Sleur

De doordeweekse dagen verlopen hier thuis volgens vast stramien: opstaan, voeden, eten, oudste naar school, boodschappen, fruit eten, middelste naar bed, voeden, jongste naar bed, blog (proberen te) schrijven, middelste uit bed, oudste halen, voeden, eten, oudste naar school, etc… Niet bepaald avontuurlijk dus, maar ook weinig ruimte om te kunnen ontspannen. Ik kan vooraf uittekenen wat gaat gebeuren, wie ik onderweg spreek en zelfs hoeveel stappen ik zal zetten. Meestal vind ik dat nu helemaal niet erg: hoe vermoeider je bent, des te prettiger om precies te weten waar je automatische piloot aan toe is.

Lees ook: Natuurlijk ben ik meer dan mama, maar nu gewoon nog even niet

Even ontspannen

Maar zelfs moeders die dolgelukkig zijn met hun kinderen en het heerlijk vinden ze de hele dag te kroelen, met ze te spelen en gaan wandelen, zijn het weleens even ‘zat’. Althans, ik spreek even voor mezelf nu. Soms heb je behoefte aan een rustig moment voor jezelf waarbij je alle aandacht aan jezelf en achterstallige administratie kan wijden. In principe is die ene welwillende vriend(in) of dat familielid een prima oplossing. Schakel ze in als oppas en geniet even van je vrije tijd.

Dat eeuwige schuldgevoel

Ik vind het bijna een onmogelijke taak onze kinderen een dag bij oma/oppastante te brengen. Zeker omdat het er alleen om gaat dat ik zelf onderuit gezakt op de bank kan hangen. Dat voelt zo egoïstisch. En eigenlijk weet ik heus wel dat ze daar genoeg liefde of aandacht krijgen. Misschien meer dan ik voor ze heb in de hectiek van de dag, maar toch. Het voelt gewoon prettiger om hulp te krijgen wanneer je daar een ‘echte’ reden voor hebt, als een doktersbezoek  of werk.

En toch doe ik het

Gelukkig hebben de kinderen hele lieve oma’s die voor ze klaarstaan – ook als het om dit soort niks-momentjes gaat. Oma’s die ze eens één op één lekker verwennen met tijd en aandacht, iets waar met de drukte van drie kinderen nog weleens een tekort aan is. Oma’s die de reden zijn dat mama vandaag even onderuit gezakt op de bank kan neerploffen. Voorzien van een flinke reep chocola en Pitch Perfect. Straks komt Rose thuis van oma en June uit school, dan heb ik weer even energie voor tien. En dat, zo weet ik diep van binnen best, is beter dan de mopperende versie die ze achterlieten.

Het is zo gek nog niet, tijd voor jezelf nemen – je moet er alleen aan toe zijn.

Doe jij weleens iets bewust zonder kind(eren)? En heb je dan last van schuldgevoel?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Ontspannen als je mama bent: chocola en chickflicks

    1. Dat is echt heel fijn, hulp van opa’s en oma’s wordt heel erg gewaardeerd in elk geval! Ook door de kinderen 🙂

    1. Gelukkig maar! Ik heb ineens tijd voor van alles, moet nog uitkijken dat ik niet vergeet om echt neer te ploffen en film te kijken..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge