ogen tekort

Rose, de ondernemende dreumes | Wanneer vinden ze die robotnanny uit?!

Ogen tekort!

Soms zou ik wel willen dat ik een spin was. Wist je dat die maar liefst acht ogen hebben? Ideaal lijkt me dat, zeker met die ondernemende dreumes van ons. Ik vind het jammer dat de evolutie ons, ouders met peuters, niet met de tijd heeft voorzien van extra kijkertjes. Persoonlijk kan ik ze namelijk heel goed gebruiken, want ik kom regelmatig ogen tekort. Elke kans die ze krijgt, lijkt Rose te benutten om iets ondeugends te doen. Of om de wereld te verkennen op haar eigen, eigenzinnige manier.

Voorbeeld 1: badkamer

Laatst wilde ik even snel gaan douchen. June paste op May in de babykamer, Rose zou bij mij blijven. Ze stond rustig de kastjes te poetsen met een billendoekje, dus ik meende nog snel even iets te kunnen pakken uit de droger. Het water liep vast om warm te worden. De rust werd doorbroken door een klepperende douchedeur. Waar zojuist nog een dreumes lief zat te spelen, zag ik nu een verraderlijk lege plek. Achter me, in de douchecabine, stond mevrouw in een kletsnat pak parmantig figuren te tekenen met de druppels op de tegels.

Voorbeeld 2: ochtendritueel

’s Ochtends zit ik op mijn gemak te voeden, ondertussen luister ik naar een verhaal van June. Rose klimt op de bankleuning en wil eraf glijden aan de andere kant. Niet veel later smakt ze bijna van de salontafel, als ik haar brood smeer. En zodra we June naar school willen brengen, rent ze bijna als een kip zonder kop de straat op. Al kwam er geen verkeer, het zal maar anders zijn… Intussen moet ik ook nog opletten hoe het met mijn andere twee meisjes gaat!

Tijd voor een robot-nanny?

Ik kom werkelijk ogen tekort; handen ook trouwens. Je staat iedere minuut op scherp, je weet nooit wanneer ze ‘toeslaat’. En los daarvan kent ze nauwelijks angst, dat maakt het ook lastig. Misschien kan iemand een robot-nanny uitvinden die wel die acht ogen heeft? Eentje die aan de ene kant van de kamer je kind uit de cactus vist en dan snel doorrijdt om te voorkomen dat je andere kind slachtoffer wordt van een scheikundig proefje met bakpoeder en azijn.

Tot die tijd leer ik ervan

Zolang niemand zo’n handig hulpje voor ons heeft, doen we het maar met de middelen die ik heb: twee ogen en twee handen. En het blijkt zo zijn voordelen te hebben. Ik heb nooit eerder zo goed kunnen multitasken als nu en heb stiekem best veel lol om haar streken. Een ander positief punt dat ik net besef, is dat het met de naderende puberteit misschien maar goed is ook dat we slechts twee ogen hebben 😉

Hebben jullie ook zo’n ondernemende dreumes?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge