Mijn dochter moet Prima Vista turnen. De dag haalt herinneringen naar boven van mijn eigen turntijd – geen hoogvlieger, maar wel altijd veel plezier. Ik zie het talent in mijn dochter June, maar vrees ook voor selectieturnen (waarover ik regelmatig hele nare verhalen hoor in mijn omgeving). Tot afgelopen jaar. Er was geen houden aan en ze ging op turnen. En ze bleek binnen twee maanden de slag goed te pakken te hebben!

Herinneringen

Zenuwachtig stond ik op. De zaal was ijskoud, alle ouders zaten aan de kant en minstens zeven paar ogen waren gespannen op mij gericht. Ik was een jaartje of acht en turnen was mijn lust en leven. Al die jaren koesterde ik de ijdele hoop dat ze me zouden ontdekken en ik dan op nationaal niveau zou mogen turnen (of op zijn minst bij de selectie). Dit was mijn moment. Ik groette de jury dapper lachend in mijn vale zwart-lila turnpakje, klom op de balk en deed in opperste concentratie de oefening. De afsprong ging zelfs bijna perfect, op een klein uitstapje na. Opgelucht door deze, voor mijn doen, geweldige prestatie wandelde ik naar mijn groep.

Hoogmoed komt voor de val?

‘De jury, de jury,’ sisten een paar meisjes. Ik haastte me snel terug, sloot alsnog enthousiast af met een groet en stralende glimlach en ging weer zitten. Ik hoopte maar dat onze groepsprestatie hierdoor niet negatief beïnvloed zou worden. Of het aan mij lag of niet, de eerste prijs wonnen we niet. Achteraf is mijn turnverleden natuurlijk vooral voer voor een smeuïg verhaal vol zelfspot, maar dat mocht destijds de pret niet drukken. Ik wist dat ik niet de beste was, maar deed wel keihard mijn best en hoopte dat dit voldoende zou zijn. Pas nadat ik mezelf bijna richting een longperforatie sprong met een mislukte salto, erkende ik dat het er niet in zat. Tijd om de droom op te geven.

Lees ook: Inschattingsfoutje, bedankt

Waarom June nog niet op turnen mocht

Ze wilde zelf heel graag, maar bij mij zorgde haar turnwens voor weerstand. ‘Eerst je diploma A maar halen,’ bromde ik. Of: ‘We zijn nu bezig met diploma B. Als je daarmee klaar bent, mag jij van mij op turnen.’ Na diploma C waren mijn legitieme argumenten op, maar haar plannen raakten in de vergetelheid en ik was de laatste die haar wens op zou rakelen, nam ik me plechtig voor. Niet dat ik bang was dat ze beter is dan ik destijds, want die kans zat er dik in natuurlijk, maar mijn selectief geheugen toonde me inmiddels vooral de halsbrekende toeren die we uithaalden. Koprollen op de balk, flikflak en wat te denken van alle capriolen aan de ringen? Risico’s te over! En aangezien ik vermoedde dat mijn kleine meisje best talent heeft, was ik bang voor de selectie en bijbehorende oefeningen.

Angst voor selectieturnen

Regelmatig sprak ik andere moeders met kinderen die binnen onze regio op turnen zaten. Allemaal deelden ze dezelfde boodschap: selectieturnen was een drama vanwege de blessuregevoeligheid. Horrorverhalen over ouders die niet bij de trainingen aanwezig mochten zijn (waar bij mij dan een belletje gaat rinkelen), kinderen die in een spagaat moesten gaan zitten en werden doorgeduwd etc. Nee, ik liep er niet warm voor. Zeker niet omdat ik in June echt talent zie: kracht én lenigheid.

Waarom toch op gym?

Afgelopen zomer bracht June meer tijd door op het klimrek dan in ons gezelschap. Ze leerde zichzelf het ene na het andere trucje en er was geen ontkomen meer aan. Ze wilde toch op turnen, mijn argumenten waren op en bovendien drong Ro erop aan dat het zonde is als ze niets met haar talent doet. Schoorvoetend gaf ik hem gelijk. Ze ging op turnen en presteert naar verwachting. Goed dus.

Prima Vista

Een paar weken terug had ze haar eerste wedstrijd en ik voelde weer de spanning van toen. Na de wedstrijd sloeg haar nervositeit sloeg om in trots en ontlading (bij mij trouwens ook). Het ging hartstikke goed. Ze werden zelfs eerste in hun leeftijdscategorie, ondanks een vergeten begroeting van de jury hier en daar. Kreeg ik met terugwerkende kracht toch bevestigd dat het niet behalen van een eerste plek dus nooit daaraan kan hebben gelegen…

Wat houdt prima vista turnen in?

Prima vista betekent letterlijk ‘op het eerste gezicht’. Prima Vista wedstrijden worden georganiseerd voor alle turnverenigingen binnen een bepaalde regio. Deze verenigingen maken teams op basis van leeftijd en niveau (selectiegroepen krijgen natuurlijk ook andere oefeningen). Bij binnenkomst krijgen de deelnemers een eigen nummer en vervolgens gaan ze per groepje naar een toestel.

Eenmaal bij het toestel turnt een (vaak ouder) meisje de oefening voor, waarna de deelnemers om beurten mogen nadoen. Bij de prima vista zijn dit turnoefeningen die ze nog niet eerder hebben kunnen oefenen. Een jury beoordeelt alle turnsters en na afloop berekenen de juryleden de totaalscores per vereniging (per leeftijdscategorie). De turnvereniging met de hoogste score wint.

Welke sport beoefent jouw kind?
En kende jij het Prima Vista turnen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge