Drama queens!

We hebben een gezellige avond met vrienden en zitten lekker te kletsen. Althans, het was gezellig, tot we aan onze klaagzang begonnen over Rose. ‘Niet normaal, ze kan soms zo’n kleine drama queen zijn,’ mopperen we. ‘Zodra ze haar zin niet krijgt, zet ze een keel op. En het ergste is de supermarkt. Ik dacht serieus vroeger dat zulke kinderen het product van slechte opvoeding waren. Maar weet je? Ze worden gewoon zo geboren. Hop, zonder gebruiksaanwijzing. Je moet zelf de code maar zien te kraken en het liefst een beetje snel, voor je bij The Nanny zit.’

Lees ook: Dreumespuberen: zo’n kleintje opvoeden is een vak apart

Ongemakkelijke stilte

Niemand weet nog iets te zeggen. Het is ongemakkelijk stil. Eventueel sluimerende kinderwensen hebben we zojuist vakkundig de nek om gedraaid, besef ik me beschaamd. Iedereen weet nu dat het een kwestie is van prijsschieten en daarmee meer dan opvoeden alleen. Er valt ook weinig te reageren. Zeggen dat iemands kinderen rete-irritant klinken is not done, maar doen alsof het meevalt kan een nieuwe beerput opentrekken. Ze knikken begripvol. ‘Lijkt me een moeilijke leeftijd,’ doorbreekt één van hen dapper de stilte. ‘Inderdaad,’ knikt de rest opgelucht.

Nuance in onze klaagzang

Direct nuanceren we onze enorme klaagzang. ‘Ja, weet je… Ze is hartstikke lief, echt! En gelukkig ligt ze niet elke week gillend de vloer in de supermarkt te dweilen. Maar soms vreet het energie en die hebben we niet. Zeker omdat May nog elke nacht wakker wordt. Het is weleens lastig bovendien, want als je probeert te corrigeren, staat er altijd een ongevraagde colonne adviseurs klaar. Die vinden dat we overdrijven, omdat ze er zo schattig uitziet. Maar ook schattige kinderen kunnen gewoon weleens supervervelend zijn.’ Ik zucht nog maar eens.

Zijn niet alle kinderen zo?

Onderweg naar huis bespreken Ro en ik onze klaagzang nog eens. Tja, het was niet bepaald aardig om zo te klagen, maar het was toch ergens wel heel fijn om het gevoel te uiten. Soms word je gewoon een beetje wanhopig van de combinatie slaaptekort en een kind dat keihard gilt. Nou ja, ook als je gewoon fris en fruitig bent is het vervelend. Maar goed, aan de andere kant weten we best dat de meeste kinderen wel zo zijn. Thuis zijn het soms draken, buitenshuis engeltjes. En dan kan je het maar liever zo hebben dan andersom, lachen we. Alleen volgende keer is het misschien handig om ons publiek zorgvuldiger te kiezen, voor niemand nog aan de kinderen durft. Mede-ouders begrijpen waarschijnlijk veel sneller dat je even je gal moet spuwen, maar echt niet minder van je kinderen houdt.

Hou jij weleens een klaagzang over de kinderen?
Of vind je dat pertinent niet kunnen?

klaagzang

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

24 Replies to “Klaagzang houden over je kinderen, moet dat kunnen?

  1. Ach, doen we allemaal wel eens, toch? 😉 Het ene moment zijn ze om op te vreten en het andere moment wil je ze achter het behang plakken. Niks mis mee. Ouders zijn ook maar mensen met hun eigen karakter, net zoals de koters. En soms is dat rozengeur en maneschijn als die karaktertjes allemaal samenkomen en op andere momenten is het net een ‘hel’ 😀
    En wees es eerlijk: die bengels, die gaan ook ooit aan het ‘klagen’ over ons, hoor 😉
    In the end: we zien ze toch zo graag en ‘ze zijn zo lief, mijnheer’ 🙂

    1. Haha! Inderdaad de tijd dat ze andersom klagen komt er ook aan 😄 grappig, daar had ik nog niet aan gedacht.
      Maar ja, sommige dagen sta je verbaasd te kijken: is dit dezelfde peuter die gisteren nog moord en brand bleef schreeuwen? 😊

  2. Wij doen het raar of zelden maar dat is eerder door de standaard opmerking ‘Tsjah, jij wou er vier dus moet je nu niet zagen.’ alsof iemand met 4 kinderen er geen recht toe heeft af en toe te klagen en iemand met 2 kinderen wel.
    Sowieso letten we er wel op dat we niet teveel klagen als de kinderen het kunnen horen maar hé het is menselijk 😉

    1. Nouja! Ik denk juist met vier kinderen dat je best eens mag klagen 😊 zeker als je het met humor brengt of er eens doorheen zit. Want ook dat is menselijk!

  3. Haha heb er flink om gelachen! Iedere ouder klaagt toch wel eens over zijn/haar kinderen, dat kan gewoon niet anders. Maar inderdaad, kies je publiek haha. Ik klaag NOOIT tegen de plaatselijke roddeltantes of ‘kennisen’, ik vertel alleen mijn beste vriendinnen, moeder of zus als ik ergens echt mee zit of het me gewoon even mn neusgaten uit komt. Dan lachen ze of janken ze even met me mee, ben ik het weer kwijt en gaan we weer vrolijk verder want ach: hij is toch eigenlijk ook ECHT het liefste kereltje op de wereld <3 😉

    1. Haha idd als je niet uitkijkt sta je te boek als ‘moeder met naar kind’. Denk ook dat iedereen weleens ff stoom af moet blazen; geen enkel kind is geloof ik altijd braaf. En maar goed ook. En ja precies, aan het eind van de dag zijn ze toch de allerliefsten! 😊

  4. Ik klaag zeker wel eens over mijn zoontje. Of het echt klagen is? Hmmm misschien meer zeuren, haha? Het is maar hoe je het wil noemen. Soms zijn wij allemaal moe en dan is het fijn om het te delen. Ik klaag niet tegen jan en alleman, maar meer tegen mijn vriend en moeder. Het is denk ik ook wel menselijk. Er is wel een grens natuurlijk. In mijn geval was het een hele bewuste keuze en kinderen krijgen en opvoeden is niet zomaar iets dus dan moet je er ook maar mee weten te dealen. Zo niet, hulp zoeken vind ik 🙂 Xx

    1. Haha ja precies, soms moet het er ff uit. En na een dag als toen zat het nog erg hoog.

      Denk ook zolang het niet elke dag gebeurt en je meestal vertelt over de grappige streken die ze uithaalt, het allemaal niet zo erg is. Anders idd hulp zoeken.

    1. Kan soms best lekker zijn he?

      Nee nooit waar ze bij zijn inderdaad 🙂 Geldt ook voor haar streken: vind ze soms hilarisch, maar kijk wel uit dat met haar te delen haha.
      Op de blog deel ik ook wel veel. Maar (hopelijk) altijd op zo’n manier dat ze later weet dat we stapelgek op haar zijn, ondanks haar peuterpuberale nukken 🙂

  5. Ach ik klaag wel eens over ze met rollende ogen, maar altijd met een lach, dus niet zo diepgaand eigenlijk. En meestal deel ik mijn echte zorgen alleen met mijn man, maar dat valt wel mee. Ze hebben allemaal andere karaktertjes en hun gebreken, maar gelukkig ook leuke en mooie eigenschappen en zolang ik die blijf zien vind ik het meevallen. Zo is het ook met collega’s of mezelf (hoop ik) haha.

    1. Nee echte zorgen spreek ik ook niet snel uit naar anderen, maar frustraties toch blijkbaar sneller. Ook met andere ouders onderling, horen dat hun kinderen even dwars zijn kan opluchten. Alleen deze keer was het misschien iets te veel informatie haha. Uit de reacties blijkt ook wel dat de grens van wat wel en niet vertellen best dun is soms. En dat tegen je partner klagen het vaakst voorkomt, al praat niet iedereen daar openlijk over. Toch interessant om te zien!

        1. Dankjewel! 😘 vond het eigenlijk maar gênant dat ik zo hard had zitten klagen haha, maar wilde t toch bespreekbaar maken.

  6. Ik was nog aan het verbeteren…. Nu is het wel een heel kromme tekst. Sorry! 🙄
    Ik wild zeggen dat als jij je kind in alles toegeeft en het gaat zich dan als een diva gedragen en iedereen om zich heen zien als personeel dan is dat gewoon een resultaat van jouw toegeeflijkheid. Bijvoorbeeld.
    Maar ieder kind is wel eens (heel erg!) dwars, koppig, lui of ronduit onuitstaanbaar 😊 Mag je onderling best eens je vermoeidheid of irritatie over delen!
    Kennen jullie Me to We? Een verademing!

    1. Mooi gezegd. Ja ik ken Me to We, is inderdaad fijn. Zo eerlijk en openhartig. Denk dat bijna niemand altijd positief kan zijn, er blijven nu eenmaal pittige fases. En dan is het toch prettig het even van je af te praten, al dan niet samen op de bank aan het eind van de dag 😊 alleen met kinderloze vrienden misschien niet meer zó openhartig haha!

      1. Nee precies. Er verandert wel wat in je wereld als je kinderen krijgt 😉
        Het gekke is dat iedereen vooral het leuke wil delen en het niet leuke voor zichzelf houdt. Zelfs als ik er een blogje aan wijd dan krijg ik er heel weinig reacties op. Iedereen houdt toch heel veel voor zichzelf merk ik. Daardoor blijft er een taboe op heel veel zaken. Je hoeft je echt niet te schamen als je kind krijsend op straat ligt omdat hij moet wachten met oversteken (en hij gewoon door wil lopen omdat hij ‘zijn stappen telt’ en niet onderbroken wenst te worden.)

        1. Inderdaad, dat merk ik nu ook wel. Het is lastig om toe te geven misschien dat je kinderen zich weleens ontzettend vervelend gedragen. Waarschijnlijk omdat moeders de neiging hebben alle schuld daarvoor volledig op zich te nemen. Maar soms is het een kwestie van karakter en daar doe je niets aan.

          Haha precies, voor hem of haar een zaak om voor te strijden, als ouder soms onbegrijpelijk. Maar schamen hoeft niet (overigens is praktijk hier weleens lastiger dan de theorie)

  7. Ik vind dat je best mag klagen. Al die roze wolk verhalen aan de buitenkant zijn onzin. Soms zijn je kinderen lastig en dat hoef je ook helemaal niet leuk te vinden. Maar je moet het wél altijd met respect doen. Je kunt niet he eign falen op je kinderen projecteren. Als jij altijd je kind in alles toegeeft en je kind wat zich dan als een diva opstelt en anderen als personeel gebruikt had je zelf eerder in moeten grijpen (die situatie zag ik een paar jaar geleden)

  8. Ik “klaag” eigenlijk tot nu toe alleen over het dramatische slapen. Verder hebben we (nog) niks te klagen 😉 als het iets kleins is kan je daar best over klagen. Inderdaad wat Mary-Lou zegt, je valt je partner ook niet af bij andere mensen (oké, ja soms bij je beste vriendinnen 😉😂😂)

    1. Nou dat slapen snap ik hoor!
      En dat vond ik inderdaad een goed punt van haar. Ik zou dit denk ik ook niet met kennissen delen, maar we moesten die dag ons ei even kwijt. Alleen achteraf gezien had het wel een onsje minder gemogen haha! Interessant om jullie visie te horen, vind ik.

  9. Nu ik dit zo lees vind ik het eigenlijk niet echt kunnen, maar ik doe het ook. Is het eigenlijk niet net als je partner in gezelschap afvallen? Ik vraag het me oprecht af. Wat vind je? Het is soms gewoon fijn om dit soort gesprekken te voeren. Even van je af klagen. En ik zou het ook raar vinden als iemand alleen maar halleluja verhalen zou hebben. Misschien ligt het wel aan de personen die tegenover je staat. Of misschien ga ik wel gewoon te diep op je vraag in. Haha.

    1. Goed punt! Nee hoor je gaat er niet te diep op in, en wij voelden ons achteraf ook wat ongemakkelijk. Alsof we niet ontzettend van ze houden. In tegendeel! Maar wat is het inderdaad soms fijn het van je af te praten. Misschien ook handiger dit te doen met andere ouders?

      Vond t trouwens best spannend om te delen, omdat ik besefte hoe negatief het kan klinken 😊 vooral zo zwart op wit. Maar toch, leuke discussie. Goede vergelijking met partner, die val ik idd ook niet af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge