varen

Varen in een rubberboot en klimmen door het keukenraam

‘We willen graag varen’

Onze oudste komt thuis na school en klopt op het raam. ‘Mogen we iets drinken?’ vraagt ze met een gezicht alsof ze zojuist de Sahara heeft doorkruist. Vlug vul ik twee bekertjes en geef ze door het keukenraam aan. Twee meisjes zuchten opgelucht als ze hun dorst lessen. Terwijl de oudste meteen informeert hoelang ze nog kan buitenspelen en of ze mag varen, hoor ik geklets van boven. Peuterlief is wakker en uit het gehuil dat volgt, blijkt onze baby ook klaar te zijn met haar middagdutje. Vlug roep ik nog iets over dansles en half vijf, waarna ik vlug de kleintjes ga pakken.

Lees ook: Zonder begeleiding op schoolreis: June blij, ik iets minder

Waarom de deur nemen, als het raam volstaat?

Beneden hoor ik geroezemoes. Ik open het raam in peuters slaapkamer en zie de oudste nog net naar buiten klimmen, waarop ik roep: ‘Ik zie je wel!’ Betrapt, maar met een grijns staart ze terug. ‘Ik moest mijn horloge even zoeken, ik weet anders niet hoe laat ik thuis moet zijn.’ Slimme zet: doen alsof je puur door dat raam ging uit nood, omdat je graag wil meewerken aan moeders regels omtrent de tijd. ‘Volgende keer even wachten tot ik beneden ben dan!’ Uiteraard. Begripvol knikt ze. Eenmaal beneden zie ik twee bekertjes keurig opgesteld bij het raam en haar tas middenin de keuken liggen. Ik ruim ze op, maar het zinnetje ‘je moet meer grenzen stellen’ gonst als een mantra door mijn hoofd.

‘Ze wilden onze boot stelen’

Net voor dansles stapt ze binnen met een groezelig shirt, dat vanmorgen nog zo keurig leek. ‘Wat heb je gedaan?’ informeer ik. ‘O, we gingen varen naar een eilandje en zijn toen nog even met onze voeten in het water gaan zitten. Was echt heerlijk!’ vertelt ze met een air, alsof ze nooit anders doet. Fronsend kijk ik terug, maar glimlach dan. Wat maakt het ook uit, ze heeft drie zwemdiploma’s en ik zou niet weten waar het verder nog zou kunnen misgaan. ‘Een paar jongens zeiden dat ze cupcakes hadden. Dat was natuurlijk niet waar, ze wilden onze boot stelen. Maar ik begrijp het niet helemaal, want ze waren zelf ook naar dat eilandje gegaan met hun boot. Beetje dom dus.’ Ah, onbekende jongens. Daar zou het dus kunnen misgaan. Ik vergeet direct dat ik nog iets wilde zeggen over die slingerende tas en geef peinzend haar danskleding aan.

Pietje Precies goes wild

Hier had ik even geen rekening mee gehouden. Maar goed, die meiden hebben het goed opgelost en ik kan er nu niet echt meer iets van zeggen, geloof ik. Later op de avond vertel ik tegen Ro wat ze allemaal beleefd heeft. In zijn ogen lees ik iets met grenzen en verwondering dat de Pietje Precies die ik altijd was, nu zo laconiek reageert. ‘Nou ja, het is toch goed opgelost,’ probeer ik het goed te praten voor mezelf. ‘We moeten haar gewoon wat meer loslaten, uiteindelijk moet ze het toch zelf leren.’ Ik weet dat ik er eigenlijk niets van meen: het liefst zou ik haar bij de hand nemen en die stomme ventjes in hun eigen boot wegsturen naar de kant.  Maar je moet iets, toch?

Laat jij je kind makkelijk los?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Varen in een rubberboot en klimmen door het keukenraam

  1. Nee 😂😅 Maar het zal wel moeten hè. Dus ja, ik laat hem wel los en ga dan zelf nagelbijten. Mijn ervaring is dat vasthouden nog meer averechts werkt. Leuk stukje!
    Marije onlangs geplaatst…AardenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge