Stiekem vind ik dat hele opgroeien soms best een beetje moeilijk!

Perfecte donuts en straks make-up?

Met de air van een volwassene staart ze naar zichzelf in de spiegel. Ze draait een rondje en glimlacht naar haar spiegelbeeld. Even later borstelt ze haar haren en speldt zonder moeite een perfecte donutknot op haar hoofd vast. Nog even en ze gaat make-up gebruiken, bedenk ik met een schok. Is het echt alweer negen jaar geleden dat ik tegen een bolle buik zat te praten en me afvroeg hoe dat kleine meisje zou gaan opgroeien? Ik herinner me nog het onwennige gevoel toen er een levend wezen op mijn 22-jarige buik gelegd werd, maar vooral de liefde die elke dag groter werd. En nog steeds wordt. De gesprekken worden steeds leuker, haar grapjes zijn geniaal en ze redeneert soms al als een ‘groot mens’.

Opgroeien

Sindsdien zijn we twee zusjes en een heleboel gebeurtenissen verder, en ik zie voor mijn ogen het kind er steeds meer ‘vanaf gaan’. In plaats daarvoor komt er straks een tiener in huis, die een nieuwe puberteit aan het nu al legendarische rijtje gaat plakken. Uiterlijk wordt steeds interessanter, net als jongens (al zijn die zogenaamd nog steeds bijzonder stom). “Zie ik er goed uit?” vraagt ze me.

opgroeien

Beter dan me lief is

Hoe kan ik anders dan daar bevestigend op antwoorden? Natuurlijk ziet ze er goed uit. Misschien beter dan me lief is, met alle gierende jongenshormonen die de puberteit bij het andere geslacht teweeg zal brengen. Maar goed, daar kunnen we haar gelukkig op voorbereiden. Ik vind het maar spannend, omdat ik geen idee heb wat ik straks kan gaan verwachten. Nu is ze een lief, betrouwbaar en eerlijk meisje, met het hart op de juiste plek. Zal een puberteit daar veel aan veranderen? Heb ik daar onterecht een horrorbeeld bij, omdat mijn eigen tienertijd nog niet zolang geleden was?

Onder het vergrootglas

Even later staat een vriendinnetje voor de deur, of ze buiten komt spelen. Ze kletsen even over het bakken van cupcakes, wat ze gaan eten dit weekend en even later pakt ze een vergrootglas. Ze vertelt erover door het raam. Niet veel later komt de vraag of ze naar buiten kan, om beestjes te gaan zoeken en bekijken. Gelukkig, zucht ik bij mezelf, ze is nog steeds kind. En ik hoop eigenlijk dat het ook nog wel even zo blijft. Ik neem me bij deze voor om dat heel erg te koesteren. Voor je het weet zijn ze echt groot…

Vind jij het weleens moeilijk of kan het je niet snel genoeg gaan?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Stiekem vind ik dat hele opgroeien soms best een beetje moeilijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge