Vanmorgen kon je in deel 1 van ‘Een peperdure zomeravond’ lezen dat Sharon teleurgesteld werd door haar date. Daar zat ze dan in die veel te dure hotelkamer die een behoorlijk gat in haar budget had geslagen…

Een peperdure zomeravond, deel 2

Sharon

waarom nu pas?

Ze las het berichtje zonder WhatsApp echt te openen en gooide het apparaat nijdig op bed. De ontspanning die de douche had geboden, verdween als sneeuw voor de zon. Hij zocht het maar uit. Dacht hij nu echt dat ze hierop ging reageren? *bzz* hoorde ze weer. Pas vier berichten later was het weer stil in de hotelkamer en Sharon dacht koortsachtig na. Moest ze nu toch gaan kijken? Misschien had hij een heel goed excuus? Haar wanhoop en boosheid leken het niet met elkaar eens te kunnen worden. Zelfs als hij een legitieme reden zou hebben om niet op te komen dagen, dan nog! Hij had haar toch op tijd kunnen berichten? Kwaad trok ze de minibar open en scheurde de Toblerone uit zijn verpakking. Driftig kauwend besloot ze de telefoon nog even te negeren en deed de televisie aan.

allemaal ellende

Pauw *zap*, herhaling van De Wereld Draait Door *zap*, RTL Late Night *zap*. Ze wilde geen diepgaande programma’s kijken. Gewoon een beetje plat en simpel vermaak, was dat te veel gevraagd? Dré Hazes die een schuine mop vertelt over de 56 tanden van zijn gulp die een gigantisch monster in bedwang houden. Barbie die nog eens kijkt of verhuizen naar Spanje echt geen optie is. BN’ers die elkaar bedriegen op een verlaten eiland in Azië. Haar eigen leven was al ellendig genoeg, daar kon ze de narigheid van anderen echt even niet bij gebruiken.

nieuwsgierigheid

Vol zelfmedelijden drukte ze op de uitknop. En voor ze het wist zat ze toch weer met haar telefoon in haar handen, haar hart bonsde in haar keel en het leek alsof ze geen controle meer had over haar eigen vingers. Ze raakten het scherm aan, waardoor ze de beginzinnen van zijn berichtjes kon lezen:

Ha schatje, er kwam wat tussen.
Precies op het moment dat…
Sorry ik had je moeten laten…
Ik wilde je appen, echt!

smoes

Kwaad verwenste ze zichzelf. Waarom was ze toch zo verschrikkelijk nieuwsgierig geweest? Het was ongetwijfeld één of andere fantastische smoes; feit bleef dat hij gewoon op tijd had moeten afbellen.

Noah

waarom bleef het stil?

Aan de andere kant van de stad vroeg Noah zich af waarom Sharon niet reageerde. Hij had al een paar keer op zijn telefoon gekeken. Misschien wilde ze hem nooit meer spreken? Uiteindelijk had ze al ruim drie uur geleden geappt dat ze alvast een kamer had geboekt met nummer 306. Toen hij haar eerste bericht had gelezen, kreeg hij ineens de zenuwen. Wat zou ze van hem vinden? Als rapper was hij gewend aan commentaar uit de buitenwereld; iedereen had een mening over hem. Van zijn tattoos tot de grote tunnels in zijn oorlellen en van zijn soms vrouwonvriendelijke teksten tot dat ene schandaal twee jaar terug, waarbij zijn vrienden waren opgepakt voor heling. Dit meisje leek echter anders dan de meeste mensen die hij afgelopen jaar was tegengekomen.

met zijn neus op de feiten

Sharon oordeelde niet. Althans, ze kwam oprecht geïnteresseerd over op de datingsite waar hij haar ‘ontmoette’. En dat was tegenstrijdig genoeg precies de reden dat hij haar had laten zitten. De teleurstelling zou te groot zijn wanneer ze niet bleek te zijn hoe ze zich voordeed. Dat overkwam hem te vaak, dat vrouwen alleen interesse hadden in zijn status. Ergens begreep hij ze nog ook, maar leuk was anders. Zeker nu zijn vrienden aan het echte leven begonnen en kinderen kregen. Met de dertig in zicht voelde hij zich inmiddels ook te oud voor de domme onzin die ze vroeger uithaalden. Het leven drukte hem met zijn neus op de feiten: iedereen ging door en hij stond stil.

wie niet waagt…

Maar waarom hij een paar uur geleden een smoes had bedacht, wist hij ineens niet meer zo goed. Hoe kon hij blijven klagen dat al zijn vrienden verdergingen met hun leven, als hij zelf dit soort kansen niet pakte? Hij moest weten of ze nog in het hotel zat, dan zou hij langsgaan, nam hij zich voor. Kijken wat voor vlees hij in de kuip had. Misschien viel ze inderdaad tegen, hoefde hij in elk geval achteraf nooit terug te denken aan die ene gemiste kans. Hij bekeek haar foto nog eens. Niet per se heel mooi, maar hij vond haar zo woest aantrekkelijk. Het was inmiddels 1.00 uur. Hij besloot het er toch op te wagen en stapte in zijn zilvergrijze BMW X5.

Sharon

naar huis

Ze trok met een zucht de deur van de hotelkamer dicht. Hij was niet komen opdagen en hoewel de douche heerlijk had gevoeld, wilde ze naar huis. De klok wees 1.05 aan. Haar pumps tikten ritmisch op de plavuizen vloer van de foyer en doorbraken de nachtelijke stilte. De dienstdoende receptioniste keek op. Als ze aan Sharon kon zien dat iemand haar had laten zitten, dan liet ze daar niets van merken. Professioneel hield ze haar gezicht in de plooi, terwijl Sharon haar halve boodschappenbudget afrekende aan de kamer én de Toblerone, die vier keer zo duur was als in de winkel. De tranen brandden in haar ogen, maar ze lachte vriendelijk toen de receptioniste haar de bon overhandigde. Ze zou hem bewaren, als aandenken aan deze gigantische vernedering. Opdat ze nooit meer zo’n stomme fout zou maken.

onbekend nummer

De tranen stroomden over haar wangen toen ze naar de auto liep. De ijle lucht leek ze te bevriezen. Sharon zocht naar haar sleutel. Halverwege trilde haar telefoon opnieuw, langdurig dit keer. Iemand belde. Op dit tijdstip? Het nummer was onbekend; misschien zat een bekende in de problemen of erger? Ze herpakte zichzelf en nam op. ‘Met Sharon?’ ‘Hi,’ de man leek even te aarzelen, ‘met Noah. Ben je nog in de kamer? Ik sta beneden op de parkeerplaats.’ Van schrik liet ze haar tas vallen. ‘Ik wilde net in mijn auto stappen eigenlijk. Het bed lag niet helemaal lekker en ik kon niet slapen.’ Ze wist dat dit een overduidelijke smoes was -hoe kon peperdure Auping immers minder goed slapen dan haar eigen flutmatras- maar het kon haar niet schelen. Ze hoorde een autodeur dichtvallen.

afwijzing?

Tien meter verderop stapte hij uit zijn zilvergrijze BMW X5. ‘Sorry,’ doorbrak hij de stilte. ‘Ik durfde niet meer.’ Het zweet brak hem uit, bang dat ze hem nog zou afwijzen. Aan de andere kant van de lijn aarzelde Sharon. ‘Je bent in elk geval eerlijk,’ zei ze uiteindelijk. ‘In dat geval kan ik ook wel gewoon toegeven dat ik me rot voelde dat je me liet zitten. En hoewel de hotelkamer twintigduizend keer luxer is dan mijn eigen huis, wilde ik het liefst weg. Kom je nu naar me toe?’ Hij hing op en liep in haar richting, klaar om het leven een echte kans te geven.

Hotelkamer – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Fictief verhaal: ‘Een peperdure zomeravond – deel 2’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge