ouderschap

Ouderschap: de meest ondergewaardeerde baan ter wereld

Ondergewaardeerde baan

Cynische ouders weten wat ik bedoel met ‘ondergewaardeerde werknemers’. Zeker met kinderen in de (peuter)puberteit: dan doe je alles voor dat ene kusje of die dikke knuffel, want zonder dat ene sporadische liefdevolle moment zou je het sommige dagen namelijk niet volhouden. Ben ik negatief over het ouderschap? Zeker. Maar er zijn van die dagen dat je het liefst zelf achter het behang zou gaan zitten, omdat niets en niemand meewerkt. Nog niet overtuigd? Lees zelf maar hoe zo’n dag er hier thuis aan toegaat en oordeel zelf!

Lees ook: Hoe anders is moederschap na tien jaar ervaring?

Waarom ouderschap als ondergewaarde baan?

  1. Ze maken me doof

    Met May in de draagzak wil ik net gaan werken. Ze ligt heerlijk te slapen tegen me aan, haar haartjes kriebelen een beetje in mijn gezicht. Ik koester het moment, maar vanuit het niets schrikt ze wakker en laat me dat weten door op haar hardst in mijn oor te gillen. Je kunt zeggen wat je wilt – ik versta je toch niet meer met links.

  2. Stoepkrijt O-VER-AL

    Om Rose tegemoet te komen, leek het me een leuk idee om lekker samen de tuin onveilig te maken met stoepkrijt. En het werkt als een trein. Eerst maakt ze een mooie tekening op de tegels en bewerkt vervolgens als ware graffiti-artiest de schutting. Maar dan wil ze een Nijntjeboek voorzien van ‘cirkels’. Afpakken leidt tot loeihard gekrijs en gehuil. Sorry buren!

  3. Ik.Wil.Koekjes!

    ‘Mamaaaa? Koekje eten?’ vraagt ze lief. Maar met twee stukken fruit, een doosje rozijntjes en een koekje achter de kiezen vind ik het wel even mooi geweest voor vandaag. ‘Nee, je krijgt straks een boterham,’ was blijkbaar niet het antwoord dat ze verwachtte. Ze stort ter aarde, begint te gillen en huilen en ik vraag me één moment serieus af of het een gevalletje ontaard ouderschap zou zijn om gewoon de rest van de dag alleen in de tuin door te brengen.

  4. Vrouwelijke wispelturigheid?

    Ook zoiets: ‘Mama boterham pindakaas?’ vraagt ze een uurtje later met haar liefste stem. Maar als ik daaraan tegemoet wil komen, slaat dit om in een driftbui omdat ze wilde buitenspelen. Hallo! Had ik toch moeten weten? (Of misschien miste ik de boodschap vanwege dat slechtwerkende linkeroor?)

  5. Samen spelen, samen…

    Zoet spelen de drie meisjes met de auto’s. Ik kijk tevreden toe vanaf de bank en juist als ik bedenk dat ik gezegend ben met een fantastisch stel kinderen, slaat de sfeer om. ‘Isse mij!’ roept de middelste zomaar naar haar beide zussen. ‘Niette spelen, isse MIJ!’, ze maakt een slaande beweging en rent met haar politiewagen onder de arm geklemd richting de keuken. Als ik probeer uit te leggen dat samen spelen ook samen delen betekent, heb ik het gedaan. Gefrustreerd over de lange dag, denk ik: zoek het ook maar uit. En ik loop terug naar de bank. Boos rent ze achter me aan, schreeuwt me iets toe in peutertaal en gaat verontwaardigd weer in de keuken staan. Zucht…

  6. Opschieten, hallo?!

    Een nepkus werkt behoorlijk op de zenuwen van mevrouw de prepuber. ‘Ja hallo, ik moet NU weg en ik wil gewoon even afscheid kunnen nemen.’ Als blikken toch eens konden doden… Is dit dezelfde persoon die zojuist nog op de bank zat te lanterfanten, volledig verloren in een aflevering van Minuscule?

  7. Tijdrekken

    ‘Zo dame, het is bedtijd!’ zeggen we ’s avonds met ons laatste beetje glimlach tegen June. Ze heeft er duidelijk geen zin in en kijkt brutaal als ze blijft zitten. ‘Ik ben nog niet moe,’ verkondigt ze. Ik tel tot tien en zeg dat ijzig kalm: ‘Je gaat NU naar boven en anders speel je komende dagen maar niet buiten.’ Zwaktebod, ik weet het, maar het werkt. Mokkend verdwijnt ze naar boven en ik slaak een zucht. Morgen is het hopelijk een stuk gezelliger…

(Er gloort trouwens hoop aan de horizon. Mijn duidelijke nee op het commando ‘Stukke worst’ leidde gistermorgen tot een peuterdriftbui. Op rustige toon vertelde ik dat we echt geen worst meer zouden gaan snoepen, maar dat ze wel mocht helpen om de leverworst in de koelkast te leggen. Wat volgde? Stilte en een tevreden meisje, dat heel keurig de worst op de juiste plank legde. Heb ik de code eindelijk gekraakt?)

Hebben jullie de gouden tip voor het omgaan met humeurige kinderen?
En ervaar jij ouderschap ook soms als ondergewaardeerde baan (met een knipoog uiteraard)?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

8 Replies to “Ouderschap: de meest ondergewaardeerde baan ter wereld

    1. Haha “maar je krijgt er zoveel voor terug”… 😊 (wat trouwens op de goede dagen wel zo is hoor, leuke gesprekjes of humor die zich steeds verder ontwikkelt en echt leuk is, maar zo’n dag als hierboven…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge