Los lopen en winkelen

We zijn onderweg naar het centrum. May zit lekker stevig vastgesnoerd in de kinderwagen, maar Rose mag los lopen. Ik vind het spannend. Aan de reacties van medewandelaars te horen, ben ik niet de enige: vrijwel iedereen wenst me succes en prijst me met mijn dapperheid. We oefenden al eerder met kleine stukjes, maar die waren altijd afgeschermd. Ze luisterde niet altijd, maar het ging steeds beter. En daarom zijn we nu dus begonnen aan het echte werk. Ik hoop maar dat alles goed gaat!

Lees ook: Zelf wandelen: uitdagingen met een dreumes

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen

Het gaat verbazingwekkend goed. Ze gedraagt zich zowaar voorbeeldig! Bij de bakker eet ze op haar gemak een koekje op terwijl ze gedwee achter me aan slentert en doet geen enkele poging nog een koekje te pakken bij vertrek. Vervolgens lopen we naar de supermarkt en ook daar staat ze rustig naast me. Om de feestvreugde compleet te maken, pakt ze bij de ingang een mandje en is klaar om me te helpen. Ik wil niet veel zeggen, maar dat los lopen lijkt zo zijn voordelen te hebben! Op een klein debacle bij de druiven na, gaat het prima.

Nog even langs oma

Ik heb de smaak te pakken en loop nog even langs mijn moeder. Een voorzichtig lentezonnetje verwarmt ons en Rose wandelt nog altijd met me mee. We bewonderen de boten in de rivier, lachen om een fuut die steeds weer onder water duikt, ruiken aan bloemetjes en zien van alles! De stress vloeit van mijn schouders. Sterker nog, ik overdenk serieus om de dubbele kinderwagen lekker op de vliering te zetten. For the time being was hij handig hoor, maar tegelijkertijd ook zwaar en log. Hopelijk houdt ze dit los lopen vol!

Te vroeg gejuicht…

Een week later gaan we nog eens naar het dorp: eerst de bakker, dan de supermarkt. Op de heenweg lijkt het al mis te gaan: ze loopt lukraak de weg op en vindt het hilarisch dat ik daar kwaad op reageer. Dat maakt alleen maar dat ze het nog eens wil proberen. In de supermarkt graait ze een snoeptomaatje uit de bak en stopt hem in haar mond voor ik kan reageren, ontsteekt in woede als ik geen witlof wil en loopt constant bij me vandaan. Zuchtend snoer ik haar weer vast in de kinderwagen en geef een Dorakoekje. Stil, maar verdrietig knabbelt ze door. Nou ja, we wachten nog maar even met los lopen. Komt vanzelf wel goed!

Laat jij je kindje al los lopen? Wanneer maakte jij die beslissing?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Dreumes oefent met los lopen – je zou van minder wanhopig raken!

  1. Ik heb ook al een beetje schrik om deze zomer met Julia en baby in de koets op pad te gaan. Ze wil nooit een hand geven en kan soms ook plots weglopen. Ik vestig mijn hoop op een meerijplankje, maar waarschijnlijk is het ijdele hoop

    1. Snap ik helemaal! Zo’n plankje is een idee, hoop dat ze wel blijft staan. Je hebt ze ook in stoelvorm. Maar goed als de plank geen optie is, dan het stoeltje waarschijnlijk evenmin 😊

      Hopen op een wonder, allebei! Wie weet lopen onze meisjes binnen een paar maanden keurig in de pas…..

  2. Ik ben ook blij dat ik van de dubbele kinderwagen af ben, al is onze huidige ook best lomp. Maar toch ook een uitkomst met die ukkies.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge