Weinig liefde tonen in het openbaar

‘Mooie blog, zoiets heb je voor mij nog nooit geschreven,’ merkt Ro lachend op wanneer hij de felicitaties aan mijn vader leest. Gevoelsmatig is daar niets van waar. Desondanks, als ik even later eens door mijn afgelopen publicaties scroll, zie ik dat er inderdaad een ode aan mijn lieve man ontbreekt. Waarom eigenlijk? Misschien omdat we sowieso niet zo zijn van het liefde tonen in het openbaar? Op onze Instagram-profielen staan bijvoorbeeld ook maar drie foto’s samen. Gemiddeld elk jaar dat we samen zijn één. Laat staan op Facebook, waar hij helemaal de Grote Onbekende is.

Lees ook: Je vaderschap kan niet echt beter, geloof ik – en 9 andere antwoorden 

Mijn spiegel, steun en toeverlaat

Dat betekent echter niet dat ik hem niet heel hoog heb zitten. In tegendeel, niemand die me zo laat lachen als hij en waarmee ik zulke diepe, eerlijke gesprekken kan hebben. Hij weet door de zuurste buien heen te prikken, begrijpt me soms beter dan ik zelf doe en laat me nieuwe dingen proberen. Als ik piepend mijn angst voor hoogtes overwin in een gigantisch reuzenrad, dan steunt hij me. Wanneer ik keihard mijn hoofd stoot op de bankrand ligt hij op de grond van het lachen. We ergeren ons vooral bij elkaar aan de eigenschappen die we zelf ook bezitten. Maar waarderen juist weer waar het onszelf aan ontbreekt.

De beste vader

Los daarvan is hij werkelijk de beste vader die ik voor de kinderen had kunnen wensen. In huis neemt hij een gelijkwaardig deel van de huishoudelijke taken op zich, omdat hij vindt dat ik met twee kleine kinderen overdag net zozeer een fulltime baan heb als hij. Op de dagen dat hij zelf thuis is, vervelen ze zich geen seconde. Hij gaat erop uit met ze of bouwt de bank om tot hut, drinkt liters zogenaamde thee en helpt ze keer op keer de glijbaan af. Echt, hij is vader in de mooiste en beste zin van het woord.

Back-up!

En tot slot staat hij compleet achter mijn dromen. Hij geeft me tijd die ik nodig heb om blogs te schrijven of te werken en heeft altijd in me geloofd, ook toen ik dat zelf niet deed. Als ik hem vraag, neemt hij de tijd om rustig de teksten door te lezen en voorziet me waar nodig van commentaar. Dus kortom, ik heb echt de voor mij ideale man naast me staan (en dan heb ik zijn uiterlijk nog niet eens besproken!) en hoewel bedoeld als grap, hij had best gelijk dat het ook weleens gezegd worden.

Hoe is jouw partner als ouder?
En kiezen jullie wel voor liefde tonen in het openbaar?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Liefde tonen in het openbaar? Bijna nooit, maar vandaag wel!

    1. Dankjewel Mary-Lou!
      Misschien ook wel de reden dat ik het niet eerder gedaan heb: wilde niet opschepperig klinken, maar heb gewoon echt heel erg geboft ja!

  1. Wat een lief artikel! Ook mij man is een lieve, betrokken vader. Soms vind ik dat hij te veel werkt (ook omdat hij voor mijn gevoel veel onze dochter mist) maar ik weet waarvoor hij het doet. (voor ons) De weekenden zijn daarom heilig!

    1. Dankjewel!

      Fijn dat jullie die tijd echt samen hebben. Dat is dan idd heilig, voor hem een beetje bijkomen en vooral veel leuke dingen doen met elkaar, of dat nu thuis is of buitenshuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge