Donderwolk

Haar gezicht staat op onweer als ze de huiskamer binnenloopt en op de vensterbank ploft. ‘Niet dáár gaan zitten,’ zeg ik zo vriendelijk mogelijk, voor de 968e keer. Intussen herhaal ik als een mantra in gedachten dat bij 1000 keer herhalen de boodschap schijnt te beklijven. Nog maar 32 te gaan! Ik weet dat het niet verstandig is, maar moet het toch vragen: ‘Hoe was het?’ Ze steekt een tirade af over hoe ze onterecht op haar kop kreeg, want ze deed niet druk en had al helemaal niets gedaan. Uiteraard. Ik hield mezelf afzijdig en kies voor op eieren lopen. Daardoor leek ik aan de toorn van deze bijna-tiener te kunnen ontsnappen, maar helaas. Ze stelt de vraag der vragen toch: wat vindt jij er eigenlijk van mama?

Lees ook: Pre-puberen: wat houdt dat nu eigenlijk in?

Op eieren lopen

Ik had hem eigenlijk gehoopt te ontlopen, want er bestaat simpelweg geen goed antwoord op. Het doet me een beetje denken uit zo’n thriller van vroeger, waarbij je keihard naar je beeldscherm schreeuwde: “DOE HET NIET!!”, waarna de hoofdpersoon bijna met open armen op de moordenaar afrent. Mijn geweten schreeuwde nu iets soortgelijks in mijn gedachten, maar ik kan het gewoon niet. Het blijkt onmogelijk om een zin uit te spreken waarin mijn mening niet doorklinkt. “Misschien deed je wel iets dat je lief bedoelde, maar onbewust toch vervelend was voor anderen?” informeer ik voorzichtig.

Oeps, doe ik het toch!

Ze kijkt kwaad. “Nee natuurlijk niet, ik deed niks. Dat zei ik toch al? Hij lijkt gewoon wel doorgedraaid.” Ik corrigeer haar. ‘Doordraaien’ lijkt me een beetje vergaande omschrijving in verhouding tot wat er gebeurde, maar dan is het helemaal goed mis. Ik begrijp haar ‘gewoon niet’ en daar heeft ze op dit moment ook wel gelijk in. Althans, ik snap haar gevoelens wel, maar die van de andere partij evengoed. Stilzwijgend vervolgen we onze lunch, ik inmiddels ook behoorlijk chagrijnig. Dat hele op eieren lopen, is geloof ik niet mijn sterkste kant. Went het ooit?

Hoe ga jij hiermee om? Kan jij wel op eieren lopen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

10 Replies to “Prepuberteit en op eieren lopen – niet mijn beste kant!

    1. Thnx!
      Haha ja dat is zo, voor haar is het ook lastig denk ik. En ik had me nog zo voorgenomen om een fijne moeder te zijn waar je zelfs in de puberteit superblij mee bent.. 😂

    1. Haha begrijp ik!
      Heb het ook lang voor me uitgeschoven, maar vrees dat we binnen een paar jaar ook zover zijn. Hoop dat ze iig nog wel een beetje mijn lieve meisje blijft 😊

  1. Lastig zeg. Ben benieuwd hoe ik het eraf zou brengen als ik in jouw schoenen zou staan. “Gelukkig” duurt die fase voor mij nog erg lang.. Ik denk dat je volgens een tiener altijd het verkeerde zegt. Dat kan ik mij nog herinneren van toen ik een tiener was 😉

    1. Hahaha ja ik ook! Geloof inderdaad dat er weinig leuks meer is aan ouders zodra je in die fase komt. Ben ergens wel nieuwsgierig, maar voorlopig nog maar even genieten dat we nog niet helemaal zover zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge