Eerste zwangerschap: verschrikkelijke ervaring

Ik vertelde al eerder hoe belangrijk een bevallingsplan voor me was tijdens mijn tweede zwangerschap. En niet zonder reden: ik bereidde mezelf niet goed genoeg voor op mijn eerste bevalling, waardoor op het moment suprême van alles misging. Met mijn verhaal hoop ik nogmaals het belang te onderstrepen van bewuste keuzes en vooraf goed inlezen. Dat scheelt, zoals ik inmiddels weet, echt de helft. 

Vruchtwater verloren

Het is zondagavond als ik plots wat vocht verlies. Ik raak in paniek en bel mijn moeder. Zij weet vast wel of het begonnen is. ‘Mam, zou het vruchtwater kunnen zijn?’ roep ik in mijn mobieltje. ‘Jawel,’ aarzelt ze, ‘maar dat kan ik natuurlijk niet met volle zekerheid zeggen vanaf hier. Heb je de verloskundige al gebeld?’ O ja, besef ik, die vrouw schijnt er meer van te weten. Ik bel haar meteen nadat ik heb opgehangen en ze komt gelijk langs. Ik mag gaan liggen op de bank en ze toucheert me, maar zonder resultaat. Er is nog geen sprake van ontsluiting en omdat ik ook geen nieuw vruchtwater verlies, zit er vermoedelijk een klein scheurtje in de vruchtzak. Ze draagt me over aan het ziekenhuis, waar ze dagelijks bloed gaan prikken en regelmatig zullen controleren of er geen ontsteking ontstaat.

Wanneer gaat het beginnen?

Ik hoop dat de bevalling zich snel in vol ornaat aandient, maar die houdt zich koest. Pas drie dagen later voel ik voor het eerst iets dat zou kunnen lijken op weeënactiviteit. Althans, dat denk ik. Eerlijk gezegd heb ik werkelijk geen idee. Afgelopen maanden verslond ik elk boek en beetje informatie dat ik maar kon vinden over ongeboren baby’s, maar het hoofdstuk ‘bevalling’ liet ik angstvallig links liggen. Het enige dat ik ervan wist, was dat het pijn zou gaan doen. Onvoorstelbaar veel pijn zelfs, hoewel elke ex-zwangere die ik sprak volkomen vergeten leek te zijn hoeveel dat ook alweer was. Maar hoe ik mijn eerste bevalling kon herkennen of zou gaan beleven, had ik zoveel mogelijk geprobeerd te negeren.

Wéér op controle in het ziekenhuis

Daar ga ik maar weer: op naar het ziekenhuis voor een controle. De gynaecoloog trekt een latex handschoen aan, voelt even en deelt dan ontnuchterend mee dat ik een vingertopje ontsluiting heb. ‘Vrijwel niks dus,’ boort hij mijn enthousiasme de grond in. ‘Morgen gaan we je inleiden, want de kans is klein dat de bevalling vannacht op gang komt.’ Toch willen ze geen risico nemen en houden me in het ziekenhuis vannacht. Maar goed dat ik mijn vluchtkoffer heb meegenomen. Ik kan niet nalaten even naar mijn handen te staren om te zien wat dat dan is, zo’n vingertopje. Teleurgesteld zie ik dat het inderdaad betreurenswaardig is. Zeker na drie dagen wachten.

Preventieve pethidine

Ik installeer me op een kamer en leg wat spulletjes klaar om de tijd te verdrijven. Een lieve verpleegster komt binnen en vertelt hoe inleiden in zijn werk gaat. Ze stelt me gerust en zegt dat het allemaal wel goed komt. Om me nog iets van rust te geven die nacht, injecteert ze pethidine in mijn bovenbeen – een pijnstillend middel dat vier uur lang werkzaam blijft. Ironisch genoeg doet de prik trouwens behoorlijk veel pijn. Voor vertrek laat de zuster me nog weten dat dit middel ook de weeën afremt. En dan lig ik weer alleen. Voor ik wegdroom, denk ik na: hoe zal het straks allemaal gaan? Morgen ben ik moeder. Zal dat allemaal wel gaan lukken? Ik doe me heel volwassen voor, maar ben tegelijkertijd nog maar tweeëntwintig.

De bevalling is begonnen

Een paar uur later trekken scherpe pijnscheuten door mijn buik. Slaapdronken druk ik op de bel naast mijn bed. ‘De weeën zijn volgens mij begonnen,’ licht ik de verpleegkundige die dan dienst heeft onzeker in. ‘Kunnen we iets voor je doen?’ vragen zij en haar collega plichtsgetrouw. Niet echt, meen ik. Daarop vertrekken ze weer, lopen hun nachtronde weer verder. En ik? Ik heb geen idee waar ik het zoeken moet. De pijnscheuten volgen elkaar regelmatig op, steeds sneller en heftiger. Tussendoor heb ik nauwelijks nog tijd om echt bij te komen, want dan dient de volgende zich alweer aan. Ik voel me alleen en raak een beetje in paniek. Het is allemaal zo overweldigend. Wat moet ik doen?

Hoe was jouw eerste bevalling?

Lees ook:

Eerste bevalling: deel 2

Mijn tweede bevalling (ziekenhuis): ze daalt maar niet in, deel 1 en 2

Mijn derde bevalling (thuis): deel 1, 2 en 3

 

Zwangere vrouw wordt onderzocht – foto van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…