puberteit

Puberteit: hoe overleef je met drie pubers in één gezin?

Onze drie dochters zitten op het moment alle drie in hun eigen puberteit. Twee peuterpubers (allebei in een andere fase) en een pre-puber van 11. Dat levert een enerverende gezinssituatie op kan ik je vertellen, waarin de emoties met grote regelmaat hoog oplopen. Hoe het eruit ziet in de praktijk? 

Lees ook: Dreumespuberteit: dwarsliggen als je 13 maanden bent, waarom niet?

Peuterpuber van 2 jaar

Puberen op je tweede is van een heel nieuwe orde. Je kind ontdekt net dat hij/zij zelf ook een stem heeft en zal niet nalaten die te gebruiken. Een beetje alsof je schattige, voorheen nog zoete dreumes is overgenomen door een draakje dat het ‘zelluf!’ wil doen. Hoe dat gaat in de praktijk?

Ik ben twee en ik zeg nee

  • Wij mogen niets meer. Het liefst wil May alles zelf doen, van zichzelf aankleden tot het vastmaken van de sluiting van haar autozitje. Heel knap, moet ik toegeven. Maar zo onhandig wanneer je een beetje haast hebt. Of wanneer je dat niet hebt, maar het wel krijgt doordat zij dus niks uit handen wil geven. Ik geef haar tegenwoordig een keus: of je laat mama de stoelriempjes vastmaken, óf ze doet het zonder dat je het goed vindt.
  • Alles wat haar grote zussen hebben, en dan vooral Rose natuurlijk, wil zij ook hebben. Nu is dit misschien niet direct leeftijd gerelateerd, want ik zie het bij de andere twee soms ook, maar bij May uit zich dat in een pure verontwaardiging die uit haar tenen komt. Tot vechten aan toe: ze strijdt voor wat ze hebben wil.

Manipuleren kun je leren…

  • Ze begint echt te begrijpen hoe bepaalde dingen werken en manipuleert de situatie dan op haar manier. Soms is dat stiekem best hilarisch. Laatst zette ik Rose op de gang, omdat die maar bleef gillen en ik er gek van werd. ‘Gillen doe je maar op de gang,’ maakte ik korte metten met de situatie. May wilde met haar mee, maar ik liet het niet toe. Vervolgens keek ze me aan en slaakte een luide gil. ‘Gillen in de gang!’ verduidelijkte ze.
  • Je doet als ouders je uiterste best, maar soms helpt niets. Ze wil je iets zeggen, maar je hebt gewoon geen idee waar ze het precies over heeft. Dat frustreert enorm natuurlijk. Daardoor zitten we regelmatig met een huilende, boze tweejarige die op haar beurt maar niet kan begrijpen dat we niet snappen wat ze bedoelt.

Peuterpuber van 3 jaar

De puberteit is, als je drie bent, van een compleet andere orde. Inmiddels zijn kinderen vaak al mondiger en drukken zich duidelijker uit. Nu vergeten we weleens dat Rose nog zo jong is, omdat ze vrij taalvaardig is, maar waar je het wel aan ziet is deze tweede fase van de peuterpuberteit.

Ik ben 3 en ik doe het lekker nie!

  • Na het ontdekken dat nee ook een antwoord is, ontwikkelde Rose een nogal selectief geheugen en gehoor. Roep je iets over chocola of iets te snoepen, dan is ze er als de kippen bij. Geef je aan dat er stickers te verdienen vallen, dan werkt ze ijveriger dan het braafste meisje van de klas. Maar verder zingt ze nogal eens Lalalalaaaaa! en danst rond, terwijl je als ouder herhaaldelijk (en steeds geïrriteerder) aangeeft dat we NU gaan opruimen. Hartstikke grappig als buitenstaander, maar voor ons…
  • Ze weet het beter. En dat is best grappig op zich, zoals vorige week toen Rose en May bij mijn ouders waren. Ze kregen een bakje chips en zaten te eten. Ineens gaf Rose haar kleine zusje, heel lief, een chipje van zichzelf. ‘Dat heet delen, hè oma?’ Na mijn moeders bevestiging pakte May een handje chips uit Rose’ bakje, waarop haar driejarige zus gromde: ‘Ho eens May, dat is geen delen. Dat heet wegpakken!’

Woedeuitbarstingen

  • Als je denkt dat je zoon of dochter last had van temper tantrums op hun tweede, dan blijkt daar nog een schepje bovenop te kunnen als ze drie zijn. En dan echt woede uitbarstingen als ze hun zin niet krijgen bijvoorbeeld. De puberteit op zijn best dus! Hysterisch gillen, boze woorden uitspreken (‘ik wil jou niet meer zien, mama’) of zelfs weleens fysiek worden. Nu is dat laatste natuurlijk echt not done en gelukkig ook snel afgeleerd, maar die eerste twee uitingen van boosheid zijn lastig. Je moet je eigen kalmte bewaren, terwijl je soms ook wil schreeuwen dat het nu klaar is. We bedachten hier thuis om een boosheidshoekje te maken waar ze kan gaan zitten tot ze rustig is. Zo mag ze best die emotie voelen, maar leert ze ook dat het niet de bedoeling is dat je die in vol ornaat uit.
  • Ze zoekt heel precies uit waar je grenzen liggen. Of het nu gaat om haar gedrag, door ‘nee’ te zeggen wanneer je iets van haar vraagt of tijdens haar bedritueel. Ze wil bijvoorbeeld twintig keer ‘nog een allerlaatste kusje’ en wordt extreem verdrietig wanneer ze dat niet krijgt. En weigert op te ruimen en danst nog even haar dansje wanneer ze naar bed moet. Als ouder moet je dan soms tot 10(duizend) tellen, want dit is best een uitputtende fase. Wat de kusjes betreft, krijgt ze één keer de allerlaatste kus en knuffel, daarna loop ik in één keer de kamer uit. Anders blijf je bezig. Dat accepteert ze. Wat het opruimen betreft, heb ik nog even geen idee. Volgens mij heeft ze gewoon mijn rommelige genen.

Aankomende, échte puber van 11

June zit nog in een pre-puberteit, maar dat de echte puberteit duidelijk in aantocht is, merk je aan alles. De hormonen gieren natuurlijk door je lijf als je elf bent en daarnaast gebeurt er veel op gebied van je ontwikkeling. Je zit in de laatste klas op de basisschool en leeft daarmee toe naar die nog volkomen onbekende, spannende brugklas, wordt zelfstandiger en kan steeds meer zonder hulp van je ouders. En als niet, dan toch.

Ik ben 11 en ik kan het zelf

  • Plots sta je als ouders steeds meer aan de zijlijn. June was al heel zelfstandig en dat zien we gewoon steeds duidelijker. Ze kan inmiddels een was draaien, kookt weleens voor ons en toen ze jarig was, hielp ze mee met opruimen. Fijn om te zien trouwens, want we vinden dat heel belangrijk. Als we over een paar jaar een keer laat thuis zouden zijn en ze moet voor zichzelf zorgen, dan kan ze dat prima. Het nadeel hiervan is dat ze soms menen veel meer te kunnen dan jij goed acht en dat daar natuurlijk behoorlijk emotionele discussies uit voortvloeien. Zeker als ‘de hele klas’ iets mag.
  • Over discussies gesproken: die blijken te kunnen gaan over de meest simpele dingen. En o, wee als je zegt: ‘Prima, als jij denkt dat het een goed plan is om het zo aan te pakken, dan moet je het maar doen.’ Dan krijg je op geïrriteerde toon naar je hoofd geslingerd dat ze het ‘wel weer’ op jouw manier doet, ‘als het zo moet’. Ik kan je vertellen dat dit enorm verwarrend is!

Loslaten en losmaken

  • De prepuberteit gaat, net als de echte puberteit, samen met jezelf langzaam losmaken van je ouders. Dat hoort bij het leven, maar maakt het niet per se makkelijk. Ze vertelt niet alles meer bijvoorbeeld. En kan in een ruzie zomaar weglopen. Of denkt het beter te weten dan jij (alsof je niet zelf ooit jong was en dit dus écht een heel andere situatie is – ja, wat ik zelf ook ooit dacht). Haar eigen persoonlijkheid komt meer naar boven en dat is meestal leuk. Soms heel confronterend.
  • Uitslapen krijgt een nieuwe dimensie. Nu sliep June altijd wel graag tot een uurtje of negen, minstens, maar inmiddels zijn we zover dat ze tot 10-11 uur blijft liggen als je haar de kans geeft. Ook in de avond blijft ze makkelijk lang wakker, omdat ze het lezen heeft (her)ontdekt. Ik ken het wel van vroeger, ‘nog even deze bladzijde uitlezen’ waarna je verzonken in het verhaal de rest van je boek ook meteen meepakte. Alleen bevorderlijk voor je ritme overdag is het niet. Ik denk toch dat we hier iets strenger in moeten worden.
Welke fase van de puberteit hebben ze bij jullie thuis al doorlopen?

Wanhopige ouders – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

15 Replies to “Puberteit: hoe overleef je met drie pubers in één gezin?

  1. Lijkt mij niet gemakkelijk om hier door te geraken. Mijn broer is op dit moment een echte puber en hij is gewoon een hele tijd aan het gamen :’) de rest interesseert hem niet.

  2. Wat een heerlijk artikel. En ik kan er leuk om lachen 😉
    Soms op scouting is het wel eens van ‘waar heb je die oren voor gekregen?’, maar verder heel rustig.

    1. Ik hoop dat je (wanneer de tijd daar is) kinderen krijgt. Want ik klaag bij tijd en wijle weleens op mijn blog, maar het is echt heel leuk 🙂

    2. Ik hoop dat je (wanneer de tijd daar is) kinderen krijgt. Want ik klaag bij tijd en wijle weleens op mijn blog, maar het is echt heel leuk 🙂

  3. De peuterpuberteit was hier een eitje, viel reuze mee. Koppige kleuters heb ik dan weer wel gehad.
    Nu merk ik bij mijn tienjarige nog niet veel van de prepuberteit, alleen in combinatie met haar veertienjarige zus wil het nog weleens flink botsen. Bij de oudste merk ik wel dat ze dingen echt op haar eigen manier wil doen en dat mag, maar een grote mond niet. 😉
    Jacqueline onlangs geplaatst…Sightseeing in Barcelona, Gerona en PalsMy Profile

    1. Oei haha ja dat is ook nog een fase waar we doorheen moeten… En inderdaad, zelfstandigheid is prima, maar het is fijn als op normale toon wordt gecommuniceerd 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge