Kiezels verzamelen

Als een boer met kiespijn kijk ik naar de halve grindbak die June uit haar jaszak trekt. ‘Niet doorvertellen hoor, maar die heb ik uit de tuin van tante gehaald. Misschien wordt ze boos als ze ervan hoort. Ik vond ze gewoon zo mooi.’ Ik kijk naar de mintgroene kiezels, waarvan ik weet dat mijn zusje ze liever kwijt dan rijk is. Met die boosheid zal het dus wel meevallen. Alleen zit ik met iets anders in mijn maag: waar moeten we het laten? In de vensterbank lijkt zo’n verzameling me geen optie met rondkruipende baby die sinds kort staat en alles in haar mond wil stoppen, maar op haar kamer eigenlijk evenmin. Dan vinden we ze over een jaar pas terug als we dat bureau weer eens aan een grote schoonmaak onderwerpen.

Lees ook: Plastic speentjes en cupcaketijdschriften: verzamelingen van toen tot nu

Grenzen aan verzameling?

Ik wil haar niet teleurstellen in haar kinderlijke enthousiasme over deze – in haar ogen – schitterende frutsels van onschatbare waarde. En dus pers ik er een glimlach uit, waarna we ze toch maar op haar kamer leggen. Met dubbel gevoel, want hoewel ze niet weggegooid mogen worden, weet ik dat in de regel dit soort verzamelingen nooit meer worden bekeken. In groep één had ze al de neiging om een bescheiden bos mee naar huis te slepen, omdat ze het zulke mooie takjes vond. Of wat te denken van veertig gevouwen bootjes. Ik ben altijd bang dat het haar kwetst als ik het weggooi (ze kwam ze immers zo trots laten zien), maar wil ook niet het idee hebben in een origamifabriek te leven.

Nieuwe regels

Daarom bedenk ik per direct een nieuwe stelregel: prullaria mogen een week blijven en gaan daarna de prullenbak weer in. Want het is niet te doen om elk blaadje te bewaren waar een krabbel op staat (onder het mom van ‘eerste tekeningen’). En als je toelaat dat er steeds troep mee naar huis mag zonder ook maar iets weg te gooien, staat binnen de kortste keren Lieke van Lexmond op de stoep met het team van Mijn Huis In Puin en je dochter hysterisch in een vuilcontainer te staren naar haar verzameling troep: ‘Niet die schelp, misschien plak ik die nog weleens op een glazen potje!’ of ‘Dat is nu net mijn lievelingsmuizentrappetje’. Maar waar ik er in gedachten best een drama van maak, blijkt ze er geen moeite mee te hebben. In tegendeel, ze snapt me volkomen. Had ik dat maar een paar jaar eerder geweten…

Verzamel(d)en jullie kinderen van alles? Hoe ging of ga je daarmee om?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

18 Replies to “Verzameling stenen! Kinderen en hun tomeloze verzamelwoede…

  1. Pingback: Liebster Award – ontdek nieuwe blogs – Mama, kijk!
  2. Als ik haar ophaal van de opvang moet er standaard een paardebloem geplukt worden voor papa. En er moeten steentjes en takjes geraapt worden. Die laatste probeer ik wel buiten de deur te houden, maar lukt niet altijd. Ik wilde vorige week iets uit mijn jaszak halen op m’n werk, haal ik een enorme steen eruit die ze in een onbewaakt ogenblik erin heeft gestopt.

    1. Wat lief, die paardenbloem!

      😂 die steen, geweldig. Zulke momentjes koester ik wel, dat je iets doet zonder kinderen maar ze op de één of andere manier alsnog bij je zijn.

  3. Ik mocht vroeger echt niets bewaren. Mijn ”moeder” bewaarde ook geen tekeningen etc, want dat was alleen maar rommel. Nu kan ik er wel om lachen. Dus ik vind het wel belangrijk maar ik houd ook van een net huis. Kan af en toe al gek worden van al dat speelgoed. Dochterlief sleept tegenwoordig takken mee naar huis maar die gaan eigenlijk wel meteen de prullenbak in. Mooie tekeningen hang ik in lijstjes en dat wissel ik. Daarnaast plak ik bepaalde dingen in boekjes met een verhaaltje erbij. Dat kan een blad zijn die ze perse mee wilde nemen naar huis.. En heel veel beland ook gewoon in de prullenbak.

  4. Haha. En wat dacht je van die jaszakken en de voering. Die gaan binnen no-time stuk met al die stukken beton die onze jongens meenemen haha. Ja we hebben hier voor het huis ook een verzameling die ik één keer in de zoveel tijd opruim. En in huis is het meeste ook binnen een week verdwenen. Ik word er soms ook niet goed van.

    1. Hahahaha!

      Wel heel fijn om te lezen dat bijna alle kinderen hetzelfde blijken te hebben. En alle ouders dus met dezelfde verwondering toekijken wat ze toch allemaal in zo’n jasje weten te proppen 😀

      1. Schiet me ineens te binnen dat de oudste zelfs een jas heeft waar binnen in de voering zelfs nog stukken hout en stenen naar beneden gezakt zijn naar de rits. Ze zijn zelfs al twee keer meegewassen in de wasmachine. Ik vind het gewoon de tijd niet waard ze eruit te vissen met een haaknaald. Ik hang ‘m gewoon weer aan de waslijn met alle harde bulten inbegrepen. En hij vindt het wel best.

        1. Hahaha!
          Nou ik snap je hoor, zou daar ook geen zin in hebben… Zolang ze blijven zitten in de jas, prima. Anders blijf je bezig.

  5. Mijn dochter verzamelde ook weleens van die prulletjes, die in mijn ogen dus prulletjes waren, maar die voor haar van onschatbare waarde bleken… op dat moment. Want meestal deed ze die dingen later zelf wel weer weg.

    1. Ik hoop dat moment ook nog mee te maken, dat ze de boel bij elkaar pakt en hup in de vuilniszak gooit. Wel zo prettig dat je dochter dat uit zichzelf deed!

  6. Dit komt mij zo bekend voor !! Mijn dochter wil ook alles bewaren! Echt van die dingen dat ik denk wat moet je daar nou weer mee??
    Meestal speelt ze er 2 dagen mee en dan is het ook weer over
    Ik gooi het altijd weg zodra het ergens in een hoek ligt
    Zo ben ik net ook weer bezig geweest met ruimen, je kan gewoon niet alles bewaren!

    1. Ja is echt zo, het is niet normaal wat ze allemaal bij elkaar weten te verzamelen. Je houdt geen plek meer over om zelf ook nog te leven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge