Laksheid

Tijdens mijn zwangerschappen nam ik noodgedwongen stapjes terug. Eerst van een fulltime naar een parttime baan (Rose), later kon ik de weg van huis naar school niet meer lopen zonder halverwege te moeten rusten (May). Het was niet te voorkomen dat Ro mijn ‘taken’ binnen het huishouden en gezin steeds meer op zijn bordje kreeg. Ook June sprong soms bij om de lasten te verlichten. Ik vond het verschrikkelijk. Het zit niet in mijn aard om zo afhankelijk te zijn van anderen en te verzaken uit laksheid, dus waar ik even kon deed ik toch wat wel mogelijk was. Dat ik die eigenwijsheid achteraf soms moest bekopen met pijn, tja, dat was dan maar zo.

Lees ook: Ontzwangeren? 10 herkenbare tekenen dat je op de goede weg bent

Gewenning

Toch ontkwam ik niet aan een stukje gewenning. Waar ik in het begin van Rose’ zwangerschap nog prat ging op alles samen blijven doen en zo min mogelijk beroep doen op anderen, kon ik tijdens de zwangerschap van May weleens genieten wanneer ik in de watten werd gelegd. Vooral als ik moe was en dorst had, ik hoefde maar te kikken en Ro haalde het voor me. Als het dan toch niet lukt, kan je je er maar beter een beetje bij neerleggen toch? Het werd uiteindelijk toch een beetje laksheid. Wanneer ik geen zin had, bleek mijn energielevel aanzienlijk lager dan als ik laaiend enthousiast over iets was. Erg, maar wel waar.

Bijna een jaar na de bevalling

Inmiddels zijn we al bijna een jaar verder. Nog steeds bemerk ik sporen van die laksheid. Soms, wanneer ik dorst heb en geen zin om op te staan, kijk ik Ro en June hoopvol aan – tot ik besef dat ik zelf weer aan de bak kan en mag. En ook gisteravond. Ik schuifelde richting de keuken om iets te drinken te pakken, toen ik een roze kinderwagen voor de schuurdeur zag staan. Het is 21.15 en ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om nog iets te doen. Ik zat net lekker te bloggen en wil eigenlijk terugkeren naar mijn bureaustoel. ‘Die fiets staat nog buiten,’ laat ik terloops vallen, ‘wie zet hem eigenlijk altijd binnen?’ Overbodige vraag natuurlijk, maar Ro is de beroerdste niet en antwoordt dat hij hem in de rust van de halve finale Champions League wel in de schuur zet.

Schuldgevoel

Ergens ben ik wel blij dat hij dit zegt. Ik voel me op slag schuldig dat ik dit rotklusje in zijn schoenen wilde schuiven, puur omdat ik geen zin meer had nog iets te doen. Zuchtend loop ik naar de gang, trek mijn gympen aan en klaar het klusje binnen nog geen minuut. Deed ik hier nu zo moeilijk om? ‘Best lekker buiten,’ deel ik eenmaal terug in de huiskamer ongevraagd mee. En warempel, nu heb ik geen zin meer om te bloggen, maar zou ik het liefst nog even gaan genieten van de laatste avondzon in de achtertuin. Is het ooit goed?

Proactiviteit?

Ik baal wel een beetje dat de zwangerschappen me uiteindelijk toch best gemakkelijk hebben gemaakt. Waar is die Merel gebleven die altijd alles in handen wilde houden en proactief zaken regelde voor dat anderen doorkregen dat het überhaupt nodig was? Waarom stel ik dit soort klussen liever uit in plaats van ze direct met wortel en tak uit te roeien? Nou ja, ik heb het van mezelf door, dus het komt vast allemaal wel goed, maar handig is anders.

Herkenbaar? Of totaal niet?
(In dat laatste geval hoor ik graag de ultieme tips om ook van mij die goed georganiseerde, altijd opgeruimde huismoeder te maken)

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

16 Replies to “Laksheid door de zwangerschappen: tegenwoordig komt van uitstel afstel

  1. Altijd lastig. Sinds ik de boeken van Marie Kondo lees, wil ik heel graag opruimen. Nu ingesteld dat we ieder weekend minimaal een uurtje op zolder beginnen. Tussendoor doe ik zelf heel veel. Maar ja, weinig en versnipperde tijd. Dus dan is opruimen zeker geen prio…

    1. Dat is toch dé opruimgoeroe?
      Gekke vind ik aan opruimen altijd dat het van tevoren zoveel weerzin kan geven, maar eenmaal klaar zo’n ontzettend licht en fijn gevoel. Wel goed dat jullie het zo aanpakken. Vaste tijden zijn helemaal geen gek idee om eens te proberen!

  2. Pfoe, herkenbaar. Ik heb echt een gebrek aan discipline. Ik ga nu maar ns bedenken of ik de was al op ga hangen 😁😂

    1. 😂 haha! Is het gelukt?
      Vandaag eigenlijk te lekker buiten, mooi moment om veel te genieten met en van emily 😉 was komt wel weer!

  3. Heeeeel herkenbaar! En ook hier zo’n lieve echtgenoot die zonder morren zo’n klusjes doet en al zeker dat schuldgevoel er na 😉
    Ik wacht ook nog op DE tip om de ideale huismoeder te worden.

    1. Wie weet reageert nog iemand die de ultieme tip heeft. En anders maar een enorme kast kopen met goed sluitende deuren om alles in een keer in te gooien!

  4. Afgrijselijk herkenbaar. Tot op de komma 😀 Ook het antwoord ‘dat doe ik wel in rust’. Daar kan ik nou net helmaal niks mee. Gaat ie dan toch vergeten 😉
    Stel je een vraag om je rust te bewaken, krijg je er een gevecht met jezelf voor terug 😅
    Ik leer mezelf aan daa wat laconieker in te gaan worden 😁

    1. Fijn dat het herkenbaar is. Hoewel mn vriend vrij punctueel en opgeruimd is (veel meer dan ik), voel ik me dan toch automatisch schuldig. Maar misschien meer loslaten ja.. Alleen hoe? Heb je geen tips? 😊

      1. ‘Ask yourself: will this matter a year from now?’ Als je antwoord nee is dan ga je iets anders doen. Na 50x begint het te werken. Nu, na 100x, of zo, lukt het steeds beter. Hihihi. Was een facebook Gansje van maanden geleden. Maar hij werkt wel. Uiteindelijk 😉

  5. Heeeeel herkenbaar
    Overdag gaat het altijd wel goed. Met 3 kindjes ben ik altijd bezig
    Maar als ze eenmaal op bed liggen en ik heerlijk op de bank een serie aan het kijken ben heb ik echt geen zin meer om oo te staan
    Mijn gedachten dan:
    Morgen weer een nieuwe dag 😬

    1. Haha ja precies, dan is je werkmodus uit en heb je nergens echt zin in 😊 behalve misschien wat chocola en tv kijken idd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge