Opvoeden vs opgroeien | Dat je plannen net ff anders waren…

Opvoeden… Man, wat had ik daar fantastische ideeën over. Maar de realiteit haalt het daar niet bij. Uiteindelijk ben ik ook maar een mens natuurlijk. Vandaag deel ik met jullie hoe de planning was en de uiteindelijke uitwerking. Herkenbaar? 

Idealen en realiteit

Ik vroeg voor deze blog Ro ook naar zijn mening. ‘Het hele ouderschap is een compromis,’ was daarop zijn antwoord. ‘Natuurlijk hangt het af van de kinderen die je krijgt, maar in grote mate blijken je idealistische plannen in de praktijk helemaal niet te werken.’ Eerlijk gezegd kan ik het niet beter verwoorden. Deze 11 momenten illustreren dat!

1. Mijn kinderen kijken nooit televisie

Ik schreef het laatst al in mijn tien bekentenissen over het ouderschap, maar dit voornemen is hopeloos overboord gegooid toen June haar babytijd ontgroeide. Ze had heel veel energie als klein humpie van anderhalf en ik niet. Dan kwam het toch af en toe best even uit dat Bumba het van me overnam #sorrynotsorry.

Uiteindelijk is het toch nog goed gekomen trouwens, tegenwoordig kijkt ze nauwelijks nog tv. Die kleintjes daarentegen… 

2. Wij kiezen alleen voor houten speelgoed

Na de geboorte van June stond in haar slaapkamer een schattig houten treintje met de letters van haar naam. Later kreeg ze twee houten puzzels en een emmer blokken. That’s it geloof ik. Ze bleek uiteindelijk vooral heel blij te worden van geluiden, lichtjes en muziek.

3. Ik word een moeke

In de meest positieve zin van het woord. Bij mij zouden verse appeltaarten op tafel staan, ik zou immer zin hebben om lekker te knutselen met de kinderen en in huis zou de serene rust overheersen. Ik heb een rood-wit geblokt schort. Dat wel. Maar in de praktijk bleek een status als moeke onbereikbaar. Als je niet direct een knutselaar bent of een geboren chaoot, verandert dat dus kennelijk niet wanneer je kinderen krijgt 😉 En hoewel ik dol ben op bakken, is steeds ronder worden niet mijn fysieke einddoel.

4. Gewoon consequent zijn

Willen we dat niet allemaal voor we de bevalling hebben doorstaan? In alles consequent zijn en blijven. ‘Anders lopen ze zo over je heen.’ Maar dan kamp je met de gevolgen van langdurig slaaptekort. Of je hebt heel weinig energie, in tegenstelling tot de kinderen. Je aanpak blijkt ineens toch voor geen meter te werken. Of je hebt gewoon geen zin om de confrontatie aan te gaan. Consequent zijn? Dat is zo 1988…

5. Ze passen zich maar aan mij aan

Ja echt, ooit dacht ik nog dat kinderen zich aan jou moeten aanpassen. In de praktijk blijkt een werkbare situatie toch iets anders. Wanneer onze kinderen ziek zijn of een extreem drakerige bui hebben, dan ga ik niet voor mijn lol op een verjaardag zitten. Bepaalde dingen laat je ook gewoon als ouders. Ieder maakt zijn eigen keuzes, maar mij doe je geen plezier met vijf uur vliegen met een baby op schoot. Of constant gespannen aan de zwembadrand zitten hopen dat de kinderen niet verdrinken in een onbewaakt ogenblik. Dus dan maar geen vakantie aan de Costa del Sol. Komt wel weer als ze groter zijn.

6. Als ze niet luisteren, moet je harder zijn

Dat werkt misschien bij sommige kinderen. Alleen wanneer je dochters al in de peuterleeftijd betere discussies voeren dan Caesar in zijn hoogtijdagen, moet je iets creatiever zijn. Natuurlijk, ik zou als een drillsergeant hele dagen kunnen schreeuwen dat ze WEL NU moeten luisteren. Maar het heeft geen zin. Vaak bereik je op een creatieve manier veel meer, ontdekte ik. Soms door iets rustig uit te leggen, een andere keer door ze op een positieve manier uit te dagen. C’est le ton qui faît la musique! Uiteindelijk wil ik ook graag dat ze opgroeien tot aimabele vrouwen die weten dat je op een normale manier vaak meer bereikt.

7. Als moeder ga ik lekker veel naar buiten

Daarbij vergat ik voor het gemak even dat ik echt een huismus ben. Ik vind buiten best leuk hoor, maar om nu uit mezelf een flinke wandeling te gaan maken of uren in de speeltuin te vertoeven voor mijn lol? Nee, dat zit er gewoon niet in. Laat mij maar een spelletje spelen of samen op de bank kruipen voor een fijne Disneyfilm.

8. Ik bepaal wat ze dragen

Volgens mij werkt dit voornemen vooral bij jongetjes prima, maar zodra je dochters hebt aanzienlijk minder. Zelfs May kan soms woest worden als mijn kledingkeuze de hare niet is. ‘Nee, ik wil die niet!’ roept ze vol vuur. Bij June ben ik volgens mij ook ergens rond haar vierde gestopt met mijn wil doordrukken. Ik vond het de energie niet meer waard en ergens dacht ik dat ze er wel op terug zou komen. In tegendeel, haar smaak is uitgesprokener dan ooit. Maar gelukkig verrassend leuk en stijlvol.

9. Ze slapen niet bij mij in bed

Dat voornemen viel al in het water toen ik een keer in slaap viel tijdens de borstvoeding. Maar ook op latere leeftijd kroop June regelmatig bij me in bed. Op de één of andere manier put jarenlang slecht slapen je toch best wel uit en kan die hele stelregel van niet samen slapen je gestolen worden. Mijn nieuwe levensmotto vanaf toen werd: ‘Ach, wanneer ze 16 zijn, is die fase ook wel weer over.’ En inderdaad, inmiddels gebeurt het eigenlijk nooit meer.

10. Ik zit overal bovenop

Mijn karakter is vrij voorzichtig. Mij zal je niet voor mijn lol uit een vliegtuig zien springen, bergbeklimmen laat ik liever over aan de liefhebber en zelfs langs een haven loop ik liever een meter van de kant. Daardoor kon ik me niet voorstellen dat andere ouders dat loslieten. Stel dat er iets zou gebeuren? Het ouderschap veranderde me. Niet alleen in combinatie met Ro (die sowieso losser is), maar ook door onze dochters. June heeft een flinke spierbeheersing en doet bijna nooit echt gekke dingen. Rose wel, maar dat hou je toch niet tegen. Hoe graag je ook zou willen. En May tot slot is een kopie van mij, dus daar hoef ik niet bovenop te zitten. Loslaten dus.

11. Die andere ouders zouden…

Als zelfbenoemd kenner (die in de praktijk nog nergens van wist) had ik altijd wel een oordeel over andere ouders. Ze hadden meer van dit moeten doen en veel minder van dat. Inmiddels geloof ik er heilig in dat de meeste ouders hun kinderen zelf goed kennen en weten wat voor hem of haar werkt. Zo gaat het hier immers ook. Anderen mogen het raar of onverstandig vinden dat June bij mij in bed sliep, oordelen over ons televisiegebruik of menen dat het beter zou zijn als ik vaker met ze op pad ging. Maar inmiddels interesseert die mening me niet meer. Ik weet namelijk ook gewoon wat werkt, zowel voor hen als voor mijzelf. Uiteindelijk is liefde alles dat telt en daar hebben we gelukkig heel veel van!

Waarin verschilt jouw opvoeding van de plannen die je vooraf had?

Moeder en dochter – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

13 Replies to “Opvoeden vs opgroeien | Dat je plannen net ff anders waren…

  1. Oh wat heerlijk herkenbaar! Alsof je mijn gedachten gelezen hebt. Alleen het bij ons in bed slapen is niet van toepassing. Wat hebben je dochters trouwens prachtnamen, heel mooi!

  2. Ik had geen idee wat ik wilde bij de opvoeding, ik was gewoon nooit met kinderen bezig. Wel dat ik bij de tweede dacht dat ga ik anders doen als bij de eerste, maar nee. De opvoeding is niet picture perfect, maar het zijn leuke meiden en ze snappen hoe het hoort. Missie geslaagd

  3. Haha! Heel erg herkenbaar! Grappig! Ik probeer mezelf af en toe ook wel even een spiegel voor te houden en te denken ‘weet je nog dat je zei…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge