Om maar met de deur in huis te vallen: samen knutselen is niet mijn beste kwaliteit. Eerder nog de aller slechtste van allemaal. Ik kan slecht loslaten en hou graag alles in handen. In deze column beschrijf ik hoe dat er in de praktijk uit ziet.

Traktaties, oftewel samen knutselen

We zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Ik bloedfanatiek, June iets minder (lees: nauwelijks) geïnteresseerd. We gaan vandaag samen knutselen: de traktaties voor de meesters en juffen. Nou klinkt dat iets spannender dan het daadwerkelijk is: we hebben doorzichtig folie, een potlood, een gum in de vorm van ijs, taart of koek en gekleurde lintjes. Mijn streven is als altijd om hier een gezellige middag van te maken, maar of het daadwerkelijk gaat lukken? Typisch gevalletje ken jezelf…

Waarom dan?

Je hebt moeders die niet eens beginnen aan samen knutselen. Welnee, die geven gemakkelijk alles uit handen en laten hun kind zijn of haar eigen creativiteit ontplooien – ongeacht hoe het huis en het resultaat er daarna ook mag uitzien. En je hebt moeders zoals ik. Die benijden de eerste groep en kijken met samengeknepen billen naar filmpjes waarin kinderen eieren met schaal en al in een beslag vol klonten gooien, of schilderen met te dikke klodders verf, waarna er iets onrealistisch uitkomt. Ik heb nou eenmaal liever een afgemeten voorbeeld, waaraan weinig kan misgaan. Sneu, ik weet het, maar ik werk eraan. Daarom vroeg ik toch hulp dit jaar en bereidde me erop voor dat haar interpretatie van mijn ideeën niet dezelfde is.

samen knutselen

Het lijkt goed te gaan

Ik knijp mijn lippen op elkaar, maak af en toe hmpfl-geluiden, maar bleef stil. Tot ik ineens een potloodpunt uit het plastic naar buiten zie steken. En daar gaat het mis. Alle ingehouden tips vloeien naar buiten, als een kolkende rivier die ik niet kan stoppen: ‘Dat plakbandje moet je hier zetten’, ‘Kun je misschien die hoekjes korter omvouwen?’… Toen ik ze kwijt was, dacht ik weer aan mijn voornemen en vervolgde dapper: ‘Ah joh, maakt het ook uit. Plak eigenlijk maar gewoon hoe je het zelf wilt!’ (Ik weet het, living on the edge ;))

Moeilijk mens, lijkt ze te denken

Met licht opgetrokken wenkbrauw (vanwege die discussie met mezelf) kijkt ze even op, waarna ze onverstoorbaar verder gaat. Op de potloodpunt van daarnet gaat het eigenlijk prima, voor zolang ze er lol in heeft. Het ziet er allemaal prima uit natuurlijk. Ik vind het nog steeds lastig om de boel uit handen te geven, maar deze situatie bewijst me dat ik dat toch echt vaker moet gaan doen. Misschien kan ik dat stuk plakband volgende keer beter over mijn eigen mond plakken…

Kun jij makkelijk loslaten of kies jij ook voor samen knutselen om een dikke vinger in de pap te kunnen houden?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

9 Replies to “Samen knutselen haalt niet het beste in me naar boven

  1. Ik zit met t schaamrood op m’n kaken…. Zoiets als gezellig de kerstboom versieren. Gelukkig hadden jullie n oma die wel alles leuk en mooi vond en t ook gewoon liet hangen, liggen et cetera😔

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge