Papa vraagt

Omdat Ro hier in de duidelijke minderheid is, bied ik hem de gelegenheid vragen te stellen over vrouwen. En dan vooral waarom ze bepaald gedrag vertonen. In deze vierdelige serie stelt hij vragen aan de hand van een situatie, waarop ik hem uitleg en antwoord geef. Hiermee hoop ik hem iets beter te kunnen voorbereiden op het leven met vier vrouwen onder één dak. Vandaag gaat hij in op kledingstijl: want waarom willen vrouwen graag zo’n dikke vinger in de pap houden waar het gaat om de kledingstijl van hun kinderen?

Geen tijd om te bewonderen

Terwijl Merel, June en Rose de rekken afstruinden, gaf ik May de fles. Ik zat op een bankje bij de kleedkamers. Waarschijnlijk speciaal gemaakt voor vaders, want de aanwezige moeders hadden geen tijd om uit te rusten. Ze vlogen als bezige bijen van dochter in kleedhok naar potentieel nieuwe kleding en weer terug. Niemand nam de moeite om rustig zittend hun meisje te bewonderen. Met argusogen keurden ze de gepaste outfit en geen enthousiast kindergezicht kon iets aan moeders oordeel veranderen. Ik observeerde de vrouwen gefascineerd. Waar de één koos voor de directe NEE!-aanpak, probeerde een ander juist op zachte wijze haar dochters smaak te beïnvloeden. Maar hoe dan ook, de kleding eindigde weer op het rek. Ik herkende de situatie één op één van bij ons thuis, waar ik me al vaker verwonderde over kledingdiscussies.

De vraag van vandaag:

Waarom kunnen moeders dat niet loslaten? Uiteindelijk moeten ze toch een eigen smaak ontwikkelen, ook als dat niet die van jullie is? Zolang die meiden er niet uitzien als clown zie ik het probleem niet.

Kleren maken de man (of vrouw)

Je zou op het eerste gezicht kunnen denken dat dit gedrag allemaal terug te voeren is op onze kindertijd: van Babyborn naar levende pop. Maar er zit veel meer achter dan het willen domineren van hun kledingkeus. Via Google vond ik ter bewijs deze blog waarin Sanne van Rij onderzoek deed naar het belang van mode. Ik zal haar daarin niet herhalen, maar haar bevindingen sloten wel aan op mijn verwachtingen. ‘Kleren maken de man’, zoals het welbekende spreekwoord luidt. Aan de hand van je kledingstijl vormen anderen een oordeel. En je wilt toch het liefst dat je kind leuk gevonden wordt?

Vriendelijk, doch dwingend

Dat gezegd hebbende, probeer ik de kledingkeus van June te respecteren. Ook als het dus niet de mijne is. En dat gaat op zich prima, al zeg ik het zelf. Althans, totdat ze iets uit het rek trekt dat naar mijn mening een vreemde print of onflatteuze pasvorm heeft. In gedachten kan ik het oordeel van andere kinderen – die bikkelhard zijn – al uittekenen. Dan probeer ik haar vriendelijk, doch dwingend het kledingstuk te laten terughangen. Op mijn manier probeer ik haar te beschermen en een bescheiden bijdrage te leveren aan haar maatschappelijke succes. Ben allang blij dat ze een goede smaak heeft, waardoor het niet vaak nodig is.

Ik hoop dat je zo antwoord op je vraag hebt. En los van het wetenschappelijke antwoord: we hebben drie schitterende kinderen, is zonde om dat niet te benadrukken! Waarschijnlijk vinden die andere moeders precies hetzelfde.

In hoeverre krijgt jouw kind de vrijheid zijn kledingstijl te bepalen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shuttertock


Lees ook:

Frenemies: wat zijn jullie vrouwen nu eigenlijk van elkaar?

Hoe eerlijk kan je eigenlijk zijn tegen vrouwen? Inclusief checklist!

Wispelturigheid: waarom zeggen vrouwen A, maar doen ze B?

Author: Ro

Ik ben Ro (32), vriend van Merel en (stief)vader van June (10), Rose (2) en May (1). In het dagelijks leven werk ik als uitvoerder voor een grote energiemaatschappij, behalve vrijdag: die dag is voor de kinderen. Zo nu en dan schrijf ik een blog met mijn vaderlijke kijk op opvoeden.

2 Replies to “Waarom mogen kinderen niet voor een eigen kledingstijl kiezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge