Het is bijna nooit rustig in huis

Vandaag wel, maar de moed zakt me in de schoenen als ik mijn to do list bekijk. Eigenlijk is het uniek moment. De kleintjes liggen allebei te slapen en June zit op school. Ik hink op een paar gedachten: eindelijk rust om even lekker te genieten met trash tv of een leuk boek, huishouden, bloggen? Alles is leuk en ik zou het liefst alles tegelijk doen, maar dat gaat natuurlijk niet. Ik zou prioriteiten moeten stellen (oftewel de minst leuke dingen doen), maar wil ik dat wel?

Genoeg te doen in huis

Daar ligt het niet aan. Sinds vorige week dinsdag wacht een stapel ‘te strijken’ was en wat administratieve zaken, ik wil het avondeten vast voorbereiden nu niemand naast me staat te gillen om aandacht, ik zou moeten stofzuigen (iets met een dreumes en zelfgemaakte croissantjes), de keuken schoonmaken… Aan de andere kant wacht mijn cursusdocente ook op een iets consequentere aanvoer van nieuwe verhalen en wil ik een blog schrijven. Normaal gesproken komt hier allemaal niets van terecht omdat dreumes en baby elkaar afwisselen in slaapritme. Meer dan een halfuur voor mezelf per dag is er niet, wat resulteert in een megalijst.

Prioriteiten stellen

Ik zou natuurlijk heel volwassen en verstandig kunnen zijn, maar ik merk aan mijn lichaam dat het moe is. Daarom kies ik voor iets dat me energie geeft: het schrijven van een blog. Heb meteen een goed onderwerp. Ik vrees wel dat met het klikken op ‘publiceren’ één van de twee ongetwijfeld met een luide schreeuw laat weten wakker te zijn. Ze laten zich immers niet sturen omdat mama een gigantische planning heeft, maar goed, dat zien we dan wel weer.

En de rest van de lijst?

Tja, de meeste dingen blijven dagelijks terugkeren. Elke dag vraagt de vloer om onze stofzuiger, net als de administratie graag ook aandacht krijgt. En iedere keer hoop ik weer het avondeten te kunnen voorbereiden, wat me helaas niet zo vaak lukt als ik zou willen. Het lukt niet en me daarbij neerleggen vind ik lastig. Op de één of andere manier verwacht ik het onmogelijke van mezelf. Waarom eigenlijk? Vooralsnog draait ons gezin ook zonder dat al die taken keurig worden afgevinkt, misschien moet ik het maar accepteren?

Tijden veranderen

Het grappige is dat ik vroeger (toen ik alle tijd had) allerlei smoezen verzon om die verantwoorde taken een dag te kunnen doorschuiven. Ik deed gewoon liever andere dingen. Inmiddels ontbreekt me de tijd en wil ik wel graag verstandige prioriteiten stellen. Maar goed, dit blog is af en ik ga van de nood een deugd maken! Ik zal boenen, poetsen, stofzuigen, snijden en bellen of mijn leven ervan afhangt. En wie weet, met een heleboel optimisme, kan ik straks het lijstje eindelijk eens compleet afvinken en verscheuren… Wie weet!

Heb jij een gouden tip: hoe hou je het huishouden draaiend met een kind?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge