Uit angst dat mijn eigen geschiedenis (met te weinig uitdaging op de basisschool) zich zal herhalen bij onze oudste wil ik graag dat ze meer uitdaging krijgt. De leerkracht denkt er echter iets anders over. Ik twijfel. Ben ik nu ook zo’n pushmoeder geworden die in haar dochter een briljant wonderkind ziet en niet kan accepteren dat ze geen uitblinker is? Ik denk van niet, maar twijfel toch. Zo’n docent zal wel weten waar hij het over heeft, toch? Of moet ik me toch iets meer als een pushmoeder gedragen en proberen hier uit te slepen wat erin zit?

Herhaling van de geschiedenis op de basisschool

Ons tienminutengesprek lijkt uit te draaien op het bespreken van oud, persoonlijk zeer. Ik geef aan hoe in mijn schooltijd nauwelijks werd erkend dat ik makkelijk leerde. Het was wel handig, zo’n verlegen studiebolletje dat nergens tegenin ging. Ik sneeuwde onder, kreeg geen extra uitdaging en belandde in een havo/vwo brugklas, waar ik alle motivatie liet varen. Nou kun je denken: wat maakt het uit, je bent er toch gekomen? En dat is zo. Ik ben alleen bang dat onze dochter hetzelfde overkomt en dat zou ik echt heel zonde vinden.

Herhaaldelijk vertel ik het aan de leerkracht, waarop deze vraagt of ik er nog mee zit. ‘Nou, mee zitten…’ aarzel ik, omdat ik het liefst confrontatie vermijd, maar ga toch door: ‘Ja, eigenlijk wel.’ ‘Ze bedoelt dat ze niet wil dat de geschiedenis zich herhaalt,’ verduidelijkt Ro me als ik begin te hakkelen. Opgelucht reageer ik: ‘Ja dat inderdaad!’

Ben ik zo’n pushmoeder die haar kind overschat?

Ik vind dit soort gesprekken verschrikkelijk, omdat mensen je heel gemakkelijk zien als zo’n streberige ouder die niets anders wil dan topniveau voor zijn/haar kind. Die moeder van wie het kind elk talent ontbeert, maar wel gedwongen drie maal daags vioolles volgt. Of bij wie zoonlief niet mag thuiskomen met een zesje, ook als dat alles is dat binnen zijn macht ligt. Geloof me, niets is minder waar. We vinden het belangrijk dat onze dochter een beroep kiest dat bij haar hart ligt. En wanneer ze een onvoldoende haalt voor iets waar ze haar best voor deed, dan vind ik dat hoogstens jammer voor haarzelf. Maar als ze ‘gedwongen’ onder haar niveau werkt, omdat niemand erkent dat ze meer uitdaging zou kunnen gebruiken en ze daardoor op de middelbare in mijn fouten vervalt, zou ik dat echt zonde vinden. Dan maar een pushmoeder…

Toch maar afwachten?

Sommige ouders staan zelfverzekerd op de barricades voor hun kind, omdat ze het beter denken te weten dan de meester of juf. Ik niet. Als professionele twijfelkont, vraag ik me altijd maar weer af of ik het niet verkeerd zie. Wat als ze eigenlijk een gemiddelde leerling is en ik dus onverhoopt toch zo’n moeder ben geworden? De leerkracht heeft verstand van zaken, ik ben een buitenstaander. Aan de andere kant haalt ze negens en tienen, zonder ook maar een woord te leren. We krijgen te horen dat dit volgend jaar misschien helemaal anders zal zijn, dus moeten we het dan nog even aankijken. Ik voel me niet helemaal serieus genomen, maar haal wat gelaten mijn schouders op. Waarschijnlijk zit er niet veel anders op. ‘Prima, doen we dat,’ spreken we af. Afwachten dus. Die pushmoeder trekken we volgend jaar wel uit de kast als het nodig is.

Hoe sta jij hierin: ga je met de leerkracht mee of vraag je door om extra uitdaging?

N.B.: Dit stuk schreef ik naar aanleiding van een aantal ervaringen die ik had in de afgelopen jaren. Inmiddels krijgt onze oudste aangepaste lesstof met meer uitdaging. Kortom, het loont de moeite om door te zetten.

Lisette schreef over deze situatie in de overtreffende trap: Hoogbegaafd, dat willen we toch allemaal? over hoe het is om een hoogbegaafd kind te hebben.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Pushmoeder: Oeps! Ben ik er ook eentje geworden?

  1. Ik vind dat ook wel een dingetje hoor. Ben zelf ook nooit zo uitgedaagd en haakte door gebrek aan motivatie af op het vwo. Nu zie ik dat mijn meiden net zo makkelijk kunnen leren en het enige wat ik steeds hoor is: ‘Daar wil ik wel een klas vol van hebben!’ Of ‘Zijn er nog èchte problemen waar we rekening mee moeten houden?’
    De jongste zit nu wel in plusgroepjes en de oudste doet gymnasium TTO, dus op zich wel uitdaging genoeg. Maar de instelling van die leraren af en toe…
    Jacqueline onlangs geplaatst…30 day blog challenge: de inhoud van mijn tas, verzamelingen en obsessiesMy Profile

    1. Ja dat herken ik inderdaad helemaal. Ik ben dan niet afgehaakt, maar was het wel zat.

      Fijn dat hun talent toch wordt erkend en dat ze het zo goed doen, maar inderdaad, je moet er soms voor strijden (terwijl je dat vaak helemaal niet wil).

  2. Fijn dat je voor haar bent blijven praten en dat ze uiteindelijk meer uitdaging gekregen heeft. Vaak zie je kinderen dan weer helemaal opbloeien en met meer plezier naar school gaan.

    1. Ja dat is zeker zo, ze vindt het gelijk een stuk leuker. Hopelijk is het met die andere twee anders (maar dan sta je als ouder al steviger in je schoenen, scheelt ook denk ik)

    1. Inderdaad, gelukkig kwam het op tijd goed. Snap ook wel dat de juf of meester niet alles kan opmerken en andersom dat je als ouders misschien te veel verwacht.. Het is zo’n lastig grijs gebied!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge