Als moeder van drie dochters doe ik mijn uiterste best om alles in goede banen te leiden. Ik vind dat ik daarbij niet mag uitvallen: als ik dat wel doe, leidt dat tot moederlijk schuldgevoel. En daardoor loop ik dus nu al een tijdje rond met een (te) zere rug.

Ik ben kapot!

Net als elke andere moeder zit ik vol liefde voor mijn meisjes. Moeten we ’s nachts opstaan, dan doen we dat (oké, heel eerlijk: meestal Ro, omdat ik vaak doorslaap) en ook voor een voeding draai ik mijn hand niet om. Overdag slepen we May overal mee naartoe in de draagzak, vinden we niet erg. Maar soms loop je tegen de muur op en in dat stadium zit ik nu. Mijn rug heeft geen zin meer in die drukte: tillen, wandelen, schoonmaken… Alles doet zeer. Zelfs slapen is lastig. Ik weet na jarenlange ervaring met mijn zwakke rug dat ik een paar dagen rust nodig heb en het is weg. Dat is alleen net even het punt; met drie kinderen heb je geen rust. Wel een enorme berg schuldgevoel.

Lees ook Bekkenklachten: wanneer hulp aanvaarden de enige optie is

Voelen ze aan dat ik vol moederlijk schuldgevoel zit?

Sommige mensen geloven dat kinderen nog vol in contact staan met de paranormale wereld en dus een soort zesde zintuig bezitten dat altijd aanstaat. Misschien klopt dat wel. Rose vindt het momenteel namelijk nog leuker dan anders om me hoorndol te maken. Ze is dwarser dan normaal en doet net die dingen waar ik even geen rug voor heb: ze klom de box in om 06.30 uur en lachte me uitdagend toe, dook in de vensterbank om naar vogels te speuren, wilde de eettafel op en verder had ze bijna nergens zin in. Ik heb het maar opgegeven. Terwijl May een middagdutje doet, schrijf ik dit blog. En we bingewatchen intussen Ernst, Bobbie en de Rest. Vast een pedagogische misser, maar de enige manier om even rust te krijgen. Alleen jammer dat mijn schuldgevoel alleen maar opbouwt. Eigenlijk hadden we moeten spelen nu.

Morgen eindelijk rust – of moederlijk schuldgevoel?

Er valt even weinig te genieten in huize Lotus Writings. Ik leef van slaapmoment tot slaapmoment en kijk uit naar morgen. De vakantie begint en dan zijn we gelukkig twee weken samen. Even de luxe om me terug te trekken, flink miserabel en zielig te voelen en misschien zelfs te ontspannen. Als het lukt, ten minste. Want meestal als die ruimte er eindelijk is, verdwijnen de klachten als sneeuw voor de zon. Of ik kan sowieso niet genieten omdat ik gewoon betrokken wil zijn bij het gezin en krijg bovenop mijn zere rug ook nog een berg schuldgevoel. En daarom gaat moeder zijn en niet samen met een pijnlijk lichaam of vermoeidheid.

Vind jij het ook lastig om dat moederlijk schuldgevoel te negeren?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge