Sinds ik kinderen heb, wordt de meeste tijd (en letterlijke ruimte) in- en opgevuld door hen. Me-time als moeder? Ik geloof niet dat het echt mogelijk is als je kroost zich in dezelfde ruimte bevindt…

Even me-time als moeder?

May ligt op de bank, lekker knus tegen me aan. Ik zit in ‘mijn’ hoek op de bank en kijk haar aan, ze lacht terug. Ik maak op mijn beurt weer gekke geluidjes: ‘Ja, wat doet de mama dan? Ah boeboeboe!’ kir ik. Ze schatert als ik haar buikje kriebel. De andere twee gaan onverstoorbaar verder met hun bezigheden, terwijl ik hier als een soort mad woman zit te kletsen. Ik zing een liedje en nog steeds laat iedereen me met rust. Ach, op zich logisch: ik ben niet de beste zangeres, dus misschien beter voor hun oren ook om lekker verderop te blijven zitten. Die me-time als moeder lijkt dus te gaan lukken.

Maar dan neem ik een écht momentje voor mezelf

Ondertussen ligt May in de box te slapen en een blik op Rose en June vertelt me dat ik wel even een tijdschrift kan gaan lezen. Zodra ik de inhoudsopgave bekijk, gooit iedereen zijn speelgoed weg – alsof ze het hebben afgesproken. En waar ogenschijnlijk geen plek meer is tussen de leuning en mij, ziet Rose toch kans zich op een onbenutte vierkante centimeter te wurmen. June staat achter me, haar kin rust op mijn schouders en haren kriebelen in mijn neus. Je zou het knus kunnen noemen, maar ik krijg het momenteel vooral heel benauwd.

Herkenbaar?

Op de een of andere mysterieuze manier zijn de kinderen nergens te bekennen zodra je iets aan het huishouden wil doen. Al helpt Rose me zo nu en dan ook. Maar neem even een klein ieterpieterpeuterig momentje voor jezelf en ze weten je precies te vinden. Alsof het niet de bedoeling is dat je even kan ontspannen. Ze scheuren je tijdschrift, geven je rug- en schouderklachten en zitten zodanig op je, dat je werkelijk niets meer kunt.

Knus samenzijn

Ik geef het op, leg mijn tijdschrift weg en spreid mijn armen. Ik vind het eigenlijk wel knus, zo’n groepsknuffel. Zo vaak gebeurt dat ook weer niet. Van een beetje liefde is nooit iemand slechter geworden toch? Genieten van mijn me-time doe ik wel als de kinderen naar school zijn en/of op bed liggen. Dan neem ik het ervan op een halve bank, eet chocolademousse zonder te hoeven delen en kijk op televisie wat ik zelf wil. Want hoewel ik het heus gezellig en knus vind, zijn die momentjes me ook lief.

Herken je dit? En denk jij ook dat me-time als moeder een soort mission impossible is (als je kinderen in dezelfde kamer zijn)?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Me-time als moeder? Moet je dat nog willen?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge