Als voormalig alleenstaande moeder weet ik hoe hard het soms werken is. En ook dat veel single ouders zonder morren doen wat ze vinden dat hoort. Daarom vandaag een ode aan alleenstaande ouders en een diepe, digitale buiging.

Ode aan alleenstaande ouders

Mijn verhaal

Heel vaak liep ik niet tegen vooroordelen aan, dus de keren dat het voorkwam, herinner ik me maar al te goed. Zoals tijdens mijn studie. Iedere werkgroep hielden we eenzelfde soort voorstelrondje. Om roddels te voorkomen, maakte ik geen geheim van June. Waarom zou ik ook? Een alleenstaande moeder zijn, is toch geen schande? En het feit dat ik toch ging studeren, vond ik juist positief: ik liet zien dat ouderschap niet betekent dat je geen dromen meer hebt. Misschien is het mijn houding geweest, maar bijna iedereen reageerde positief.

Lees ook: Mama en studeren? Zo maak je het mogelijk!

Intelligentie bleek relatief

Bijna iedereen, behalve H. Hij schoof aan in het tweede jaar en ik had hem nog nooit eerder gezien. Als kind van ouders uit de Rotterdamse upperclass mocht hij kennelijk zijn gouden kooi nauwelijks uit. Of misschien waren papa en mama te druk met werken om hem te leren dat niet iedereen volgens het boekje leeft: trouwen, kinderen krijgen, voor eeuwig samen zijn. Achter mijn rug om hield hij een pleidooi tegen een jongen met wie ik toevallig goed bevriend was. Zo leer je mensen in elk geval gelijk goed kennen. Toch vond ik het jammer dat hij zo kortzichtig reageerde en blijkbaar niet besefte dat het alleenstaand opvoeden van June ook niet in mijn ideale toekomstplaatje voorkwam.

Lees ook: Speciaal voor single ouders: zo ga je om met je ex!

Bewondering voor alleenstaand ouderschap?

Veel vaker dan deze H. spraken mensen trouwens hun bewondering uit omdat ik het zo goed zou doen als alleenstaande moeder. Hier kon ik echter evenmin goed mee omgaan. Ik deed niets anders dan andere moeders toch? Ik zorgde voor mijn dochter, zo goed als ik kon. En ik zorgde ervoor dat ze haar vader regelmatig zag, omdat ik niet wilde dat ze zonder hem zou opgroeien. Alleenstaand ouderschap voelde eigenlijk alleen echt heel zwaar als ik haar weer wegbracht voor het weekend. Dan huilde ik bittere tranen zodra ze wegreed en kon niet stoppen tot ik thuis was. Ik dacht echt dat dit het enige was waarbij je het moeilijker hebt dan in een relatie. Omdat je in het ritme zit, besef je niet hoe anders het is met een partner.

Lees ook: Opnieuw bij je ouders wonen, wat moet je weten? 

Pas wanneer je samen bent, voel je het verschil

Afgelopen kerstvakantie hielp ik met klussen bij mijn zwager en zusje. Ik voelde de spierpijn al branden in mijn lijf, maar toen waren daar de kinderen. Ik spreidde mijn armen en voelde de energie weer door mijn lichaam vloeien. Ro daarentegen hing uitgeblust op de bank. Zo zie ik hem niet vaak. Na enige uitleg bleek dat zijn dag vooral bestond uit het beslechten van ruzies, drogen van tranen, een gillende Rose en nodeloze discussies met June. Ik begreep hem helemaal, maar besefte meteen ook waarom hij na een werkdag nog energie heeft voor wilde spelletjes, terwijl ik dan het liefst in bed zou kruipen.

Samenwerken

Ik nam de kinderen van hem over, terwijl hij ging douchen en even kon opladen. Later die avond, toen de kinderen lang en breed op bed lagen, spraken we de dag door. Zo kwam het gesprek op alleenstaande ouders (of eigenlijk met name de alleenstaande moeder). We beseften hoeveel makkelijker je het toch hebt wanneer je het samen doet: als de één instort, vangt de ander het gezin op. De kinderen komen niks tekort, als ouders vul je elkaar aan en het gezin blijft in balans. Ook tijdens oudergesprekken, moeilijke beslissingen en hinderlijke toestanden als luizen, waterpokken of griep doe je het allemaal samen. Alleenstaande ouders missen dat directe vangnet, dat naaste familieleden en vrienden nooit helemaal kunnen opvullen. Daar zit dus de moeilijkheid in. Daarom toonden buitenstaanders vaak hun bewondering.

Lieve mama’s (en papa’s) die er alleen voor staan,

Deze ode aan alleenstaande ouders is voor jullie!

Ongeacht je leeftijd, levensloop of afkomst, je kiest er vrijwel nooit voor om het alleen te gaan doen. En als dat wel zo is, dan ook verdien je mijn diepste bewondering. Buitenstaanders kunnen keihard oordelen, terwijl ze niet zien dat jullie dubbel zo hard werken en nooit kunnen opgeven. Jullie bezitten onuitputtelijke (veer)kracht, een enorme berg doorzettingsvermogen en niet te vergeten onnoemelijk veel liefde. Op de momenten dat je het even niet ziet zitten, onthoud dan dat het ooit goedkomt. Je kan dit!

Ben jij een alleenstaande moeder of vader? Wil je je verhaal kwijt?

De foto bij deze ode aan alleenstaande ouders is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Ode aan alleenstaande ouders: omdat jullie dubbel zo hard werken!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge