Deze zomervakantie doe ik mee aan de Mama Challenge 2016: tien uitdagingen die je naar eigen invulling mag uitvoeren. Vandaag nummer , ‘pay it forward’ – oftewel: klaarstaan voor een ander. Dat kan vrijwilligerswerk zijn, maar ook zomaar een spontane goede daad. Wat wij gedaan hebben? 

Zomaar klaarstaan voor een ander

Waar ik kan probeer ik er voor anderen te zijn, maar als ik heel eerlijk ben heeft dat in de drukte van alledag niet altijd mijn prioriteit. Hoe graag ik ook wil. De challenge vond ik een mooi moment er bewust mee bezig te zijn, maar wat moesten we gaan doen? Naar een verzorgingshuis voor vrijwilligerswerk? Ik zou het graag doen, alleen kwamen er al snel praktische bezwaren. Hoe moest ik dit aanpakken met de kinderen? En eigenlijk zou ik zoiets ook liever goed doen, beter dan slechts een keertje. Dit idee viel dus snel af. Wat nu?

Zwanger zusje

Daar hebben we haar weer: mijn zwangere zusje. Waarom ik haar (wederom) naar boven breng? Ik bedacht zojuist, voor ik ging bloggen, dat ik laatst voor haar (en mijn zwager) heb gekookt. Ze heeft het deze dagen zwaar en te lang staan is niet goed voor haar. Toen ze om hulp vroeg, zeiden mijn moeder en ik natuurlijk direct ja. Kon ik eindelijk eens iets terugdoen voor alle momenten dat zij er voor mij was. En daarom vind ik dat dit telt als oprecht klaarstaan voor een ander: het kwam uit mijn hart. Ik verzon het niet om een blog over te kunnen schrijven, iets dat me persoonlijk meer waard lijkt.

Hoe pakten we dit aan?

Eigenlijk vrij simpel, het hele gezin ging langs. De kleintjes vonden het machtig interessant om bij tante rond te slenteren en overal kleine spulletjes vandaan te toveren. Ook wel logisch, omdat we thuis alles uit voorzorg hebben weggehaald met die twee ontdekkingsreizigers. Zo hielpen zij meteen een beetje mee: zij voorzagen tante het grootste deel van de tijd van een lach op haar gezicht. En Ro praatte met haar, terwijl ik de keuken in ging voor het koken van de pastasaus.

Plots onzeker

Gek genoeg voelde het ineens een beetje vreemd. Ik kookte een recept dat ik al honderden of zelfs duizenden keren heb gemaakt. En toch woog ik alles op een gouden schaaltje. Waar je thuis lukraak het één bij het ander kunt mikken in de hoop dat het smaakt en je recept verbetert, ging dat hier niet. Even was ik niet helemaal zeker meer over wat daar in de pan lag te sudderen. Maar gelukkig, het kwam goed! Dat is immers toch een essentieel onderdeel van de opdracht.

Een fijn gevoel

Uiteraard, klaarstaan voor een ander is een vorm van altruïsme. Met succes, want op weg naar huis voelde ik me echt goed. Er zat veel liefde in het eten en ik was blij dat ik mijn zusje hiermee iets uit handen had kunnen nemen. Ik hoopte dat ze ervan zouden genieten en nam me meteen voor veel vaker voor anderen klaar te staan. Gelukkig kan ik me binnenkort uitleven in de kraamtijd (mits daar behoefte aan is natuurlijk)!

Sta jij graag voor anderen klaar?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

19 Replies to “Klaarstaan voor een ander, waarom niet vaker?

  1. Pingback: herbruikbare knuffel - Pay it Forward MC2016 - Kreanimo
  2. Ik vind deze net heel moeilijk om over te bloggen omdat we daar gewoon heel bescheiden in zijn. Zo brengen we heel regelmatig een hele auto vol spullen weg naar een goed doel, hielpen we pas nog deuren zetten bij vrienden, met de auto snel ergens terug draaien omdat je een man in een voortuin zag vallen met zijn fiets, … Als ons om hulp wordt gevraagd dan zullen we indien we niets gepland hebben dat ook zeker doen, maar evengoed spontaan helpen doen we heel erg graag.
    Steeds zomaar, nooit willen we er wat voor terug. Ik vind het maar normaal en daardoor vind ik hem dus heel erg moeilijk om over te schrijven 😉

    Zelf vraag ik zelden om hulp aan anderen, ik vind dat heel erg lastig. Ook gewoon om toe te laten, ik heb als kind/puber altijd mijn plan moeten trekken en dat heeft me gevormd tot iemand die het heel moeilijk vind hulp toe te laten.
    Kimberley onlangs geplaatst…Afsluiten vakantie aan zeeMy Profile

    1. Ik begrijp wat je bedoelt. Het voelt dan alsof je wil laten zien hoe goed je wel niet bezig bent, terwijl je helemaal niet zo in elkaar zit. Vond het ook een beetje gek om het zo op te schrijven, maar misschien kun je het ook meer zien als stimulans. Door te laten zien dat anderen helpen eigenlijk zo gedaan is, inspireer je mensen mogelijk ook meer te helpen?

      Help vragen is inderdaad verschrikkelijk moeilijk. Zeker als je op die manier bent opgegroeid, dan is het waarschijnlijk extra zwaar.

    1. Ja eigenlijk is er vaak wel iemand in je buurt waar je kunt bijspringen. Laatst vroeg een goede vriendin om hulp voor haar buurvrouw, toen was het ook een kwestie van even langsgaan en dan ben je er al.

  3. Hulp vragen doen mensen niet zo snel in mijn omgeving, al bied ik het wel aan. Fijn dat jij je zusje hebt kunnen helpen. Dat zou ik ook zeker gedaan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge