Kriebelende hoofden

Zodra het ‘schoolseizoen’ weer is geopend, ben ik alerter dan een moederzwaan. Waarom? Ik ben doodsbang voor luizen. Wanneer hier vaker dan drie keer per dag op het hoofd gekrabd wordt, rinkelen bij mij direct alle alarmbellen. Het zal toch niet? Hypochonder dat ik ben, krijg ik dan vaak zelf ook gelijk jeuk en is er geen houden meer aan. Alle hoofden moeten door de controle en ik rust niet voor ik met zekerheid kan stellen dat niemand besmet is.

Lees ook Jeuk! Alles dat je moet weten over de superluis

Waarom die angst voor luizen?

Op de vorige basisschool heerste eens een epidemie. In een klas met zes kinderen ontkom je er niet aan. Het is een beetje net als zo’n knuffel die bij iedereen komt logeren; ooit komen ze ook bij jou langs, alleen weet je niet wanneer. Het viel me op dat June vaker dan normaal op haar hoofd krabde. Maar omdat we al maandenlang de dans ontsprongen, vermoedde ik dat het vast wel zou meevallen. Ik nam het iets te licht op en controleerde wel, maar kennelijk niet goed genoeg. Het duurde vijf dagen voor ik er eindelijk eentje ontdekte.

Oog in oog met de luis

Plots zag ik hem rennen, zo over haar haren heen. Mijn hart sloeg een slag over, mijn handen werden koud en ik voelde paniek. Ik heb namelijk een afkeer voor zo’n beetje alles dat valt onder de noemer ‘parasiet’ of ‘insect’, luizen zijn geen uitzondering. De enige die me kon helpen was mijn moeder, meende ik. Hoewel mijn zusje en ik nooit luizen hebben gehad, wist zij vast wel wat ik moest doen. Halfhuilend belde ik haar op, ondertussen deed ik een sneue poging mijn eigen angst niet op June te projecteren. Die beesten zaten uiteindelijk immers wel op haar hoofd.

Shampoo en ‘luizen pluizen’

Braaf volgde ik de voorschriften en kamde zo een paar van die ‘kriebelbeestjes’ uit haar haren. En toen begon het echte werk. Niet alleen de luizen moesten verwijderd, ook alle neten en larven. En dat 14 dagen lang: stel dat je een neet mist of een larve, dan heb je binnen een paar weken datzelfde probleem weer rondwandelen. Moet je niet hebben natuurlijk! Drie dagen lang heb ik Junes haar handmatig uitgeplozen, letterlijk: haar voor haar. Alleen zo kon ik zeker weten dat álles weg was. En al schijnt het onnodig te zijn, alles moest gestofzuigd, in de wasmachine en vriezer. Pas na een paar weken keerde de rust ogenschijnlijk terug. Moet er alleen niet gekrabd worden!

Taboe

Een van de vervelendste dingen aan die luizen is toch wel het taboe dat heerst. Ik weet bijvoorbeeld zeker dat toen iedereen ze heeft gehad, maar niet iedereen was daar open in. Zo konden ze lekker blijven rondlopen van hoofd naar hoofd en duurde het veel langer voor het probleem was opgelost. Als ouders stoppen zich te schamen (uiteindelijk houden ze veel meer van schone hoofdjes dan vieze en het kan iedereen overkomen), is het toch veel eerder opgelost? Daar zijn we allemaal bij gebaat, lijkt me zo.

Hebben jullie weleens last gehad van hoofdluis? En hoe loste je dat op?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Luizen? Alleen al spontaan jeuk wanneer ik erover praat!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge