mijn eerste bevalling

Mijn eerste bevalling (deel 2): hulpeloos en alleen

Na een langdurige aanloop, is de bevalling dan toch op gang gekomen. Eindelijk vindt ze het tijd om ter wereld te komen, maar wanneer? Versuft door de medicatie probeer ik mijn weeën op te vangen, wat niet bijster goed lukt. Wat baal ik ervan dat ik mezelf zo slecht heb voorbereid op mijn eerste bevalling!

Mijn eerste bevalling: hulpeloos en alleen

Niks lijkt te helpen

“Ik trek het niet meer,” piep ik tegen één van de verpleegsters, die tijdens de ronde komen kijken hoe de zaken ervoor staan. Ze stelt daarom voor een bad voor me te vullen met warm water. Dankbaar ga ik op haar aanbod in en niet veel later probeer ik mezelf erin te laten zakken. Het oncomfortabele ligbad voelt bijna pijnlijk, de weeën blijken niet goed op te vangen in deze positie en ik heb het dan ook vrijwel direct weer gehad. “Nee, dit gaat gaat hem niet worden,” reageer ik. Ik zie irritatie ontstaan bij beide vrouwen, maar energie om me daar druk om te maken, heb ik niet.

Ik durf niets te zeggen

“Tja, hoort erbij,”bijt ze me vinnig toe, als ik even later halfhuilend uitbreng dat ik zo verschrikkelijk veel pijn heb en niet meer kan. Ik durf niets meer te vragen en begin maar te wandelen. Slaapdronken waggel ik van de ene kant van de smalle ziekenhuiskamer naar de andere, terwijl de weeën inmiddels als een storm over me heen razen. Ik dacht dat het niet erger kon, maar helaas. Voor het eerst in de zwangerschap ben ik misselijk. Ik loop naar een doucheruimte om de hoek en zak daar tegen een krukje aan om zittend de pijn op te vangen, opgerold tot een bolletje. Ik raak van de wereld en keer volledig in mezelf.

Persweeën

Zoals iedereen zegt: als de persweeën beginnen, herken je ze vanzelf – ook tijdens mijn eerste bevalling. En dat klopt, gelukkig hoef je daarvoor niet ingelezen te zijn. Opnieuw roep ik de verpleegkundigen op, wier chagrijn nog steeds niet gezakt lijkt. De eerste die binnenloopt, wil net een nieuw betoog tegen me afsteken dat ik gewoon door moet zetten als ze ziet dat het menens is. De gynaecoloog wordt direct opgeroepen, de verloskamer gereed gemaakt en zodra de beste man binnenstapt, kost het me twee persweeën voor ze geboren is.

Het kleine meisje dat negen maanden in mijn buik zat, ligt er nu schreeuwend bovenop. Ik kijk en kan alleen maar denken: “Goh, er zat dus echt een kindje in me.” Meer niet op dit moment. Compleet overdonderd door de ervaring staar ik en doe wat ik denk dat hoort, bevangen door een diepe schaamte dat die befaamde roze wolk nergens te bekennen is.

Onwennig: ik, mama?

Familieleden komen al snel langs en die avond ook wat vrienden, terwijl mijn automatische piloot flink wat overuren maakt. Een dagen dringt alles echt goed tot me door. Er biggelt een traan over mijn wang als ik in de vroege avond naar mijn meisje kijk. Ik heb een dochter. Een bloedmooie dochter, met haar gitzwarte haar en donkerbruine ogen en zo te merken een behoorlijk temperament dat doorklinkt in haar manier van huilen. En ik ben mama. Maar wat dat inhoudt, leer ik in de daaropvolgende maanden in de praktijk pas echt.

Mijn eerste bevalling was een minder fijne ervaring.
Hoe ging dat bij jou?

Zwangere vrouw – Shutterstock

Lees ook:

Eerste bevalling (deel 1)

Mijn thuisbevalling deel 1

Thuisbevalling deel 2

Thuisbevalling deel 3

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Mijn eerste bevalling (deel 2): hulpeloos en alleen

  1. Zo bijzonder de geboorte. Al leefde ik ergens ook in een roes. Je hebt er maanden na uitgekeken en dan is het moment daar. Ik heb zelfs aan mijn man gevraagd of hij mij even wilde knijpen..😁

    Hoe bijzonder dat elke bevalling zo anders en uniek is. Terwijl we allemaal hetzelfde doen, bevallen.

    1. Ja he? Er heeft daadwerkelijk een kindje in je gezeten en dat alleen is al een wonder op zich, ondanks dat dagelijks nieuwe kinderen ter wereld gebracht worden 🙂

      1. Ja echt bizar. En als ik nu naar haar kijk dan denk ik echt, heeft ze echt in mij “gewoond”. Terwijl het inderdaad een dagelijkse gebeurtenis is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge