sharenting

Sharenting of parenting, waar stopt het één en begint het ander?

Sharenting?

De afgelopen discussie (interessant stuk bij Twijfelmoeder) over ‘sharenting’ draaide vooral om het online delen van foto’s, video’s en updates van je kinderen op social media. Die schattige cakesmash zal je dochter later waarschijnlijk niet zo’n probleem vinden, maar eentje waarbij ze haar onderbroek over haar hoofd heeft getrokken is ongetwijfeld voer voor pesters. Of wat te denken van de jongen die ooit zijn lichaam aan het ontdekken was, maar die zich op latere leeftijd zwaar vernederd voelt wanneer hij ontdekt dat zijn moeder dat destijds via Facebook heeft gedeeld. De discussie deed veel stof opwaaien, al is dat niets bijzonders in -met name- Moederland. De ene helft voelde zich aangevallen, de andere helft verdedigde de stelling.

De afweging die je maakt

En zo kom ik aan bij bloggen. Zeker als het gaat om de categorie mamablogs, is het heel gebruikelijk om persoonlijke verhalen te vertellen aan je lezers. Ze vinden herkenning in je stukken, informatie of gewoon vermaak. Samen lachen om die dramatische peuters in de supermarkt, opgelucht ontdekken dat je niet de enige bent die weleens zijn kind kwijt raakte of lezen hoe je nu eigenlijk het complete proces van zindelijkheid moet aanpakken. In principe zijn déze onderwerpen nog vrij onschuldig, maar vindt je kind dat straks ook? Als blogger ben je dus constant een afweging aan het maken in wat je wel en niet deelt met de wereld.

Te persoonlijk?

Hoe anders wordt het wanneer je begint te vertellen over je zoontje die het heel prettig vindt om tegen voorwerpen aan te rijden (omdat je wil weten of het normaal is)? Of je dochters bespreken die borsten krijgen? Je kinderen die last hebben van overmatige zweetproductie, bedplassen of een diepgewortelde angst voor spinnen? Waar houdt de informatiewaarde op en begint het delen van te veel informatie? Om maar een voorbeeld te geven uit ‘het echte leven’: ik ontmoette een aantal jaar terug een moeder die ongevraagd iets heel persoonlijks vertelde over haar kind. Tot op de dag van vandaag herinner ik dat verhaal feilloos en associeer het jongetje dus ook daarmee. Maar goed, dat was dus binnen besloten kring en ik ben niet iemand die dat aan de grote klok hangt. Hoe gaat dat wanneer je informatie op internet zwerft en in principe dus overal terecht kan komen?

Zindelijkheid

Zelf loop ik ook tegen dit soort dingen aan. Misschien deel ik ook te veel? Er gaat natuurlijk altijd een zorgvuldige afweging aan vooraf en Ro is hierin mijn klankbord, maar wat wij prima vinden kunnen, geldt mogelijk niet voor onze dochters. En soms wil ik graag over een onderwerp schrijven, alleen weet ik dan niet goed hoe. Zoals zindelijkheid. Daar zijn ze nu op de peuterspeelzaal mee bezig en het gaat goed. Op zich niets waarover je later enige gêne hoeft te voelen: we moeten op een bepaald punt in ons leven allemaal zindelijk worden. Het verschil is echter dat a) die andere ouders dat dus niet allemaal online zetten en b) onze dochters waarschijnlijk helemaal niet het onderwerp van dit soort gesprekken willen worden. Daarom maak ik dus toch de bewuste keus wel de zindelijkheid te bespreken. Het hoe en waarom zal ik echter gieten in een informatieve ‘Merel onderzoekt‘.

Oordelen

Met dit blog wil ik niemand veroordelen die wel schrijft over bovengenoemde onderwerpen. Waar voor jou als schrijver de informatiewaarde stopt en oversharing begint, is namelijk volledig persoonlijk. Dat het risico op pesten bestaat, betekent zeker niet dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Misschien vinden andere moeders het juist heel fijn om te lezen dat het kleuterzoontje van blogger X ook opgewonden lijkt te raken door bepaalde handelingen. Of geeft het geruststelling wanneer ze zien dat andermans kinderen op hun negende nog in bed plassen. Ik zou het volgens mij niet doen, liever een algemeen artikel waar mensen ook informatie en herkenning in kunnen vinden. Maar wie ben ik om verder een keihard oordeel te vellen? Ik heb zelf ook de wijsheid niet in pacht. Toch blijft de discussie interessant. Daarom herhaal ik de titel en tevens mijn stelling van vandaag:

Sharenting of parenting: waar stopt het één en begint het ander?
Wat denk jij?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

22 Replies to “Sharenting of parenting, waar stopt het één en begint het ander?

  1. Nu ben ik geen mamablogger, dus dat scheelt al een hoop. 😉 Maar ik deel dus bijna niets persoonlijks over mijn kinderen. Soms schrijf ik wel wat over het moeder zijn of uitstapjes die goed in de smaak vielen. Maar je zal weinig persoonlijk herkenbare dingen lezen over mijn meiden. Het is zo makkelijk vindbaar en hun klasgenoten kennen de weg op het internet ook maar al te goed.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Miss Peregrine kostuum: inspiratieMy Profile

    1. Klopt en kinderen zijn genadeloos… Over die uitstapjes is heel algemeen en het moederschap vanuit een andere invalshoek. Daarmee kan je niet misgaan.

  2. Ik deel ook niet alles, maar ik vind sommige bloggers wel overdreven miepmoeders in het afschermen van hun kind. Die blogs volg ik daarom ook niet graag, een stukje herkenning is toch waarom je blogt/een blog leest en ik kijk graag leuke foto’s. Maar daarin maakt iedereen lekker zelf zijn afweging, want inderdaad voor iedereen ligt de grens op een ander punt. Daarom is er gelukkig ook veel diversiteit, zodat iedereen zijn eigen hart kan volgen.
    Marguerita onlangs geplaatst…Een opgeruimde garderobe met kledingrekken en schoenendozenMy Profile

    1. Ja dat vind ik inderdaad ook een meerwaarde hebben soms. Bij bepaalde bloggers leer je ze echt kennen via de foto’s en dat maakt het dan persoonlijker.

      Die diversiteit is mooi ja, voor ieder wat wils 🙂

  3. Het blijft wel een dingetje ja. Ik hoop oprecht dat dat wat ik deel mijn dochters niet schaadt later. Meestal deel ik positieve dingen, omdat ik dat zelf ook leuker vind.

  4. Het blijft altijd een lastig onderwerp, wat je wel en niet deelt. Juist omdat de zindelijkheid bij ons problematisch is, deel ik het verhaal zodat andere moeders weten dat ze andere opties hebben ipv de gebruikelijke taboes. Maar ik kies er wel bewust voor om mijn kinderen niet bij naam te noemen of vol in beeld te brengen, op een enorme uitzondering na. Wat het belangrijkst is, is dat je je ervan bewust bent wat je op internet zet. Want het gaat er nooit meer af.
    Linda onlangs geplaatst…“Waarom schrijf je dit allemaal?”My Profile

    1. De informatiewaarde is dan groot, denk dat veel ouders met gelijke problemen iets aan je blog hadden. En je noemt ze niet met naam, dat maakt het al anders. Ik vind die laatste zin ook mooi!

  5. Ik deel wel wat ik wil, maar niet teveel, omdat ik dat niet nodig vind. Ik vind wel dat je uit principe geen foto’s van ontkleedde kinderen kunt delen. Die van mij is ook zo’n grappemaker op het toilet soms, maar daar durf ik niet eens foto’s van te nemen.

    Zindelijkheid vind ik niks dramatisch. Als Anna dat wel vindt, dan moet ze maar wat harder worden. Maar struggles van haar zal ik nooit delen, al helemaal niet als ze puber wordt.
    Lilian onlangs geplaatst…Hey, hoi, daar ben ik weer!My Profile

    1. Nee dat is echt een no go, ontklede kinderen is bijna vragen om problemen. Zindelijkheid is in principe ook geen drama, tot het gaat om openlijk vertellen wat, hoe etc. Dan zou het later voer kunnen zijn voor pesters.
      Nee die puberteit is een heel precaire fase, je kan wel algemeen bloggen maar echt specifiek? Zou ik geloof ik ook niet doen.

  6. Niet zo eenvoudig, hè…
    De ene moeder is heel open over vanalles en nog wat, maar kan dan weer een kind hebben die juist heel gesloten is. Je zal dan maar als puber of als jong adolescent al die verhalen terugvinden op het internet… Het hangt allemaal een beetje af hoe je kinderen zelf ook zijn, denk ik.
    Ik probeer toch altijd een goede afweging te maken. Zo zijn er bepaalde onderwerpen waar ik gewoon niet over schrijf, ook al zou ik het wel willen. En zo zijn er ook foto’s die ik gewoon niet deel, omdat ik weet dat de kids dat niet fijn vinden.
    Het gaat hem, in mijn geval, ook over respect hebben voor hun wensen. Ik doe niet wat ik zelf niet zou willen.
    Anneke onlangs geplaatst…#12 Hé, het is oké…My Profile

    1. Poeh idd, ’t zal je maar gebeuren als puber. En die afweging is het belangrijkst natuurlijk. Klinkt alsof je de balans wel gevonden hebt. Zie bij jou nooit iets waarvan m’n wenkbrauwen omhoog gaan iig 😊

  7. Ik sta er wel bij stil in de zin van hoe zou het zijn om het terug te lezen? Maar ik heb geen duidelijke grenzen voor ogen. Ik denk dat de grens lastig vastleggen is, want er komen veel factoren bij kijken: de tijd waarin iets zich afspeelt, de plek, hoe het beschreven wordt, vanaf welk oogpunt, welke details, de toon, enzovoorts.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Verliefd op FleurMy Profile

    1. Dat is ook wel weer waar. Het is lastig bepalen omdat je het nu online zet natuurlijk.

      Een ding weet ik wel, als ze er ooit moeite mee hebben gaat de tekst offline. Maar verder ben ik ook zoekend. Is fijn om dan bij anderen te zien hoe zij erover denken.

  8. Afgezien van wat je wel of niet wilt delen, wat inderdaad heel erg persoonlijk is, vind ik het belangrijker hoe het geschreven is. Als je respectvol blijft komt het bij je kind al anders over dan wanneer je er een lachertje van maakt, met name in het geval als je schrijft over waar je kan kleuterzoon zoal opgewonden van wordt.
    Huismama onlangs geplaatst…Jicht, de volgende verrassing van 2017My Profile

    1. Goed punt ja. Dat heb ik eigenlijk nog maar één keer gelezen maar vond ik toch een onderwerp waarbij ik erg twijfelde. Zoiets kan je, zeker als je moeder redelijk bekend is, best duur komen te staan…

  9. Tsjah dat is lastig. Wat je zegt.. wat voor de een te ver is is voor de ander niet. Ik heb ook meer algemeen geschreven over de zindelijkheid omdat ik inderdaad zoiets had van “zal ze me dat wel in dank afnemen”. En zo zijn er meer dingen waar ik niet over schrijf en die ik niet fotografeer. Soms moeilijk want dan wil ik zoooo graag iets delen maar het idee dat m’n dochter dat later niet in dank afneemt houd me dan tegen.
    Nicole onlangs geplaatst…Tips voor succesvol tweedehands kleding shoppenMy Profile

    1. Ja dat herken ik ook wel, soms is een situatie eigenlijk zo ontzettend grappig nu, maar weet je dat ze het later misschien heel gênant gaan vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge