missen

Ik beken: mijn dochter gaat logeren en ik mis haar nu al!

June gaat er even tussenuit

Eigenhandig pakte ze vanmorgen haar koffer in. Ze is niets vergeten, laat ze trots zien: mocht het gaan regenen dan is ze voorbereid, maar ook als de zon komende dagen uitbundig schijnt. Telefoon, mp3-speler, vakantieboek, dagboek… Alles zit erin, ik had het zelf niet beter kunnen doen. Ze gaat een midweek weg met haar opa en oma. Dat wordt natuurlijk één grote feestvakantie: beide nichtjes komen langs, oom, tantes en ook wij gaan een dagje op bezoek. Tijd om ons te missen, waar ze eigenlijk een beetje bang voor was, is er niet eens. Gelukkig maar!

Wat is zo’n midweek nu eigenlijk?

Als opa en oma voor de deur staan, kan ze bijna niet wachten. Blij stapt ze in. Voor de auto de hoek omdraait, steekt haar kleine handje nog even uit het raam. Ze zwaait een laatste keer en dan is het klaar. Ik sta in de volle zon met waterige ogen nog even naar die hoek te staren, besef me dat ze heus niet ineens weer terug komen rijden, probeer me vervolgens te vermannen en loop dan maar weer naar binnen met een hart van lood. ‘Een midweek. Het is maar een midweek,’ probeer ik mezelf voor te houden. ‘Je ziet haar woensdag alweer,’ praat ik mezelf moed in. Maar het helpt niet echt. Ik voel me een beetje leeg van binnen. Het is stil, zo zonder haar.

Je kind missen kan zo intens zijn

Van alle drie onze dochters weet ik nog precies waar ik heenging, die eerste keer zonder hen. Volgens mij keerde ik bij June binnen een uur al terug naar huis. En na de geboorte van Rose genoot ik van tapas en heerlijke wijn, maar een paar uur later kon ik ook niet wachten tot we weer thuis waren. Ro en ik waren welgeteld twee uur weg. Je kan dus wel nagaan wat zo’n hele midweek met me doet!

Nooit ergens laten logeren?

Wat is dat toch met moeders en het missen van hun kinderen? Niet iedereen heeft er last van volgens mij, maar hoe vaak hoor je niet dat een kind al zes jaar is en nog nooit ergens heeft geslapen? Ik kan me dat best voorstellen hoor; het is dat ik noodzakelijkerwijs al jarenlang oefening heb op dit vlak, omdat June regelmatig bij haar vader logeert. En uiteindelijk is het voor een kind natuurlijk ook goed om ergens anders te leren slapen. Ergens tussen hun achttiende en dertigste verjaardag zullen ze er immers toch voor kiezen om dat permanent te doen. Maar die kennis maakt het voor mij in elk geval niet per se makkelijker.

Aftellen dan maar

Ik ga de dagen in elk geval vast aftellen en hoop dat ze de midweek van haar leven heeft. Wanneer we haar opzoeken, kan ze me dan vertellen dat ze het verschrikkelijk vindt dat ze bijna weer naar huis moet. Dat is weliswaar niet zo leuk om te horen, maar dan weet ik in elk geval dat ze zich niet laat beperken door mijn emoties. Nu ik nog… 😉

Hoe vaak logeert jullie kindje ergens? En hoe ga jij daarmee om?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Ik beken: mijn dochter gaat logeren en ik mis haar nu al!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge