Het is weer zo’n ochtend

Stuurs kijkt June me aan. ‘Ik heb niks om aan te doen.’ We zitten op bed, nog slaperig kijk ik haar aan en vraag me kort af waarom dit soort strijd op de een of andere manier altijd ’s ochtends vroeg plaatsvinden. En dan ook nog eens meestal op vrijdag, wanneer ik mijn schaarse energie nog nodig heb om te werken. Ze is boos, omdat ik vind dat ze een schoon shirt moet aantrekken en niet die ene die ze gister al heeft gedragen. Maar haar kast is leeg, zo beweert ze, en bovendien vindt ze de shirts die ik aanwijs respectievelijk te warm en te koud. Zuchtend trek ik iets uit de schone was. ‘Ja, dat is nog niet gestreken. Dan haal ik het toch nooit om op tijd te komen?’ Nee, als je hier op bed blijft mopperen ook niet, denk ik heel zachtjes in mezelf. Om verdere escalatie te voorkomen, hou ik wijselijk mijn mond.

Lees ook: Prepuberteit en op eieren lopen – niet mijn beste kant!

Pick your battles

Ik kijk op de klok en zie de tijd. Ik vrees dat dit een gebed zonder end wordt als ik niet het heft in handen neem. Het kan twee kanten op gaan: boos worden leidt tot een boze tegenreactie van haar kant en het laten voor wat het is, geeft mij het gevoel dat ik faal op gebied van ouderschap. Maar aan de andere kant heb ik helemaal geen zin in deze strijd en hoe belangrijk is het nu helemaal? Het gaat om een shirt. Ik kies voor een tussenweg: ‘Weet je, lieverd, het is al laat. Ik leg de verantwoordelijkheid bij jou neer. Als jij het een goed plan vindt om dit shirt aan te houden, dan mag dat. Je bent al oud genoeg en ik kan je moeilijk nog vastpakken en iets anders aantrekken.’ Stiekem ben ik trots op zoveel loslaten van mijn kant.

Lees ook: Ouderschap: de meest ondergewaardeerde baan ter wereld

Verrassende reactie!

Eerlijk gezegd, had ik wel verwacht dat ze haar overwinning zou vieren. In tegendeel! Ze spuugt haar woorden bijna uit: ‘Laat maar, ik trek wel iets anders aan.’ Kwaad beent ze naar haar eigen kamer – ongetwijfeld om mij daar in stilte te vervloeken. En een ander shirt aan te trekken dus. Als ze niet veel later terugkomt in de slaapkamer complimenteer ik haar met deze wijze keus. Ze praat ijzig beleefd en duidelijk geïrriteerd terug. Al snel vertrekt ze naar beneden, maar roept me halverwege nog even na: ‘Mocht ik nu te laat komen, dan is dat dus jouw schuld!’ Ik vraag me af in welke surrealistische voorstelling ik nu weer ben terechtgekomen. Misschien zocht ze grenzen om tegenaan te schoppen en wilde ze eigenlijk helemaal haar zin niet krijgen? Hoe dan ook, ik besluit deze techniek eens wat vaker in te zetten, bespaart in elk geval tijd en strijd!

Kies jij je strijd in de opvoeding?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

12 Replies to “Strijd voorkomen en toch je zin krijgen? Gebruik deze tactiek!

    1. Haha zeggen wij ook geregeld tegen elkaar.. Ben benieuwd!

      Dat is inderdaad ook zo’n overgang. Vooral die eerste weken kan je best weleens schrikken wat er uit hun mondje komt. Ze nemen van alles over van anderen en dat trekt wel recht, maar die eerste weken kan je best weleens afvragen of je eigen lieve kindje ooit nog terugkomt (ja dus!)

    1. Wat soms wil helpen is een keus aanbieden: ene shirt of andere, dat gaat dan makkelijker dan wanneer je ze iets wil aantrekken. Misschien heb je er iets aan?

  1. Soms ga ik de strijd aan en soms denk ik: waar maak ik me eigenlijk druk om? Tegenwoordig voer ik bijna een toneelstuk op als ze bijv een spijkerbroek aan moet (ze wil elke jurk of rok met maillot). Kijk eens wat jij mag aantrekken…. Een supergrote gele onderbroek! En dan hou ik de spijkerbroek omhoog. En dan lachend wordt de spijkerbroek aangetrokken. Doe ik dat niet, wordt de spijkerbroek zonder pardon door de kamer gesmeten. Ik heb inwendig wel gelachen gisteren, ik legde een spijkerjurkje klaar, maar mevrouw zag natuurlijk alleen de spijkerstof. Ja hoor daar ging die op de grond. Tot ze zag wat het was. Dat gezicht, vertwijfeling, verbazing, verheugd, alles tegelijk. Onbetaalbaar! En dan met mijn gezicht in de plooi voor de zoveelste keer vertellen dat er niet gegooid mag worden.
    Mary-Lou onlangs geplaatst…Wat ik niet zal missen aan kolven op het werk + afbouwschemaMy Profile

    1. Haha geweldig, ik zag het helemaal voor me 😀
      Moeilijk om die momenten serieus te blijven he? Kinderen kunnen zo ontzettend grappig zijn (zowel bedoeld als onbedoeld, zoals in dit geval). Maar ik denk dan ook, whatever works! Uiteindelijk komt het wel goed.

    1. Haha! Vooral gisteren… Maar goed, uiteindelijk leren ze zo sneller dat lange mouwen en broek te warm zijn. Ze nemen het van hun ouders toch niet altijd aan. Of vond hij het geen probleem uiteindelijk?

    1. Haha ja snap ik, maar denk ook maar zo: niet elk meisje is hetzelfde. En inderdaad, anders moet je er echt als een drillsergeant achteraan – heel de dag door. Vermoeiend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge