‘Oh joh, loopt die van jou nog niet los?’ Daniëlle krijgt te pas en te onpas adviezen en commentaar wanneer ze vertelt dat haar zoontje Pim van twintig maanden net een maand kan lopen. Loslopen vind hij nog een beetje spannend. Zij en haar man hebben hier geen problemen mee. Wel met de buitenwereld die constant zijn ongevraagde en vaak ongezouten mening geeft. Waarom doen mensen dat eigenlijk? Is het zo erg wanneer kindjes laat zijn met lopen?

Mensen hebben sowieso hun mening wel klaar

Hoewel we hier weer met het andere uiterste te maken kregen (Rose liep al los voor haar zusje geboren werd), ken ik dat commentaar wel. Wij kregen ook regelmatig bevreemde blikken als ze zagen dat onze uit de kluiten gewassen dreumes voor in de kinderwagen zat. ‘Kan ze nog niet lopen?’ kreeg ik eens te horen. ‘Waarom laat je haar niet los?’ Tja, persoonlijk zag ik het even niet zitten om mijn dreumes uit de sloot te moeten vissen en mijn baby ergens zonder toezicht los te laten staan. En een tuigje vond ik ook weer zoiets, dus hielden we het op de dubbele kinderwagen. Of je kind nu (te) snel of (te) langzaam is, zodra je buiten het spectrum valt, vindt de buitenwereld daar iets van. En dat kan behoorlijk irritant zijn.

laat zijn met lopen
Het andere extreme, maar dan ook commentaar – Shutterstock

Lees ook: Ongevraagd advies krijgen en toch blijven lachen? Zo doe je dat!

Daniëlle over Pim: ‘Laat zijn met lopen is niet erg!’

Normale ontwikkeling

Over het algemeen genomen ontwikkelt Pim zich goed: fijne motoriek, praten, begrijpen. Alleen de grove motoriek bleef wat achter. We lieten hem onderzoeken en hij mankeert niets. De oorzaak is vooral dat op dit moment zijn hoofd in verhouding tot zijn lichaam iets aan de grote kant is. En dat bemoeilijkt zijn bewegingen. Zo kon hij pas laat in de kinderstoel zitten, viel hij continu om wanneer hij rechtop zat en kan pas sinds een paar maanden zelfstandig van liggen naar zitten gaan. Ook kroop hij niet. Hij stond met elf maanden, begon rond zijn eerste verjaardag pas met schuiven op zijn billen en durfde pas los te lopen vanaf negentien maanden.

Van fysiotherapie naar osteopaat

Onze zoon kreeg fysiotherapie van tien tot veertien maanden, omdat hij zijn romp niet kon draaien. Hierdoor kon hij niet staan, bewegen, kruipen of lopen. De therapie hielp ons om bewust kleine dingen te veranderen in de dagelijkse routine. Hierdoor trainde hij elke dag meerdere momenten.

Hiernaast sliep hij niet door. Met dertien maanden was de maat vol en gingen we daarom ook naar een osteopaat. Gelukkig hielpen haar behandelingen. Langzaam ging het slaapprobleem over en kon hij vanaf de eerste behandeling zijn romp wel draaien, gaan staan, opstaan vanuit zit en links en rechts bewegen langs de bank.

laat zijn met lopen
Moeders onderling leveren vaak commentaar op elkaar – Shutterstock

Commentaar op momenten dat je het moeilijk hebt

Vanaf een maandje of twaalf tot anderhalf jaar zag ik veel leeftijdsgenoten beginnen met lopen en zelfs rennen, terwijl Pim op zijn billen schoof. Anderen vonden dit gek en begrepen het niet, wat ik nog wel begrijp. Op een gegeven moment merkte hij dat hij overal naartoe kon bewegen, maar dat hij daar wel mama voor nodig had. Hij trok aan mijn armen en werd ongeduldig als ik niet direct reageerde. Buitenstaanders zagen zijn driftbui en reageerden daarop. ‘Laat hem gaan!’ of ‘Loop met hem mee’. Als ik uitlegde dat hij nog niet los kon lopen, kreeg ik te horen: ‘Oh joh, nog niet?’ In combinatie met mijn eigen gevoelens niet bepaald de leukste opmerkingen.

Wat kan je doen als iemands kindje laat is met lopen?

  1. Oordeel niet. Mocht je willen weten waarom het langer duurt, vraag daar dan naar. Maar eerlijk gezegd vind ik zoiets eigenlijk alleen kunnen wanneer je de ouders echt goed kent. Als buitenstaander heb je er gewoon weinig tot niks mee te maken.
  2. Als je het kindje kent en ziet dat hij aan zijn moeder hangt, omdat hij ergens heen wil, ontlast haar dan. Daniëlle: ‘Ik had liever gehad dat goede bekenden hem een hand zouden geven en meenamen naar de plek waar hij naartoe wilde lopen.’
  3. Informeer liever naar de vorderingen bij de fysiotherapeut en osteopaat dan ‘of hij al loopt’. Want hoewel die tweede vraag misschien lief bedoeld is, je kan er vanuit gaan dat het moment dat hij zijn eerste (losse) stapjes zet, de trotse moeder dat wel laat weten.
laat zijn met lopen
Zielig: frustratie als het niet lukt – Shutterstock

Tips voor ouders waarvan de kindjes laat zijn met lopen

  1. Als je het niet vertrouwt, vraag dan om hulp aan een deskundige. Een fysiotherapeut (of osteopaat, zoals in het geval van Daniëlle) die gespecialiseerd is in kinderen ziet meestal snel genoeg of er iets mis is en kan je waar nodig verder helpen.
  2. Praat erover met iemand die je vertrouwt – misschien nog het liefst iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en jou snapt. Als moeder/vader kan je behoorlijk gefrustreerd raken, zeker als ze alleen maar aan jouw hand willen lopen. Bovendien is het zielig om te zien: zo’n kleintje die wel heel graag wil, maar niet durft.
  3. Probeer het commentaar zoveel mogelijk naast je neer te leggen, hoe vervelend het ook is. Vertrouw op je moederinstinct: jij weet wat het best voor jullie kindje is en ze hebben toch wel commentaar. Of je kind nu snel of langzaam is.
  4. Onthoud: twee kinderen kunnen enorm van elkaar verschillen. Daarom kan je ze beter niet te veel met elkaar vergelijken: soms moet je gewoon iets langer wachten bij de ander. Daniëlle: ‘Richtlijnen zijn niet bepalend, hoewel ze je soms echt heel onzeker kunnen maken. Maar laat ze los. Elk kindje doorloopt fases op zijn eigen tempo en uiteindelijk gaan ze echt wel lopen.’

Strekking van dit verhaal

Het belangrijkste dat Daniëlle anderen wil meegeven, is dat het voor ouders echt moeilijk is wanneer kinderen laat zijn met lopen. Je voelt je machteloos, soms ook heel gefrustreerd. En het is gewoon zielig. Je ziet dat je baby/dreumes cognitief heel goed begrijpt hoe handig het zou zijn wanneer hij zelf kon lopen, maar tegelijkertijd hoe moeilijk het voor hen is wanneer het niet lukt.

Bovendien is het belangrijk te onthouden dat het niet geeft als kindjes laat zijn met lopen. Echt, het komt vanzelf goed. En het toevallige aan dit verhaal? Precies de dag dat ze mij mailde met de vraag of ze haar verhaal hier mocht doen, begon Pim te lopen en al snel zette hij ook buiten losse stappen. ‘Ik ben zo blij en voel me letterlijk zo vrij nu het gewicht niet meer aan mij hangt! Ik ben net zo trots als bij mijn dochter met 13 maanden maar zie vooral ook het nuttige van loslopen.’

Ken jij kinderen die ook laat zijn met lopen?
Of misschien hebben jullie dit zelf ook meegemaakt?

Loslopende dreumes – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

17 Replies to “Laat zijn met lopen: wanneer de hele wereld een mening heeft over je kind

  1. Herkenbaar en heel vervelend zulke opmerkingen. Mijn dochter liep met 18 maanden los en we kregen zo vaak de vraag of ze al kon lopen dat ze na een tijdje zelf met ‘nee’ begon te antwoorden. Zelf trok ik mij weinig aan van opmerkingen, maar op zo’n manier over kinderen praten waar ze bij zijn vind ik super stom. Met twintig maanden loslopen is trouwens officieel niet laat eens, maar binnen de marge van normaal..

  2. Mijn zoontje was ook laat met lopen, hij liep pas echt los 3 maanden voor dat hij 2 werd! (Hij is nu 3) En het leek als of hij altijd heeft gelopen. Dus niks van aan trekken elke kind is anders en heeft z’n eigen tempo!

  3. Mijn dochtertje deed tot haar eerste verjaardag weinig en was vaak gefrustreerd. En opeens met 14 manden ongeveer had ze het door. Ik merk dat mijn zoontje wat sterker is dus denk dat hij eerder zal zijn. Maar laten we elkaar hier ook vooral weer in bijstaan!

    1. Ik snap het wel hoor, wanneer mensen hem toch gebruiken 🙂 Maar vond het toch prettiger als Rose vastgesnoerd zat in de kinderwagen (hoewel ze veel sneller dan ik hoopte doorkreeg hoe ze zichzelf kon loswurmen…) Wat dat betreft ben ik heeeeel blij dat ze nu een stuk beter in de buurt blijft 😀

  4. Wat een fijne blog! Mijn zoontje is nu ruim 4 maanden.. maar door zijn grote hoofd past hij ook niet keurig tussen de gemiddelde lijntjes. Mensen kunnen elkaar zo onzeker maken!

  5. Onze oudste was wel snel met lopen, maar kruipen deed ze niet. Daar kregen we eerst ook veel gezeur over en het enige wat je kunt doen is het langs je te laten gaan en vertrouwen dat het goed komt. Nu is ze 2.5 en kan ze alles!
    Marloes onlangs geplaatst…Vaderdag cadeautipsMy Profile

  6. Mijn dochters waren/zijn met andere dingen erg laat. Krijg altijd wel een soortgelijk commentaar van mensen die je kind altijd beter denken te kennen.

  7. Mensen hebben altijd een mening. Maar mijn ervaring is dat een kindje dat laat loopt vaak meer bezig is met andere ontwikkelingen. Een vroege loper is ook niet alles. Mijn dochter stond met 6 maanden en begon met 7 maanden te lopen rond de tafel. Haar beentjes zijn daardoor iets krom gaan staan.
    Melanie onlangs geplaatst…Leukste Vaderdag cadeau’s,My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge