn bed uit, dus hij hoefde zich niet aan te passen met die kleintjes. Maar toch begint hij ook steeds vaker kenmerken van slapeloosheid te vertonen. We zetten flessen cola in een keukenkastje, spelen regelmatig ‘zoek de afstandsbediening’ omdat Rose er graag mee speelt en we niet altijd de energie hebben om het in de gaten te houden, vinden overal sokjes terug, zetten de waterkoker aan zonder dat de stekker in het stopcontact zat en gespreken in eenzelfde vreemde wartaal, waarbij we allebei niet meer uit onze woorden komen.

Gedeelde smart is halve smart

Het leuke is dat we allebei doodop zijn. We hebben in elk geval nog iets te lachen wanneer één van ons een slabbetje van de grond wil rapen en tijdens het bukken het tafelblad vergeet. Of als de ander door vermoeidheid niet goed oplet en met zijn grote teen in de vormenstoof blijft haken. Leedvermaak maakt het gebrek aan energie weer wat  draaglijker. Nog even van genieten dat er een hoop misgaat, voor je het weet slapen ze de hele nacht door.

Wanneer sliep jouw kindje voor het eerst door?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Slapen en uitgerust wakker worden? Hoe voelt dat ook alweer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge