overweldigend

Weeën overweldigend? Wat dacht je van die eerste maanden?

Persoonlijk denk ik echt dat de overgang van nul naar één kind het meest overweldigend is. De kinderen die daarop volgen draaien (uitzonderingen daargelaten) sneller en makkelijker mee in je dagelijkse ritme. Je weet immers al wat je te wachten staat, bent voorbereid op slapeloze nachten, geleefd worden en het constant aanleggen om de borstvoeding goed op gang te helpen (als je hiervoor kiest). Die eerste weken en maanden na de geboorte van je eerste kindje vond ik persoonlijk best heftig. Waarom?

Elke seconde draait om je baby

Letterlijk. Je leeft soms van slaaptijd naar slaaptijd, om dan in elk geval een poging te wagen iets aan je huishouden te doen. Iedereen informeert hoe het met hem of haar gaat, wil langskomen terwijl je fysiek of mentaal nog redelijk in de kreukels ligt en aan alle kanten word je geleefd.

Je hebt geen idee wat je overkomt

Ongetwijfeld zullen sommige vrouwen een aangeboren gen hebben dat ze precies vertelt hoe ze moeten handelen, maar bij mij ging alles op de automatische piloot. Als June huilde, had ik werkelijk geen idee wat er aan de hand was en de wanhoop die ik dan weleens voelde, was behoorlijk overweldigend. ‘Dat ga je vanzelf wel herkennen,’ vertelden andere ouders me. En dat klopte ook wel, maar niet voor maand drie. Tot die tijd liep ik dus maar weer kilometers, probeerde nog eens of ze geen honger had en controleerde haar luier; waar het aan scheelde? Werkelijk geen idee. Overigens, toen ik hoorde van de vijf babyhuiltjes van Dunstan kon ik er nog geen wijs uit. Voor mij klonk alles ongeveer nog steeds hetzelfde: als een baby.

Als je even de deur uit wil, vindt een volksverhuizing plaats

Ik voelde me teruggeworpen naar mijn middelbare schooltijd. Die allereerste week fietste ik ook met nagenoeg alle boeken uit het boekenpakket heen en weer, uit angst het juiste boek niet bij me te hebben. Zo ging het in de eerste weken met June ook: een stuk of vijf luiers (je weet maar nooit wat er in een uurtje gebeurt!), twee extra kledingsetjes, vol pak billendoekjes (zeker als je vijf luiers moet verschonen, wil je niet misgrijpen), slabbetje, hydrofiel luier, verschoningsmatje, fles gekolfde melk (preventief tegen voeden in het openbaar) en speelgoed. Dat ze uiteindelijk ons volledige uitje sliep, mocht de pret niet drukken. Pas na een paar weken of zelfs maanden kreeg ik er vertrouwen in dat het waarschijnlijk wel zou loslopen.

Mensen op bezoek betekent chaos

Dit puntje is persoonsgebonden trouwens. Ik kom weleens op kraamvisite bij andere moeders en dan ziet het huis er spic en span uit, terwijl de baby lekker tevreden in de box ligt te ‘zijn’ (herken ik sowieso niet echt). Grotere confrontatie met mijn eigen onkunde in het huishouden kan je niet krijgen, want hoe anders was het bij mij! Ik kwam voor mijn gevoel bijna nergens aan toe. June huilde regelmatig, omdat ze liever bij mij was dan in de box. Je snapt wel dat de was zich niet spontaan vanzelf vouwt, als jij toevallig rondloopt met een baby in je armen. Zodra ik aangekondigd bezoek kreeg, kwam de hypocriete opruimer in me naar boven. Ik legde me er na een tijdje maar bij neer dat ik vaak geen energie had en accepteerde de situatie zoals hij was.

Borstvoeding is een handenbinder

Iets te lang van huis (en baby) verwijderd, bekoop je met knallende en pijnlijke borsten. Je bent bovendien constant bezig met je kindje. En dat is natuurlijk heel mooi, maar niet altijd even praktisch wanneer je naar het ziekenhuis moet voor een (na)controle of een andere afspraak buitenshuis hebt.

De liefde is grootser en gaat dieper dan wat dan ook

Misschien zit je niet direct op die roze wolk (en daar is niets mis mee), misschien duurt het even voor je het voelt, maar zodra de moederliefde je overspoelt, is er geen houden meer aan. Net als alle andere punten, soms ook overweldigend… Maar heel mooi natuurlijk!

Herkenbaar? En wat vond jij overweldigend aan die eerste periode?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

13 Replies to “Weeën overweldigend? Wat dacht je van die eerste maanden?

  1. Dat het zo ontzettend druk was en je nergens tijd voor had, inclusief. Slapen en eten. Nu weet ik niet meer zo heel goed meer waarmee dan precies, en als ik op kraambezoek ga ziet het er vaak zo rustig en ontspannen uit 🙂

    Oh, en dat er geen baby meer in mijn buik zat, dat vond ik ook heel overweldigend.

    1. Gek he, je hebt het idee inderdaad dat je nergens tijd voor hebt. En echt veel doe je niet. Snap ook niet hoe anderen het voor elkaar krijgen.

      Ja ik ook, miste vooral de schopjes en die exclusieve momenten samen.

  2. Heel herkenbaar.
    De eerste tijd leef je echt van voeding naar voeding en van slaapje naar slaapje.
    En inderdaad als je er dan een keer uit gaat moet er echt een een halve vrachtwagen mee en ben je als de dood dat je iets vergeet dus gaat er nog zoveel extra mee.
    Maar als je dat ritme hebt dan loopt het wel lekker.

    Ik vondt de verandering van 1 naar 2 kinderen ook groot maar dat kwam misschien omdat 1 een heel makkelijk kind was (en een hele goede slaper was en is) en nummer 2 is gewoon met alles moeilijker, maar de routine is er wel sneller dus dat maakt het iets makkelijker.

    Hoe dan ook ik denk dat elke verandering in het krijgen van kinderen overweldigend is.
    Van 0 naar 2500 onlangs geplaatst…Het begin —> 0My Profile

    1. Haha een vrachtwagen idd 😊

      Dat scheelt. Hadden wij met 2 naar 3. Ik vond het fijn dat ik me minder snel zorgen maakte, ook bij verschillende fases die niet leken te stoppen. Maar overweldigend is het wel. Ik vond zelf het kwetsbare van zo’n baby weer wennen. Zeker als je een robuuste dreumes en bijna-tiener in huis hebt.

  3. Ik vond het meest overweldigend al dat bezoek dat maar langs wilde komen en wat ik ook wel heel gezellig vond, maar tegelijkertijd zo zwaar! Ik hoopte altijd maar dat hij sliep als er iemand langs kwam!

    Daarnaast was ik in het begin alleen maar bezig met voeden, kolven, luier verschonen en in slaap wiegen of troosten. Blij dat hij zich nu ook kan vermaken op het boxkleed.

    Wat ik nu nog wel eens lastig vind, is dat je niet snel ‘even’ vd ene naar de andere winkel met de auto kan, aangezien er dan ook nog een maxi cosi meegesleept moet worden! Ik leer er overigens wel steeds beter door plannen 😎

    1. Ik heb ook met bewondering toegekeken. Ik had geloof ik na een paar familieleden en goede vrienden de rest even laten wachten; uiteindelijk kom je bijna niet bij als je steeds gastvrouw bent. Aan de andere kant blijkt daar wel uit hoeveel lieve mensen jullie om je heen hebben natuurlijk.

      Ja inmiddels komt er iets meer rust in. En die maxi cosi is nog best zwaar. Wat dat betreft ben ik blij dat die dingen op het onderstel van bijna elke kinderwagen past.

  4. Hihihi ik herken zo wat je schrijft. Ook voor een simpel wandelingetje gingen stapels luiers mee en snel even naar de winkel hobbelen was er zeker niet bij 😉 Wat een gedoe die eerste maanden.
    Ik had wel (en lag in bed aan allerlei apparaten omdat ik ziek was) het gevoel dat ik oersterk was en de hele wereld aankon om mijn kind te redden als dat moest. Ook al was dat, zeker gezien de situatie, volledig irreëel 😀
    De eerste maanden was het zoeken waarom er gehuild werd, ik had geen flauw idee. Droeg hem maar in een draagzak tegen mij aan om hem het gevoel te geven dat hij dicht bij mama was, maar bij elke huil werkte ik een ‘checklist’ af: luier, drinken, krampje, wiegen, moe, teveel prikkels…noem maar op. Volgens mij gaat het bijna bij iedereen zo. Trouwens, als je in de gaten hebt hoe ‘het werkt’, dan is de betreffende periode al weer voorbij en begint het volgende raadsel hahaha! Maar nu ‘hij van bijna zes’ bijna zes is, loopt het allemaal eigenlijk wel. Maar dat moet je natuurlijk niet hardop zeggen he 😉 😉
    Marije onlangs geplaatst…Schouw diep in jezelfMy Profile

    1. Haha! Inderdaad, voor de kleinste wandelingen neem je je halve huisraad mee. En dat gevoel herken ik ook wel, je hebt wel een bevalling doorstaan met alle toestanden die daarbij komen kijken.

      Fijn om te lezen dat jij ook die checklist afwerkte. Ja haha als je het doorhebt, begint die volgende fase weer. Beetje jammer 😀

      Nee nooit echt hardop zeggen nee 😉 Hoewel ik denk dat je tot de puberteit (en hopelijk dan ook) nog redelijk safe zit.

    1. Ja dat herken ik, letterlijk alles draait om je baby en hoewel je niet anders wil, is dat best even heftig.
      Gelukkig wel 😀 En je wordt snel genoeg wat makkelijker in alles. De overgang daarna (bijvoorbeeld van 1 naar 2 kinderen of 2 naar 3) is ook nooit meer zo groot.

    1. Klopt ja, dat eerste jaar (zeker de eerste weken) zijn toch anders dan daarna. Wel mooi dat de natuur dat allemaal zo geregeld heeft, ze worden natuurlijk vanzelf zelfstandiger. En dat klopt ook! Niet iedereen staat er hetzelfde in of ervaart hetzelfde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge