Laat mij maar!

Had ik al gezegd dat ik heel slecht ben in het uit handen geven van dingen? Het is soms jammer voor June die al regelmatig plaats moest maken, omdat ik het ‘wel even’ zou doen. Maar heel af en toe komt het haar ook wel goed uit. Afgelopen december werd ze namelijk verwend met een enorme manege van Lego Friends. In de doos zaten maar liefst vier boekjes. Gegarandeerd bouwplezier? Niet echt. Al na drie plaatjes had ze eigenlijk geen zin meer. ‘Mama, wil jij misschien helpe…?’ vroeg ze. Voor ze goed en wel uitgesproken was, zat ik pontificaal tussen de opengescheurde zakjes Lego. Dit varkentje zou ik wel even wassen!

Lees ook: Samen knutselen haalt niet het beste in me naar boven

1, 2, 3, paardentrailer

Oude tijden herleefden, terwijl ik het ene na het andere zakje openscheurde en de plaatjes nauwgezet volgde. Intussen zat June op bed een boek te lezen. Onvoorstelbaar, ik heb als kind jarenlang plezier gehad van Lego en begreep niet dat zij niet minstens zo genoot. Binnen de kortste keren stond er een trailer. ‘Leuk hè?’ vroeg ik stralend van trots. ‘Hm? Ja hoor, leuk,’ was haar lauwe reactie. Onverminderd vrolijk puzzelde ik door met de gekleurde steentjes. Misschien zou haar blijdschap terugkeren wanneer de hele manege in elkaar stond.

De volwassen plicht

Helaas voor mij tikte de tijd door en moesten we op een gegeven moment toch echt gaan eten. Balend als een kind (maar echt, opgroeien is relatief) zette ik de spullen netjes bij elkaar in een hoek van haar slaapkamer. ‘We gaan binnenkort verder,’ beloofde ik haar. Ik had namelijk nog een restje hoop: ze zou vast vanzelf gaan inzien dat het leuk was. Toch? De dagen hierna kwam er echter helemaal niets van het spelen met de Lego en het daarop volgende weekend sliep June bij haar opa en oma.

Dertigplus en spelen met Lego?

Dat weekend sliep Ro bij me. Ik vond het eigenlijk nogal gênant om te zeggen, maar stiekem wilde ik eigenlijk wel door met de manege. Maar tot mijn grote verbazing en blijdschap vroeg hij: ‘Zullen we als verrassing de stallen afmaken?’ Dolenthousiast zat ik al bijna weer tot mijn oren tussen de steentjes, toen ik besefte dat ze het misschien niet leuk zou vinden. En dan hadden we daar als twee dertigplussers toch het speelplezier van een kind zitten vergallen. Nee, we moesten het maar laten. Als ze het samen met ons wilde doen, kon het van de week nog wel. Een beetje balend lieten we de manege voor wat het was.

Geen wederzijdse trots

Zelf waren we best trots over zoveel zelfbeheersing. Na terugkomst vertelden we ons plan, maar ook dat we haar wilden laten meespelen en dus niets hadden gedaan. Teleurgesteld staarde ze terug. ‘Had het maar gedaan, ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk om te doen. Het is zoveel.’ Verbluft keken we terug. Tjonge… Sta je dan met je goeie gedrag. Helaas voor haar kwamen we er in dat huis niet meer aan toe; de manege raakte in de vergetelheid, net als ons enthousiasme. Inmiddels wacht hij hier op zolder op de volgende generatie. Maar dat ik dan bij de bouw aanwezig ben, staat als een paal boven water!

Heb jij weleens (iets te) enthousiast willen spelen met het speelgoed van je kinderen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

14 Replies to “Lego zorgt voor tijdloos speelplezier (ook voor dertigplussers)

  1. Ik kan mij echt verliezen in (het spelen met) speelgoed. Kan niet wachten tot de tijd van barbies, knutselen kastelen bouwen. Ik vind het speelgoed van VTech nu al zó leuk. Wij hebben nu een speelhuisje in de tuin. Ik heb er al ingezeten hoor. En bedenk nu dat het ook leuk is om een tafeltje en stoeltje te kopen om er voor te zetten of een wasrekje. Haha, ik sla nogal door zo te lezen 😁

  2. Weer hardop gelachen!

    Die vraag kan ik beter aan mijn man stellen. Eens even kijken:
    – een op afstandbestuurbare auto waar 2 peuters in passen en nu staat te verstoffen
    – een racebaan
    -bestuurbare helikopters
    -een veel te grote tweepersoons skelter met kar
    -…

    1. Haha!! Geweldig, mannen blijven ook net kinderen hoor… Hoewel ik stiekem ook best een bestuurbare auto zou willen 😉

      1. Ja dat moet ik eigenlijk ook bekennen.

        Ik vond trouwens dat vishengelspel op batterijen altijd leuk bij andere kinderen thuis. Inmiddels kon ik me uitleven bij de peuterspeelzaal. En make-uppoppen mocht ik nooit. Maar die koop ik met vier zonen ook niet. Wieweet als ik oma ben mag ik die tijd nog inhalen 😂

        1. Die hebben wij pas ook weer gevonden, is idd leuk. Laatst liep ik langs de slaapkamer van onze oudste en hoorde dat ze toch nog even alleen dat spelletje zat te spelen 😀

          Hier precies zo, hebben er wel eentje gehad. En eigenlijk is dat best leuk, voordoen hoe je het haar en de make-up kan doen. Zou mooi zijn, je hebt in principe in elk geval vier keer kans op een kleindochter 😉

  3. Wij kunnen niet wachten op de duplo. Haha. Manlief staat al in de speelgoed winkel te kijken wat ie oh nee Emily wil

    1. Hahaha! Grappig hoe je met een kind soms je tweede jeugd herbeleeft! Ik wilde ook perse de treinenset van Hello Kitty (officieel voor de oudste), helaas nooit gekregen van Sinterklaas 😉

    1. Haha ja hoor, vind ik wel! Ik vind het ook nog steeds leuk om te schommelen. Blijf toch altijd een klein beetje kind..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge