overleden

Overleden, terwijl de wereld gewoon doordraait…

Overleden

Mijn moeder appt me. ‘J. is overleden’

Stilte

De wereld draait door, maar staat voor mij even stil. De kinderen rennen door de kamer, maar het dringt even niet zo tot me door. Ik voel een brok in mijn keel. Ze typt hoe hij vorige week gevonden is op straat en uiteindelijk vanmorgen overleed in het ziekenhuis. Een traan rolt over mijn wang. Die arme man… Hij was een goede bekende van mijn ouders, die hem kenden van mijn vaders voetbalvereniging. Mijn zusje en ik groeiden daardoor min of meer met hem op langs de lijn. Echt, als je het over mensen hebt met het hart op de juiste plek, dan was hij het wel. En nu is hij weg. Het zal stil zijn zonder hem.

Is dit hoe het gaat ‘als je groter bent’?

Het is de tweede bekende die binnen korte tijd is overleden. Het doet me van beiden nog meer dan ik vooraf verwachtte. Aan de ene kant omdat ik besef hoe belangrijk het is om vandaag nog aandacht te geven aan wie morgen misschien niet meer bij ons is. En aan de andere kant omdat ik besef dat dit is wat er gebeurt wanneer je ouder wordt. Langzaam zullen steeds meer mensen uit je omgeving gaan wegvallen. En hoe hoger je leeftijd, des te minder bekenden overblijven. Tot je zelf ook gaat. Beetje deprimerende blog trouwens, maar ik moest toch mijn verhaal even kwijt…

Troost

Intussen komt June bij me zitten, die snel doorheeft dat er iets is. ‘Wat is er gebeurd? Is er iemand overleden?’ vraagt ze. Ik vertel over J. en ze schrikt: ‘Ja, weet je, ik kende hem niet zo goed hoor, maar wel sinds mijn geboorte.’ Ze slaat haar armen om me heen en de tranen rollen automatisch over mijn gezicht. Om hem, maar eigenlijk ook om iedereen die er niet meer is. Want op de één of andere manier komt dat gemis namelijk toch altijd weer terug bij het overlijden van iemand anders. Ik kus haar zacht op haar wang en geef een stevige knuffel. Het leven gaat door, hoe cru dat ook voelt.


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

16 Replies to “Overleden, terwijl de wereld gewoon doordraait…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge