restaurant

Kinderen meenemen naar een restaurant: do or don’t?

Ro en ik zitten in een restaurant als we ineens geroep horen. Het begint na een tijdje op mijn zenuwen te werken. Bovendien zet het me aan het denken: moet je kinderen wel meenemen naar een restaurant?

Irritatie aan andermans kinderen in restaurant

We stappen het warme, rumoerige restaurant binnen. Aan de tafels zit een gemeleerd gezelschap: ouders met kinderen, maar ook  stelletjes die elkaar in het zachte licht van de vlammen verliefd aanstaren. Het is alweer even geleden en, alhoewel we ontzettend blij zijn met onze meisjes, heerlijk om een moment samen te hebben. Een brunette met zwart schort wijst ons de weg en biedt ons een tafeltje aan, boven in de zaak. Dat klinkt goed (en rustig)! We schuiven aan, bestellen een wijntje en ontspannen eindelijk na onze drukke dag. Maar dan begint het. ‘Hallo!’ klinkt het verderop, ‘hallo, hallo, hallo, hallo!’ Ik zou (net als dat mannetje) nog wel een hele blog door kunnen gaan, maar dan wordt het voor de lezer even irritant als voor ons die avond.

Kinderen thuislaten

Ik vond dit op doelloze vrijdagmiddagen altijd een leuk onderwerp om over te kletsen met collega’s. Je hoorde de ene na de andere anekdote: kinderen die als kippen zonder kop tussen tafels doorrennen, schreeuwen (of zelfs krijsen), onder je stoel gaan kamperen of zelfs gooien met eten. Dat laatste zag ik een keer in een wat beter restaurant. Meneer had geen trek in de groenten op zijn bord. En hoewel ik dat begrijp -mijn favoriet is het meestal ook niet- ik gooi ze niet naar mijn gezelschap en roep ook niet dat het smerig is. Zijn ouders leken wanhopig (logisch) en smeekten hem te stoppen. Op dat moment vroeg ik me af of ze niet beter naar de Mac hadden kunnen gaan.

Hier dacht ik ook over na tijdens onze avond uit

Niet alleen het ‘hallo-roepertje’ was storend, ook renden talloze kinderen de trap op en af. Eigenlijk vond ik dat nog erger, omdat het personeel hierdoor gedwongen tussen hen door moest laveren – hopend dat niemand gewond zou raken. Ondertussen tankten hun ouders bier alsof het binnenkort nergens meer te verkrijgen zou zijn en keken nauwelijks naar hun kind om, hoogstens verstoord wanneer zoon of dochter iets kwam vragen. Ze waren dus met zichzelf en hun volwassen gezelschap bezig. Is dat dan je bedoeling van uit eten gaan? Dat je verwacht dat de rest van het publiek en personeel zich vrijwillig opwerpt als surrogaat-oppas? Wij wilden namelijk vooral even ontspannen en genieten van de rust.

Kinderen mee naar het restaurant is heus niet onmogelijk

Verderop zat een gezin dat het compleet tegenovergestelde liet zien. De kinderen zaten lief te kleuren, terwijl het zoontje af en toe enthousiast vertelde over iets dat hij had meegemaakt. De ouders zaten vol aandacht te luisteren en prezen het meisje met haar mooie tekening. Persoonlijk vind ik echt dat deze ouders een voorbeeld waren voor de anderen. Waarom neem je kinderen mee als je ze kennelijk toch niet bij je wil hebben? En aangezien ze tot je gezelschap behoren, geef ze dan ook de aandacht die ze verdienen.

Stel dat…

Ik dwaalde opnieuw af in gedachten. Stel dat je ongewild in de bijstand terechtgekomen bent en al ruim een jaar de eindjes aan elkaar knoopt. De gezamenlijke vriendengroep besluit dat jullie er even uit mogen, fungeren als oppas voor de kinderen en geven jullie een enveloppe met geld mee. Voor het eerst sinds tijden zit je weer in een restaurant en eet je iets heerlijks. Dan doen die kinderen toch een beetje afbreuk aan de ervaring, denk ik. Hoe moeilijk is het nu helemaal om je kinderen aan tafel te houden? En als het daadwerkelijk lastig is, ga dan naar een restaurant met speeltuin of een fastfoodketen.

(Gelukkig vertrokken de ouders met kinderen uiteindelijk relatief snel na ons voorgerecht en kon het echte genieten beginnen)

Wat denk jij: kinderen in restaurants: do or don’t?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Kinderen meenemen naar een restaurant: do or don’t?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge