kinderliedjes

Ouderwetse kinderliedjes, de ballenbak en een generatiekloof?

Ballenbakinspiratie

Begint het op te vallen? Ik kan geen moment in de ballenbak zitten zonder daar inspiratie op te doen en er weer een blog over te schrijven. Zo dus ook laatst. Rose, May en ik hadden afgesproken met een goede vriendin en haar dochter, die bij Rose in de peuterklas zit. We gingen lekker uitrazen in de lokale indoor speeltuin en deden lekker mee. Ik klom mee in hoge torens en gleed lekker van de statische glijbaan naar beneden, sprong op trampolines en zong kinderliedjes (waarover straks meer). Het enige dat ik -uit zelfbescherming- niet deed was zwemmen tussen de ballen, aangezien ik daar al twee keer grieperig van thuis kwam. Dat die zelfbescherming natuurlijk totaal geen nut had met twee dochters die wel gewoon speelden, bleek wel toen ik drie dagen later alsnog plat lag. Maar goed! Het was leuk.

Lees ook: Mijn haat-liefdegevoelens voor ‘het Krijspaleis’

‘Jongens…’

Even een klein uitstapje dat eigenlijk niets te maken heeft met de rest van mijn verhaal, maar gewoon te grappig is om niet te delen. Op een gegeven moment ploft de dochter van mijn vriendin zuchtend naast ons. ‘Ik wil niet meer spelen met Rose,’ vertelt ze ons. ‘Hoezo niet?’ vragen we haar. Verbolgen vertelt ze: ‘Ze is bezig met haar nieuwe vriendje.’ We doen ons uiterste best om niet in lachen uit te barsten. Het komt er zo groot uit, alsof ze 13 is in plaats van 3! We grinniken: ‘Wen er maar vast aan.’ Ze drinkt nog wat en rent enthousiast met me mee als ik Rose opzoek bij de glijbanen, natuurlijk enorm nieuwsgierig naar mijn nieuwe schoonzoon 😉

Spelen ‘voor nep’

Aan het eind van de ochtend eindigen we tussen de schuimrubber kussens waar een welwillende opa (of vader?) eigenhandig een soort stevige burcht van had gebouwd voor zijn (klein)zoon. Geweldig voor de kinderen. Ze klimmen erin en doen alsof ze in slaap vallen. Het is nacht ‘voor nep’ – een term die Rose van haar grote zus heeft overgenomen. Prima, ik doe lekker met ze mee en even later sluit een onbekend meisje bij Rose en May aan. Op een gegeven moment begin ik te zingen (er is toch geen volwassene in de buurt): ‘Jan Huigen in de ton, met een hoepeltje erom…’ Rose en May pakken direct elkaars handjes vast en zwieren in het rond. Het nieuwe vriendinnetje kijkt even wat verloren toe, tot ze begrijpt wat de bedoeling is. Gierend van de lach valt het drietal op de grond.

Kinderliedjes ouderwets?

Zoals zo vaak zette het me aan het denken. Is dat zingen van kinderliedjes niet meer van deze tijd? Ben ik ouderwets als ik Hop Marjanneke, stroop in ’t kanneke nog weleens uit volle borst inzet? Of zou het gewoon toeval zijn geweest?

Zingen (en kennen) jullie die ouderwetse kinderliedjes nog?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

8 Replies to “Ouderwetse kinderliedjes, de ballenbak en een generatiekloof?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge