Wanneer een vriendin me vraagt hoe het gaat, tik ik een epistel vol anekdotes over de kinderen. Ik kom nergens voor in het hele verhaal. Waarom eigenlijk niet? Kennelijk vind ik het even van ondergeschikt belang dat ik meer dan mama ben?

Anekdotes over de kinderen

‘Hoe gaat het met je,’ informeert een goede vriendin via WhatsApp. Gelijk steek ik van wal met de laatste anekdotes, over hoe ondeugend Rose is, dat June het zo goed doet op school en hoe lief May is. Terwijl ik zit te tikken bedenk ik echter hoezeer mijn antwoord constant over de anderen gaat en nergens over mij. Want hoe gaat het met mij? Ergens denk ik: zolang het met de kinderen goed gaat, dan ook met mij. Maar klopt die redenatie wel? Ben ik niet meer dan mama?

Lees meer: Knus samenzijn of me-time? Een tussenweg bestaat niet

Misschien niet

Die avond leg ik het voor aan Ro. ‘Is het gek als ik alleen maar over de kinderen praat en mezelf buiten beschouwing laat? Snappen anderen dan dat het met mij ook goed gaat?’ Hij denkt even na. ‘Niet per se,’ meent hij, ‘vrienden willen ook gewoon weten hoe het met jou persoonlijk gaat. Dat is toch ook belangrijk? Zeker als je binnen korte tijd twee kinderen erbij gekregen hebt. Dan willen ze gewoon weten of jij het allemaal wel trekt en of je gelukkig bent en zo.’ Tja, nu rest de vraag dus nog steeds: hoe gaat het met mij?

Ehm…

Ik geloof echt dat ik het antwoord schuldig moet blijven. Afgelopen maanden raasden aan ons voorbij en ergens in de chaos heb ik mezelf even op pauze gezet om me grotendeels aan de kinderen te kunnen wijden. Mijn geluksmomenten bestaan dus vooral uit het zien van onze meisjes. En verder is die moederhand ook vrij snel gevuld: een goed gesprek wanneer de kinderen slapen, ongestoord een bakje chocolademousse kunnen eten of lezen op de sportschool – dan ben ik tevreden. Dus misschien klopt het wel en ben ik gewoon op het moment niet meer dan mama?

Lees meer: Waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden

Dankbaar

Natuurlijk ging het niet direct van een leien dakje. Ik moest wennen aan het idee voorlopig fulltime mama te kunnen zijn, niet meer aan het werk te gaan. Maar ik ben ook ontzettend dankbaar. We hebben heerlijke dagen samen. De meisjes overladen me met knuffels en kusjes, maken grapjes, we spelen spelletjes en lachen… Ik ben momenteel gewoon vooral moeder. Dus hoe het met mij gaat hangt onlosmakelijk samen met de kinderen. Ze zijn mijn leven. Letterlijk en dat vind ik prima zo. Wanneer ze later groot zijn (met name May dan), zal er weer genoeg tijd zijn voor Merel. En wie wil weten hoe het met de persoon achter de mama gaat, moet dus nog even wachten, denk ik…

Herken je het gevoel dat je tijdens het eerste jaar niet veel meer dan mama bent? Of bewaak je heel duidelijk je eigen identiteit?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Natuurlijk ben ik meer dan mama, maar nu gewoon nog even niet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge