Papa’s meisje

Toen ik zwanger was van Rose, zocht Ro grondig uit hoe het ouderschapsverlof op zijn werk geregeld was. Dat we van de regeling gebruik wilden maken, stond als een paal boven water. Hij wilde direct vanaf de geboorte betrokken zijn bij de kinderen. En dat het een succes is, blijkt wel uit de band die hij met onze meisjes heeft. Maar May spant toch wel de kroon! Zij is zo duidelijk papa’s meisje dat het soms wel heel grappige situaties oplevert:

Gevonden sok

May stiefelde vorige week met haar ziel door de huiskamer; op zoek naar iets om mee te spelen maar niets was leuk genoeg – zo’n bui. Vanuit het niets verscheen toch een gigantische glimlach op haar gezicht. Ze bukte en raapte een zwart voorwerp op. ‘Papa!’ Toen ik beter keek, zag ik dat ze een (let wel: gedragen!) sok in handen had van haar vader. De schittering in haar ogen verried die onmetelijke liefde voor haar papa. Ze liet de sok eigenlijk bijna niet meer los en bleef ernaar staren, net alsof ze zojuist een heilig relikwie had gevonden.

De sleutel in het slot

Zeker nu ze grieperig is en hele dagen zwelgt in haar eigen misère, is ze niet het vrolijkste meisje. Sterker nog, ze lijkt niets meer leuk te vinden. Ik vind het heel zielig, maar lijk weinig verandering teweeg te kunnen brengen. Even later blijkt hoe persoonlijk dit is. Wanneer Ro arriveert na een dag werken, zie ik plots het geluk weer van haar gezicht spatten: hij is thuis! Whoop, there goes another motherheart!

Gezellig foto’s kijken

May komt aanlopen met een fotoboekje. Ze wil graag ‘lees’, zoals ze dat zelf noemt. Prima, ik neem haar op schoot, Rose gaat naast me zitten en we beginnen te bladeren. We benoemen iedereen die voorbij komt. En dan is daar (ja, je raadt het vast al) papa! Prompt wil ze niet verder bladeren. Met een verliefde blik blijft ze naar de foto staren. ‘Papaaaa, papa!’ prevelt ze. Als papa’s meisje eindelijk weer gaat spelen, blijkt dit niet voor lang. Zo’n beetje elk kwartier komt ze terug naar de bank om opnieuw in het fotoboekje te kunnen staren.

‘Ik bel je zomaar even op!’

Zodra ze de telefoon te pakken heeft, roept ze hoopvol papa. Want waarom zou je wachten tot hij thuiskomt als je hem tussendoor ook kunt spreken?

In de weekends lekker samen met het gezin?

Voor May niet. Haar maakt het vrij weinig uit wat de rest doet. Als zij maar lekker met haar vader kan kroelen, op zijn arm mag zitten en met hem kan gaan puzzelen…

Gelukkig kroelen we veel samen als papa werkt! – tussen het adoreren door natuurlijk 😉

Hoe gaat het bij jullie thuis? Is je dochter echt papa’s meisje en lijken de jongens gekker op mama? Of eerlijk verdeeld?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Onvoorwaardelijke liefde – May is duidelijk papa’s meisje!

    1. Haha zo klein en eigenwijs als ze dan kunnen doen he? Maar wel heerlijk om ze te zien genieten van je man! (Wel fijn dat je nu zelf weer favoriet bent)

  1. Hoog smeltfactor deze blog. Zo schattig. Mijn vriend heeft ook een papadag en brengt de kleine iedere avond naar bed. Dat merk je echt. Als de kleine ik een sprongetje zit, is het alleen maar mama. Maar verder knuffelt hij erg graag met papa en glundert hij als papabl thuiskomt en wappert vrolijk met zijn armpjes naar hem. Ook als hij ziek is, slaapt hij graag bij papa.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Navelbreuk update #1My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge