Puk

De dag dat Puk met zijn blote billen naar school moest

Ontaard moederschap

Zodra ik opsta voel ik me behoorlijk ontaard, met een hoofdletter O. Beter gezegd, een verschrikkelijke moeder. Vandaag moet de schoolknuffel Puk namelijk mee terug en ik weet bijna zeker dat hij hier in huis kwam met een donkerblauwe broek aan. Die zijn we dus kwijt. Net als zijn tandenborstel, die ik sinds dinsdag niet meer heb gezien. Om het rijtje maar even af te maken: ik heb daarnaast ook nog geen verhaal geschreven in zijn boekje én de foto’s moeten nog worden ingeplakt. Het is 7.01 uur, dan heb je straks een beetje een beeld over hoe hard het misgaat deze ochtend in huize Lotus Writings, en ik sta met gezonde tegenzin op. Ruim een uur de tijd om alles nog te regelen en vinden, maar eerlijk gezegd heb ik er nu al een hard hoofd in.

PukPuk met Valentijn; heeft hij een geheime aanbidder?

Onvindbaar

Ruim een halfuur later lig ik met verwarde haren op de grond in de huiskamer. Ik onderneem nog steeds een onvruchtbare poging de spullen van Puk onder de bank te vinden door met de zaklamp van mijn smartphone te schijnen – wat nog best lastig is. Ik zie alleen wat stof en een verloren blokje Duplo liggen. Met mijn vingers glij ik even later langs het rooster van de verwarming (daar stopten die kleintjes gister nog een afstandsbediening tussen, wat goed bleek voor een kwartierlange zoektocht), maar opnieuw vang ik bot: geen tandenborstel, geen broekje. Rose keert behulpzaam de knuffelmand om, maar niets. Ze laat de boel de boel en gaat weer spelen met de Duplo. Inmiddels is het kwart voor acht en we moeten nog gaan ontbijten (iets met gebrekkig timemanagement).

Had ik al gezegd dat het misging deze ochtend?

Nou ja… Eerlijk gezegd moet ik nog wel veel meer doen dan alleen ontbijten. Ik heb in feite dus nog een halfuur om te douchen, ontbijten, het verhaal van Puk te schrijven, foto’s te printen en alsnog hopen dat ik tandenborstel en broekje ergens vandaan weet te vissen. O ja, en de omgevallen knuffelmand weer in zijn oorspronkelijke staat brengen. Mijn humeur laat te wensen over (wat klinkt dat toch aanzienlijk mooier dan ‘ik was stikchagrijnig’) en ik sprint richting de douche. Daarna zoek ik toch nog maar even in de kinderkamer en onze eigen slaapkamer, wat me tijd-technisch duur komt te staan. Al met al komen we te laat. De juf heeft gelukkig alle begrip (misschien omdat ik inmiddels lichte wanhoop uitstraal?) Maar goed, het verhaal zit wel keurig in de koffer en de ontbrekende spulletjes leveren we maandag na. Puk heeft komende dagen dan maar even blote billen en vieze tandjes.

Gemengde gevoelens

Hoewel ik het concept ontzettend leuk vind en Rose het fantastisch vond dat haar geliefde Puk een paar dagen mee naar huis mocht, ben ik dit keer best blij dat we hem weer op school mochten afleveren. Echt, zelfs Ro -normaliter de opgeruimde rots in onze chaotische branding- had geen idee meer waar ik nog kon zoeken. Bovendien kostte het schrijven van een kort verhaaltje over Puk toch nog best veel tijd, net als het printen, knippen en plakken. Had ik het gister maar gedaan! Puk zorgt hiermee voor drukte in ons toch al tumultueuze gezin. Dus als ik heel eerlijk ben: ik ben blij dat we voorlopig even niet meer hoeven! Het voelt geloof ik een beetje als oppassen op je verre achterneefje met te veel energie; gezellig, maar je bent blij als hij weer naar zijn ouders gaat. Zoiets.

Wie Puk is?

Puk maakt onderdeel uit van het ontwikkelingsprogramma Uk & Puk, dat op kinderdagverblijven wordt gebruikt. Aan de hand van tien thema’s leren kinderen over bijvoorbeeld taal, zintuigen en ‘rekenen’. De pop wordt volledig in de dag verweven. Zo krijgt hij bij Rose op de peuterspeelzaal een eigen stoeltje waarop hij mag zitten tijdens het kringgesprek. En de juf zingt een versje over hoe hij zijn kleertjes aantrekt. Hij mag meespelen en dus als gezegd ook om de zoveel tijd mee naar huis. (Bron: ukpukvve.nl)

Gebruikt jullie kinderdagverblijf of peuterspeelzaal ook het programma Uk & Puk? En is je kindje ook dolgelukkig als hij weer mee naar huis mag?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “De dag dat Puk met zijn blote billen naar school moest

  1. Hier ongeveer hetzelfde met ene Pafke het girafke. Ben altijd blij dat deze onverwachte logee terug naar school is. Veel te veel werk boven op de talloze vriendenboekjes die we moeten schrijven en formulieren die we moeten bijhouden voor de school.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge