kledingstress

Kledingstress voor je tiende? June bewijst dat het mogelijk is!

De kledingstress sloeg hier thuis al op jonge leeftijd toe

June was net drie jaar, toen het gemopper over kleding al begon. Broeken waren ineens stom; mevrouw wilde alleen nog maar jurken aan. Hoewel ik in het begin nog vrij stellig volhield dat de broeken in haar kast gewoon gedragen zouden moeten worden (ze waren immers niet voor niets gekocht), maakten de discussies en bijbehorende kledingstress me al snel moe. Haar argumenten waren van het kaliber: ‘Zou jij iets aandoen dat je niet leuk vindt?’ Daar was moeilijk tegenin te gaan. ‘Waarom? Daarom!’ vond ik bovendien zelf ook een zwak excuus. Jurken dus.

Ze werd het oneens met mijn keus

De ochtenden liepen vanaf toen vrij probleemloos, tot de basisschool. ‘Ik wil iets anders aan,’ zei ze bij het zien van mijn keus. Ik vroeg me af of ik gemist had dat we de toekomst in geteleporteerd waren. Dit gedrag hoort toch bij de (pre)puberteit? Zuchtend vertelde ik haar dat ze het toch aan zou moeten, want we hadden haast. ‘En anders doe je maar niks aan,’ vervolgde ik mopperend. ‘Oké’, antwoordde ze zonder een krimp te geven. Ai! Had ik mezelf een nieuw probleem op de hals gehaald? Had ze zojuist besloten met vier jaar nudist te worden?

Op zoek naar een nieuwe rok? Kijk eens op rokken.com!

Recht praten wat krom is

‘Hoe zou jij het vinden als mama dat zou doen? Met haar blote billen op de fiets…’ probeerde ik de boel te redden. Met dat beeld voor ogen moest ze zelf toch ook inzien dat het geen goed plan was? Mijn destijds vierjarige dochter schaterde het uit. Het leek haar juist wel grappig. Duidelijk falende aanpak. ‘Mama maakte een grapje natuurlijk. We gaan niet naakt op de fiets en we gaan nu heel snel iets uitzoeken wat je wel aan wil.’ Pedagogisch natuurlijk totaal onverantwoord, maar ik moest iets; de schoolbel zou niet wachten op onze kledingstress.

De oplossing bleek simpel

Vanaf die dag is het me nooit meer overkomen: we legden elke zondagavond vijf keurige stapeltjes neer, voor elke dag één. Ze had inspraak in wat ze aan wilde doen, hoe ze haar haren erbij wou hebben en daarmee was elke discussie in de kiem gesmoord. Ze had het toch zelf uitgekozen? Het bleek de perfecte oplossing te zijn, want op een paar keer na (‘jij mag dat misschien leuk vinden mama, maar dat is niet mijn smaak’) was haar kleding nooit meer een reden om een woordenwisseling te beginnen.

Soms verrassen ze je…

Inmiddels zijn we vijf jaar verder. Hier bereid ik me al jaren op voor: nieuwe discussies over een zogenaamd gebrek aan kleding, experimenten met make-up en urenlang voor de spiegel staan. En toch wist ze me weer te verrassen. Gisteravond legde ik zelf een stapeltje kleding klaar, wat vanmorgen zonder onvertogen woord is aangetrokken. ‘Ik vind dit zo’n fijn vest!’ was het enige dat ik te horen kreeg. Ik was met stomheid geslagen, aangezien het bewuste vest na aankoop regelmatig onderwerp van discussie is geweest. Maar goed, ik hou mijn mond dit keer. Misschien is dit een nieuwe fase en het zou stom zijn daartegen te protesteren.

Dit artikel bevat een betaalde link.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Kledingstress voor je tiende? June bewijst dat het mogelijk is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge