In dubio: terug naar de oude situatie of doorpakken?

Laatst schreef ik over ons dilemma: ik hoestte de longen uit mijn lijf en besloot tijdelijk op de bank te slapen, May merkte dat bij papa niets te halen viel en als door een wonder sliep ze min of meer door. Nu zijn we echt wel bereid veel van mezelf opzij te zetten voor de kinderen, maar meer dan twintig maanden niet doorslapen begon zijn tol meer dan te eisen. We waren compleet op. Concentreren lukte niet meer, cafeïne werkte voor geen meter en we kampten allebei regelmatig met hoofdpijn. Aan het eind van de week stonden we voor een tweesprong. Gaan we door op dit pad en laten we Rose en May straks samen slapen op één kamer (met het risico straks twee huilende kinderen te hebben)? Of keren we terug naar de oude situatie en wachten we tot we met zekerheid kunnen zeggen dat ze volledige nachten doorslaapt?

Samen slapen

We kozen voor de eerste optie, met alle risico’s van dien. Ik logeerde inmiddels op Junes kamer, wat voor de gelegenheid erg gezellig was. En May ging bij Rose op de kamer. De eerste nacht bleef stil. Hoewel Ro en ik uit automatisme nog steeds wakker werden rond 3-4 uur, gaven die kleintjes geen kik. We sliepen bijna gelijk weer verder. Opluchting. Bijzonder was ook de energie die door mijn lijf stroomde. Voor het eerst sinds maanden voelde ik me weer helder in mijn hoofd, wilde achterstallig huishouden aanpakken en had zin om een stuk te gaan wandelen. We hoorden samen hoe de meisjes wakker werden. May begon te kletsen in bed, waarop Rose reageerde: ‘May, niet bang zijn. Ik ben bij je!’ Dan smelt je toch?

En hoe verliepen de middagdutjes?

Dan was er alleen nog dat middagdutje. Laatst dacht ik even dat we hem voorgoed vaarwel konden zeggen, maar uiteindelijk bleek het in de praktijk reuze mee te vallen. Maandag en dinsdag sliep Rose niet, de rest van de week soms wel drie uur achter elkaar. Alleen met twee van die kleintjes in één kamer? Na een paar dagen gaf ik de moed op. Rose vond het namelijk vooral interessant om te kijken of ze May kon wakker maken en het lukte haar inderdaad beide keren. Na twee middagen met een chagrijnige dreumes hakten we zelf de knoop maar door: middagslaapje, het is klaar! En aangezien Rose ook niet meer tussentijds in slaap valt op de bank, lijkt het of dit de juiste keus is.

Welke veranderingen heeft deze stap tot gevolg?

Een heel grote impact heeft deze stap niet op ons gezin. Maar toch zijn een aantal dingen wel veranderd:

  • We eten vrijwel elke avond om 17.00 uur: zo hebben de kleintjes naderhand nog even de tijd om te spelen , is Rose niet oververmoeid en bloedchagrijnig zodra we aan het avondritueel beginnen en is bij ons ook de rust terug.
  • We hebben onze slaapkamer terug. Diepe bewondering voor alle ouders die onbaatzuchtig hun eigen domein ter beschikking stellen aan hun kinderen, ik vind die rust en ruimte toch wel weer prettig. Niet bang hoeven te zijn dat je struikelt in het donker, een boek kunnen lezen voor het slapen gaan of nog even kletsen.
  • Langzaamaan beginnen we zelf ook beter te slapen. Ik was vergeten hoe ontzettend belangrijk je nachtrust is voor een gebalanceerd leven. Maandenlang nergens energie voor hebben, zet zich nu weer om in de wil om  urenlange gesprekken te voeren, spelletjesavonden te organiseren en gewoon spontaan op visite te gaan…

Kortom, ik ben blij dat we die knoop hebben doorgehakt. Ik wil daarom bij deze ook iedereen bedanken die ons een hart onder de riem stak, adviseerde en vertelde over eigen ervaringen!

Bij meerdere kinderen: laten jullie ze samen slapen op één kamer?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

14 Replies to “Samen slapen: twee kleintjes op één kamer, kan dat goed gaan?

    1. Ja je hebt gelijk ook 🙂 Dat hebben we hiervan wel geleerd.
      Ben inderdaad wel blij dat we vroeger eten, al is het maar om dat gehaast na etenstijd te voorkomen.

  1. Hier sliepen de boys ook samen. Totdat het bij de jongste een beetje begon door te wegen dat de oudste iedere dag al voor 6uur ’s ochtends 10 keer op en af naar de wc was gestampt en hem dus ook wakker maakte terwijl hij wel een lange slaper is. Gevolg: een verschrikkelijk chagrijnig kind. En als ik zeg chagrijnig, dan kan ik je verzekeren: zoonlief is dan echt chagrijnig 😀
    En wij dus ook, want ze waren dan al van ’s ochtends vroeg uiteindelijk aan het kwebbelen en spelen en …
    Onze slaapkamer dan maar aan zoonlief gegeven en wij verhuisd naar de logeerkamer. Veel beter nu 😉
    Anneke onlangs geplaatst…vtwonen posterboek: cadeautip. Ook voor jezelf.My Profile

    1. Ah, ja ik snap het wel. Als ze allebei een heel ander slaapritme hebben, is zo’n oplossing ook niet zaligmakend meer. Die houden we in gedachten, mocht het nodig zijn!

  2. Onze 2 kindjes slapen sinds een aantal maand ook op 1 kamer, niet uit plaatsgebrek, integendeel want er staat
    nog een kamer leeg, maar gewoon omdat het werkt. Onze oudste zoon zingt altijd liedjes en de jongste kan moeilijk slapen en wat blijkt? Op één kamer zingt de ene de andere in slaap… Het enige nadeel is de ochtenden, want dan maken ze elkaar wel wakker.
    Er is zelfs een speelhoekje in de kamer: https://kool-family.com/2016/12/12/ons-huis-de-binnenspeeltuin/
    Groetjes
    Kris

  3. Mijn kinderen slapen ook samen op 1 kamer wegens ruimtegebrek.
    De jongste start in zijn eigen bed tot hij wakker wordt voor een voeding en dan komt hij bij mij in bed tot de ochtend zodat ik niet elke x heen en weer hoef te lopen (sommige nachten drinkt hij 4 keer andere keren maar 2).

    Persoonlijk vindt ik het heerlijk dat ze samen slapen, zo wennen ze beide om te slapen met omgevingsgeluid en dat is altijd handig.
    En het is natuurlijk ook veel gezelliger als ze later groter zijn.
    Van 0 naar 2500 onlangs geplaatst…inspiratieloosMy Profile

    1. O dat is ook een handige manier van aanpakken, door in elk geval te laten slapen tot de eerste voeding. Hadden we eigenlijk ook wel kunnen doen, achteraf gezien. En ja ik denk inderdaad dat het een stuk gezelliger en ook praktisch kan zijn, mits het natuurlijk werkt tussen de kinderen onderling.

    1. Ruimtegebrek 🙂 Daarom sliep de kleinste ook heel lang op onze slaapkamer. We wilden dat ze eerst zou doorslapen voor we deze stap konden nemen, anders zaten we ’s nachts met twee huilende kinderen. Alleen duurde het ff haha! Maar ja ik ben heel blij dat het werkt! Hoop dat ze het later ook nog steeds gezellig vinden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge