peuterbed

Van ledikant naar peuterbed, hoe bevalt dat in de praktijk?

Tijd voor de overstap naar een peuterbed?

Een aantal weken geleden schreef ik een uitgebreid artikel over de overstap van ledikant naar peuterbed. We twijfelden al een tijdje over Rose. Aan de ene kant omdat we ons afvroegen hoelang we de beslissing nog voor ons konden uitschuiven. Ze klom inmiddels al zelfstandig haar bed uit en stond een paar keer onverwachts in de slaapkamer. Wat als ze nu een keer van de trap zou vallen, omdat we het hekje waren vergeten dicht te doen? Aan de andere kant vreesden we dat het dan helemaal feest zou zijn. Want waarom zou je nog in bed blijven liggen als je geen enkele barrière meer hebt tussen jou en de buitenwereld?

Merel onderzoekt!

De onderzoeksresultaten waren verrassend en boden ons meer dan genoeg stof tot nadenken. De opmerkingen dat kinderen bleven liggen, vonden we erg hoopgevend. En het feit dat bijna geen enkele moeder echte problemen had ondervonden tijdens de overstap ook. In die zin vond ik zelf heel prettig om feedback van andere ouders te krijgen. Waar liepen zij tegenaan, welke tips hadden ze voor andere ouders? Met al die informatie in ons achterhoofd besloten Ro en ik die avond te gaan discussiëren over alles. Maar die discussie bleek niet echt nodig in de praktijk. We waren eigenlijk al meteen overtuigd. De rest van de tijd besteedden we vooral aan het wanneer en hoe.

Stappenplan voor de overstap van ledikant naar peuterbed
  1. Bepaal de datum (handig is een weekend; je kindje kan overdag nog even spelen in zijn of haar kamer en op die manier aan het bed wennen).
  2. Bespreek de overstap. Wij koppelden het aan haar zindelijkheid: je hebt geen luier meer nodig, dus daar hoort ook een bed bij voor grote meiden. Dat sprak aan! Zodra opa en oma het bed kwamen brengen, kon ze niet wachten tot het stond.
  3. Hou het ledikantje achter de hand – één van de meest gegeven tips. Wij zetten het wegens ruimtegebrek in onze slaapkamer, maar hij was daardoor zo dichtbij dat hij in geval van nood direct terug kon.
  4. Zorg verder voor rust. Gebruik hetzelfde bedritueel als normaal, klop het allemaal niet te veel op en wacht af. Volgens mij merk je snel genoeg of je kindje inderdaad toe is aan de overstap.
  5. Sluit het traphekje! Misschien was dit geen gewoonte omdat je kindje niet uit het bedje klom, maar nu heeft hij of zij natuurlijk vrij spel.
De eerste avond, vol doemscenario’s

De eerste avond vond ik reuze spannend. Zou ze daadwerkelijk blijven liggen? Stiekem had ik er een hard hoofd in. Waarom zou ze? Uiteindelijk is Rose de grootste durfal van de drie en vindt het een sport om lekker ondeugend te zijn. Ik zag doemscenario’s voor me. Dat je rustig televisie kijkt en je wezenloos schrikt van een klein meisje dat onhoorbaar de trap afsluipt en plots in de woonkamer staat. Of nog erger, midden in de nacht. Bovendien is ze een ochtendmens (en ik niet). Hoe zou dat allemaal verlopen? Een meisje dat om 05.30 uur klaar wakker is alle vrijheid geven? Hoe slim is dat?

De verrassende praktijk

Misschien niet heel verrassend trouwens, zeker niet als je mijn andere blog ook hebt gelezen. Maar voor mij (ons) was dit toch een uitkomst waar we eigenlijk nauwelijks rekening mee hielden. De eerste avond verliep nagenoeg vlekkeloos. Tijdens het voeden van May kwam ze vooral veel bij ons zitten kwebbelen, maar toen ik eenmaal de deur achter me sloot, was het weer stil. De volgende ochtend maakte Ro haar om 07.00 uur zelfs wakker, zo heerlijk had ze liggen slapen. We merkten dat ze zelfs zo gelukkig is met de overstap, dat ze later die ochtend terug rende naar haar kamer om op bed te kunnen spelen. Missie geslaagd dus!

Nu May nog?

We kozen bewust voor één bed, hoewel ze met elkaar op één kamer liggen. May vond het razend interessant allemaal, zo’n peuterbed. Maar toch willen we nog even wachten met haar. Ten eerste heeft zij niet die behoefte om uit bed te klimmen en ontbreekt daardoor die echte noodzaak, die bij Rose wel bestond. En daarnaast zoekt zij veel vaker de geborgenheid op. Zowel bij ons (in de vorm van knuffelen), als in bed (met een slaapzak). Het weghalen van haar vertrouwde ledikant is misschien nog wat vroeg. Wel klimt ze graag in het peuterbed zodra we in de slaapkamer komen. Dus dat zij op niet al te lange termijn ook over mag, is zeker. Maar wanneer zal de tijd ons wel leren!

Hebben jullie moeilijkheden ervaren tijdens de overstap naar een groter bed (meegroei-, peuter- of eenpersoonsbed)?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

11 Replies to “Van ledikant naar peuterbed, hoe bevalt dat in de praktijk?

  1. Leuk om te lezen dat het goed is gegaan!
    Als ik ’s morgens ga douchen mag Joas (17mnd) in zijn ledikantje spelen (lees: wachten). Vorige week kwam hij ineens de douche binnengelopen. Ik stond echt even raar te kijken. Dan maar een slaapzak aan als hij moet wachten. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat hij in een groot bed belandt. #klimgeit
    Marieke onlangs geplaatst…Speeltapijt Fun CityMy Profile

    1. Oeh dat is even schrikken, soms verrassen ze je echt met hoe ver ze al zijn he? Inderdaad, die slaapzak is een goede tussenoplossing. Snelle jongen! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge