Een nieuwe mijlpaal?

Het is officieel zover: ik zie mijn voeten niet meer. Mijn buik hangt als een deinende witte massa halverwege mijn lichaam en ontneemt me ieder zicht. Misschien maar goed ook. Vocht vasthouden en de ontembare trek in wit brood met chocoladehagelslag maken mijn benen toch niet echt het ideale uitzicht momenteel en geven me misschien inspiratie om nog meer te klagen. Het is waarschijnlijk ook in mijn eigen hormonale belang, zodat ik niet hysterisch in huilen uitbarst vanwege mijn gewicht.

Waarom wil de mens altijd wat hij niet heeft?

Onbegrijpelijk vind ik dat. Na de geboorte van June droomde ik nog eens zwanger te mogen zijn, maar nu ben ik het voor de derde keer en zit ik zo te klagen. Als ik iets van de grond wil rapen, moet ik eerst als een giraffe gaan staan (benen wijd, licht naar binnen gebogen). Boodschappenbriefjes schrijven lukt nog wel, maar ze meenemen naar de supermarkt is mission impossible. Een stukje wandelen zit er niet meer in, zelfs June naar school brengen is tegenwoordig een enorme uitdaging. Ik voel me hulpeloos en bijna bejaard op mijn eenendertigste.

Maar een zwangerschap is toch juist heel speciaal?

En dat weet ik best. Niet alleen is het niet iedereen gegeven, maar ook is het bijzonder dat een lichaam weer een nieuw lichaam kan voortbrengen. Een klein lijfje met alles erop en eraan, ontstaan uit slechts twee cellen. Dat nieuwe mensje weet na de geboorte intuïtief hoe hij moet overleven door zelfstandig te zoeken naar de borst. Hij kan poepen en plassen, zonder dat iemand hem dat ooit hoefde voor te doen. Met de tijd komt het omrollen, kruipen, zitten, staan en lopen. Hij zal gaan praten, spelen, ontdekken, leren, sociale contacten aangaan.

Daarom zou ik extra gaan genieten

In eerste instantie had ik mezelf erbij neergelegd dat het me misschien nooit meer zou overkomen. Ik had in June de beste, mooiste en liefste dochter ter wereld. Samen blijven was ook goed. En toen kreeg ik toch een relatie, raakte zwanger en mocht het opnieuw beleven. Na de geboorte van Rose zelfs nog een keer. Maar van mijn voornemen extra te gaan genieten kwam door alle kwaaltjes vrij weinig terecht. Ik heb pijn, veel trek en hou vocht vast. Mijn bloeddruk is erg laag en maandelijks moet ik naar de prikpoli…

#omdenken

Want nu ik zit te tikken over alle kwaaltjes, voel ik ook de blijdschap. Mijn lichaam is in zwangere staat nu eenmaal voloptueus, maar het herbergt ook een klein kindje. Zij groeit goed, laat regelmatig van zich voelen en zelfs zien met een flinke karatetrap. Ze laat me stiekem even wegdromen als ik op de bank zit en mijn handen omsluiten mijn buik. Ik heb nog zes weken voor de boeg, uitgaand van de uitgerekende datum. Misschien moet ik eens stoppen met klagen en gaan genieten. Straks ga ik dit nog missen en dat weet ik. Ja, ik ga me focussen op de liefde. Want al ken ik haar nog niet, mijn hart loopt nu al over voor dit kleine dametje…

Wilde jij klagen tijdens je zwangerschap? Of had je nauwelijks kwaaltjes?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Klagen over zwangerschapskwaaltjes, soms moet het even”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge