mama zeggen

Dat je kinderen mama zeggen: ooit keek je daarnaar uit…

Mama zeggen: de eerste keer is een mijlpaal, daarna hoor je het bij elke handeling die ze verrichten. Gelukkig heb ik dé oplossing!

Mijlpaal: de dag dat je kinderen mama zeggen

De eerste keer dat je kinderen ‘mama’ zeggen is iets om te onthouden. Zeker als je kleintje al maandenlang papa zegt. Ik weet nog hoe verguld ik rondliep op de dag dat June me voor het eerst aansprak met mijn alter ego. En gister gebeurde het me weer. Rose zei voor het eerst: ‘Mama!’ Niet eens omdat ik haar aanspoorde het te zeggen, maar gewoon, vanuit zichzelf. Ze wilde mijn aandacht trekken, en of dat lukte! Ik liet direct alles uit mijn handen vallen en snelde haar kant op. Waarom ze me riep, weet ik eigenlijk niet eens. Volgens mij probeerde ze gewoon uit wat zou gebeuren als ze me mama noemde.

Lees ook: Praten voor beginners: Rose begint te kletsen en dat is best grappig 

En ze had meteen de smaak te pakken

We gingen even later naar de indoor speeltuin. May droeg ik bij me in de draagdoek en we zaten daar, tussen de bontgekleurde ballen, een beetje te zijn. En ineens riep Rose weer: ‘Mama!’ Ik voelde me meteen trots als een pauw, maar al snel ging het: ‘Mama, mamamama!’ Zo snel als lukte, liep ik haar kant op. Ze buitelde over de schuimrubber kussens heen, klom op zo’n omgekeerde driehoek en gleed ondersteboven weer naar beneden. ‘Knap hoor,’ prees ik haar met een grote glimlach. Dat wilde ze horen, zag ik aan haar trotse uitdrukking. Vanaf dat moment moest ‘mamamama’ overal met haar naartoe, haar in het vliegtuig zetten, met haar van de glijbaan. Precies wat je al die maanden wilde horen, toch?

Of niet?

Twintigduizend mama’s later liep ik namelijk in de keuken rond met onze lieftallige dreumes op mijn arm. Ik moest even iets snijden en zette haar neer. Er volgde een bijna zielige “mammie!” (wat ik overigens wel heel schattig vond) en daarna weer een heleboel mama’s, gevolgd door luid gegil. Ook onder de douche kwam ze kletsnat bij me knuffelen, omdat ze het water ineens best spannend vond. Ineens herinnerde ik me weer hoe het gaat na de eerste keer dat je kinderen mama zeggen. Op een gegeven moment wordt het namelijk best wel heel vaak. Bij elke handeling die ze verrichten. En dan denk je met weemoed terug naar de tijd dat ze het woord nog niet kenden (erg hè?)

De oplossing voor al dat mama zeggen

Ik herinnerde een tegeltjeswijsheid: als ze nog niet kunnen praten, kan je niet wachten op de eerste keer ‘mama’. Zodra kinderen hem eenmaal onder de knie krijgen, verlang je terug naar toen ze nog niet spraken. Nou is dat wel heel cru gezegd, maar het bevat wel een kern van waarheid. Ik ben ontzettend trots, maar ga ook maar meteen heel fanatiek oefenen met papa!

Vond jij die eerste keer mama zeggen (of papa natuurlijk) ook zo speciaal?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge