schaam

‘Ik schaam me voor je’ aldus June, 9 jaar oud (begon dat niet veel later?)

Ongemakkelijk moment:  ‘Ik schaam me voor je’

’s Ochtends vroeg hebben we een gesprek over schaamte, terwijl we ons aankleden. Ik doe mijn haar in een snelle knot. “Weet je wat het is,” gaat ze verder, “kijk, en dit bedoel ik echt niet vervelend, maar nou ja… Laat maar.” Ze wekt mijn nieuwsgierigheid, hoewel ik weet dat ze iemand op een onbedoeld vileine manier kan fileren met haar opmerkingen. Voorbereid op alles, vraag ik voorzichtig door en beloof plechtig niet boos te worden. Niet veel later komt het hoge woord eruit: “Nou… Kijk, ik schaam me gewoon weleens voor je.” Nog een (onnodig) schepje er bovenop in de vorm van een toevoeging dat dit niet voor Ro geldt en het is even stil. “Ben je nu boos?” vraagt ze op een gegeven moment zacht. “Nee natuurlijk niet, lieverd. Het kan toch, dat je jezelf een beetje schaamt? Ik moet er alleen even over nadenken.”

Lees ook Blunder #2: schminken, hoe moeilijk kan het zijn?

Ik zou de hipste zijn!

Gek. Ik dacht tien jaar geleden, tijdens mijn zwangerschap, oprecht dat ik nooit op dit punt zou komen. Met ons minimale leeftijdsverschil zou ze de coolste moeder van de klas hebben, die altijd in was voor grapjes en bovendien later mee kon gaan stappen (ja, ik was nog jong, dan heb je weleens kinderlijke toekomstwensen). Mijn gedachten maken dan ook overuren. Alle mogelijke oorzaken passeren de revue. Komt het misschien door mijn afgetobde gezicht? Of vindt zij het ook vervelend dat ik te zwaar ben? Moeilijk, maar niet onbegrijpelijk: daar schaam ik me zelf soms ook voor. Is het mijn uiterlijk? Of juist dat ik soms behoorlijk fel van leer kan trekken tegen anderen?

Eerlijkheid duurt het langst

Uiteindelijk besluit ik toch maar gewoon te vragen, wederom voorbereid op het ergste. Schoorvoetend legt ze uit, dat ze mijn kapsel gewoon niet vindt kunnen. “Die knotten van jou zijn echt heel lelijk, mama.” Ik vraag of dat alles is. En nog maar een keer, want ik kan het me gewoon niet voorstellen dat dit alles is. Maar als ik haar mag geloven, is er verder echt helemaal niets aan de hand. Vreemd! Al had ik het kunnen weten, want ze liet me al eerder haarfijn weten dat het niet haar smaak is. Verbouwereerd kijk ik eens in de spiegel. Is het dan echt zo verschrikkelijk?

Meerdere voordelen

Zuchtend trek ik het elastiekje er weer uit, föhn mijn haar voor de eerste keer sinds een halfjaar tijd weer eens en doe voor de gelegenheid meteen maar wat make-up op – als we dan toch bezig zijn. Wanneer Ro thuiskomt, kijkt hij  (weliswaar heel subtiel, maar ik zie het) blij verrast. Hij complimenteert me: “Je ziet er goed uit.” In gedachten denk ik aan het gesprek van vanmorgen. Dat stijladvies van June is helemaal zo gek nog niet.

Heb jij weleens meegemaakt dat je kind zei: ‘Ik schaam me voor je?’

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “‘Ik schaam me voor je’ aldus June, 9 jaar oud (begon dat niet veel later?)

  1. Ik kan me wel inbeelden dat wanneer je kind zegt dat ze zich voor je schaamt je onmiddellijk iets ergs gaat denken. Grappig dat het dan maar om je haarknot gaat 🙂 Gelukkig maar!
    Heb je haar al bedankt voor het advies dat je een compliment opleverde?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge