Zou het…?

Peinzend staarde ik naar de pasgeboren oortjes van onze tweede dochter Rose. Zou het? Krijgt ze echt flaporen? Misschien moet ze wel op jonge leeftijd een corrigerende operatie ondergaan. Sneu, vind ik. Aan de andere kant: die oren zijn dan juist typerend voor wie ze is. De enige oorzaak dat je daaraan wil laten prutsen, is dat de heersende schoonheidsidealen dat voorschrijven. Moet je dat willen? Moet een kind niet zelf een keus kunnen maken omtrent haar eigen oren? Bovendien staat hij maar aan één kant uit. Hé wacht eens… Als ik beter kijk, lijken de oren ook niet helemaal gelijk. Hypochondrie of is hier werkelijk iets aan de hand?

Lang leve Google!

Ik pak snel mijn telefoon. Waarschijnlijk staat er wel iets op internet. Geestdriftig begin ik te zoeken op de term ‘baby ongelijke oren’. Er verschijnt een waslijst met geestelijke beperkingen en aandoeningen waarbij in een vroeg stadium al geconstateerd kan worden dat er stront aan de knikker is. Goh. Met lede ogen lees ik over een syndroom waarbij de hersenen zich niet volledig ontwikkelen, te zien aan ongelijke oren. Jeetje. En ik dacht nog wel dat die mogelijke flaporen een grote bron van stress waren…

Tot zover mijn hypochondrie

Google is helemaal mijn grote vriend niet, hij laat me alleen maar van de ene paniektoestand in de andere schieten. Al na een paar dagen zie ik dat met de oren van Rose helemaal niets mis is. Ze zijn symmetrisch en staan ‘keurig’ recht tegen het hoofdje aan. In een postnatale paniekaanval leken ze inderdaad even ongelijk, waarbij ik vergat dat een babylichaam ontzettend flexibel is. Ze had misschien even op haar ene oor gelegen en meer niet.

Paniek om niks

Wat ik het vervelendst vind aan de hele situatie is dat ik me daadwerkelijk zorgen maakte om een vaag syndroom dat vrijwel nergens voor komt. Dat ik zelfs al dacht wat we konden doen als onze pasgeboren dochter een beperking blijkt te hebben en hoe we daar het best mee konden omgaan als gezin, hoe we haar het beste konden bieden. Mijn verstand komt pas weer aan bod zodra ik andere ouders in fora zie praten over soortgelijke doemscenario’s, waarbij je foto’s ziet van hun kinderen en daarmee niks mis is. Dan weet ik dat ik zelf ook overdrijf en dat over het algemeen kraamverzorgster en verloskundige afwijkingen heus opmerken.

Ik schaam me ook een beetje

Er zijn ouders  met doodzieke kinderen en ik sla op tilt van een oor dat ogenschijnlijk iets afwijkt. Dat besef ik me elke keer opnieuw wanneer ik Google er opnageslagen heb en tot dezelfde constatering kom: er is niets aan de hand. Ik kan me beter druk maken om mezelf… Misschien moet ik daar maar eens naar kijken: ‘moederlijke hypochondrie’, wie weet is dat het ongeneeslijk syndroom!


De foto van het meisje is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Moederlijke hypochondrie: over onbestaande flaporen

  1. Pingback: De superluis? |

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge